Artikuj

Pranvera muhamedane, para pranverës arabe

Nga Aid el Karnij

I dërguari ynë, profeti Muhamed a.s, u pajis dhe u dërgua me pranverën e zemrave që është Kurani fisnik i cili përmban fjalët e Zotit. Vetë Profeti a.s e luste shpesh herë Zotin me fjalët:”O Zot! Bëje Kuranin pranverën e  zemrave tona!” Me këtë “pranverë” pra Kuranin, jetoi umeti mysliman për shekuj të tërë. Ai e mbushi botën me mëshirën hyjnore, me paqen, drejtësinë dhe reformat që nuk kishin të sosur. Ishte kjo pranverë arabe, e sjellë nëpërmjet Kuranit, ajo që hoqi nga froni Kisran diktator të Persisë, ashtu siç shembi dinastinë e Cezarit tiran. Kjo pranverë groposi njëherë e mirë idhujtarinë dhe i dha fund viteve të diktaturës dhe shtypjes. Ajo është pranverë e zemrave, pasi dëbon që andej streset, shqetësimet, hallet dhe telashet, për ti mbushur ato (zemrat) me paqe, qetësi dhe harmoni. Ajo mbjell në kraharor lulishtet e shpresës dhe të përgëzimit, ajo mbjell gazin dhe harenë, lumturinë dhe sigurinë. Ajo instalon në mendje kështjellën e lavdisë, nderit dhe dinjitetit human.

Pranvera muhamedane nuk synon të largojë një diktator nga një vend i  caktuar, por synon tu tregojë fundit të gjithë diktatorëve dhe zullumqarëve. Ajo synon të vendosë barazinë dhe drejtësinë mes robërve të Zotit të gjithësisë. Pranvera e Kuranit dëbon dyshimet nga vetja, largon shirkun, vesveset dhe epshet, duke mbjellë në vend të tyre besimin, sigurinë, bindjen e drejtë, dorëzimin e plotë para vullnetit të Gjithëfuqishmit, pranimin e caktimit të Zotit me kënaqësi, gëzimin me mirësitë e Tij dhe durimin në rast fatkeqësish dhe sprovash.

Pranvera muhamedane ka konturet e një revolucioni botëror kundër idhujtarisë. Kushtetuta e kësaj pranvere është Kurani famëlartë dhe tradita profetike. Ato përbëjnë pranverën e çdo myslimani dhe myslimaneje, në çdo kohë dhe vend. Çdo sistem që nuk bazohet në këto dy burime, është i predispozuar të dështojë, është i demoralizuar, i pashpresë dhe i mangët. Çdo ideologji që nuk e njeh pranverën muhamedane, është e padrejtë dhe fallso. Çdo lëvizje reformuese që nuk ka pranverën profetike si bazë, është predispozuar të shuhet shpejt. “Por Allahu ua rrënoi godinën që nga themelet, kështu që kulmi i saj ra mbi ta dhe dënimi u erdhi andej nga nuk e prisnin.” (Nahl, 26)

Prej njerëzve të medias, ftuesve, shkrimtarëve dhe politikanëve tanë, ne duam që të na rikthejnë pranverën muhamedane. Pranvera arabe aktuale, duam që të ndjekë gjurmët e pranverës muhamedane të asaj kohe si në besim, metodologji, ideologji, vepra, morale dhe edukatë.

Pranvera muhamedane ka qenë ngjarja më e rëndësishme në historinë e njerëzimit, e cila ndryshoi linjën e zhvillimit të popujve dhe kombeve, duke ndikuar drejtpërdrejt në përcaktimin e ciklit historik. Kjo pranverë prodhoi një sërë dijetarësh, shkencëtarësh, dëshmorësh, intelektualësh, letrarësh, filozofësh, poetësh, doktorësh etj... të cilët ishin simbol i rilindjes dhe zhvillimit, ishin drita e historisë madhështore islame.

Çdo ripërtëritës, reformator apo udhëheqës, autoritetin e ka fituar për shkak se është identifikuar me pranverën muhamedane, ashtu siç ndodhi me kalifët e drejtë, liderët reformatorë dhe imamët përtëritës si Ebu Hanife, Malil, Shafi, Ahmed ibnu Hanbel, Ibnu Tejmije, Gazzali, Ibnu Abdil Vehab e shumë të tjerë. Umeti i pranoi dhe u krijoi hapësirat e nevojshme, sepse burimin ku kishin kullotur e kishin pikërisht në pranverën muhamedane.

Emrat e Halid ibnul Velid, Musa ibnu Nusejr, Kutejbe ibnu Muslim, Kauka in Amr, Salahudin Ejubi, Muhamed Fatih janë kaq të njohur dhe të respektuar për të gjithë brezat, sepse u identifikuan me sinqeritet me mësimet e pranverës muhamedane.

Çdo armik i umetit mysliman, në lindje apo perëndim, është konsideruar i tillë sepse ka dalë kundër linjës së pranverës muhamedane, siç ndodhi me karamita, batinijtë etj.. Ata u orvatën ta frenojnë udhëtimin e pranverës muhamedane, i keqinterpretuan tekstet dhe dolën jashtë kontekstit të ajeteve dhe thënieve profetike të kësaj pranvere që rrezaton. Kushdo që e kundërshton këtë pranverë muhamedane, ka vulosur për veten e tij humbjen dhe dështimin. Ai do të mohohet nga umeti, madje edhe nga qielli dhe toka, duke u ndjerë i vetëm dhe i syrgjynosur. “Qoftë larguar (nga mëshira e Zotit) populli i Medjenit, ashtu siç qe larguar edhe fisi Themud!” (Hud, 95)

Pranvera Arabe e sotme, ka fituar këtë popullaritet dhe shumicë mbështetëse, pikërisht nga Pranvera Muhamedane. Popujt arabë votuan islamin duke e zgjedhur atë sistem jete dhe kushtetutën e tyre, pasi i patën provuar kushtetutat dhe ligjet njerëzore. Kurrë nuk mund të barazohet një kushtetutë me burim hyjnor, me kushtetuta që kanë burim mendjen njerëzore. Kurrë nuk mund të barazohen ligjet e të Plotfuqishmit dhe të Gjithëditurit, me ligjet e atij që rrjedh nga një pikë farë e dobët. “Ky Libër të është shpallur ty; le të mos ketë kurrfarë shtrëngimi në zemrën tënde për shkak të tij! Ai të është shpallur, që nëpërmjet tij të paralajmërosh jobesimtarët” (Araf, 1) /AO/

•  
•