Kohët e fundit gjithnjë e më shpesh dëgjohet fjalia “T’u lëmë historinë historianëve, të mos merremi me histori”. Kjo tingëllon bukur, por në fakt është një idiotizëm i llojit të vet. Historianët janë për t’i nxjerrë në dritë faktet, por edhe për t’i komentuar ato në dritën e fakteve tjera. Historia dhe tekstet e historisë janë dy gjëra të ndryshme.
Historia është shkencë kurse shkrimi i teksteve të historisë është politikë.
Kjo sepse nxënësve në shkollë fillore është e pamundur t’iu serviresh gjithë faktet historike. Ata nuk do të mësojnë historinë e gjithë kombeve të botës e as gjithë historinë e kombit tonë.
Ata do të mësojnë gjëra të përzgjedhura nga tekst shkruesit e historisë. Pikërisht kjo përzgjedhje është politikë. Fakte ka si për periudhën e Skënderbeut (1443-1468) si për Lidhjen e Prizrenit (1878-1881), por cilave fakte do t’u japësh më shumë hapësirë para nxënësve kjo është politikë. Fakt është edhe Lidhja e Dytë e Prizrenit (16-20.09.1943) edhe Konferenca e Bujanit (30.12.1943-02.01.1944), por perse nxënësit duhet të mësojnë vetëm për Konferencën e Bujanit e jo për të dyja apo edhe vetëm për Lidhjen e Dytë të Prizrenit?
Cila ishte politika e tekst-shkuesve të historisë deri më tani dhe cila duhet të jetë në të ardhmen ky duhet të jetë një debat politik i përhershëm ashtu siç duhet të jenë të përhershme debatet për politikat zhvillimore.
Tekstet aktuale të historisë distonojnë me sistemin politik dhe orientimet kombëtare
Shkrimi i teksteve të historisë në kohën e Enver Hoxhës ishte plotësisht në funksion të sistemit të tij politik. Shkrimi i teksteve të historisë në këtë kohë është krejtësisht në disharmoni me vlerat demokratike dhe interesat kombëtare. Nuk është se tekstet e historisë nuk kanë ndryshuar fare, por ky ndryshim vetëm sa i bënë me qesharake tekstet e historisë. Nuk ka ndryshim thelbësor çfarë është edhe ndryshimi mes sistemit komunist dhe atij demokratik apo çfarë është ndryshimi në kursin kombëtar shqiptar: nga kursi izolacionist në një kurs të tej-hapur ndaj botës.
Faktet që na i servirnin tekstshkruesit e historisë në kohën e Enverit sa i përket historisë botërore lidheshin me orientimet e politikës së tij të jashtme. Nxënësit në shkollë fillore dhe të mesme kishin mundësi të mësonin në shkollë për historinë e lashtë kineze e hinduse e egjiptiane, për historinë franceze, greke, ruse e serbe por shumë pak apo aspak për historinë amerikane, angleze, gjermane, italiane, skandinave etj
Injorimi i historisë së kombeve mike
Kjo, sepse Enver Hoxha miqtë tradicional të shqiptarëve: gjermanët, anglezet e amerikanët i konsideroi armiq dhe anasjelltas, për miq i konsideroi armiqtë tradicionalë.
Nga këto tekste del se kombi gjerman e italian nuk kanë prodhuar gjë tjetër pos nazizmit e fashizmit.
Në tekstet e historisë përmendet pakëz biografia e profetit Muhamed, por jo edhe periudha e ndritur që pasoi paraqitjen e tij në histori.
Periudha e kalifateve e prezantuar si errësirë
Në filmin e historisë që i krijohet një nxënësi të mirë në shkollat e Kosovës dhe Shqipërisë pas vdekjes së profetit Muhamed pason periudha e errët mesjetare. E vërteta historike është krejt e kundërt: hopi më i madh i zhvillimit njerëzor në të gjitha rrafshet është bërë pikërisht në këtë periudhë. Zhvillimi shkencor, teknologjik, mjekësor, artistik, juridik, ekonomik, moral, kulturor etj ka bërë hapin e vet më të madh pikërisht në këtë periudhë.
Injorimi i kësaj periudhe nga tekst-shkruesit kosovarë e shqiptarë të historisë i lë mangët nxënësit në shumë fusha.
Derisa nxënësit nga gjithë Evropa kanë dëgjuar për mbretin e lavdishëm Sallahudin Jusuf ibn Ejub (1138-1193), si një shembull i një mbreti luftëtar fisnik me kod moral të luftës, nxënësit në Kosovë e Shqipëri as që kanë dëgjuar ndonjëherë për këtë emër.
Injorimi i historisë së protektorëve tanë
Është jashtëzakonisht jo-falënderuese që nxënësit shqiptarë mësojnë shumë-shumë pak për historinë e Austro-Hungarisë, shtetit që ka krijuar shqiptarët si komb e Shqipërinë si shtet. Të mos flas për atë që derisa politikanët kosovarë kanë plotë gojën Amerikë, nxënësit kosovarë nuk dinë pothuajse asgjë për historinë e Amerikës. E për me tepër nga edukata që e marrin nga këto tekste shkollore thonë se amerikanët nuk janë komb!
Reklama 229 x 170.png)
Olsi Jazexhi
Mr. Ajni Sinani
Nexhmedin Spahiu
Mr. Muhidin Ahmeti
Faik Miftari
Sali Shasivari
Mr. Ardian Ramadani
Mr. Iljasa Salihu
Artan Musliu
Opinione te lexuesve
Abdullah Klinaku
Opinione te lexuesve
Blerim Gashani
Reklama 228 x 90.png)
Komentet
Ky artikull eshte komentuar 3 hereE mrekullueshme.
Per kete shkrim,prof,me te vertete,meriton ēdo lavdate.Mirepo,nuk duhet me inenēmu shkenctaret,nga lema e historis,sepse ajo ka tendenca me u perseritTe paren here historia te perseritet si tragjedi,kurse te dyten si farsė.Por ti,prapse prap ke te drejt:PER ME QENE DIKUSHI,DUHET ME BERE DIēKAKurse ketahistorianet tone-asgje,pasi qe e kryejne punen shkel-e-shko,qe ti mire po thuash,me mire edhe mos me punu,si ata,siq veprojne.Per me marr rrogen,dijne,edhe meu mbllaqit ne grazhd,si demat.Bota ka perparu shume,kurse ne-ku jemi,dhe perkete,duhet ti perveshemi punes edhe 2-3 here me shume,nese duam me i zen tetjeret.Ska shpetim pa menēuri,as menēuri pa puneFati te ndihmon nje here,mirepopuna-gjithemon.CHak Norrisin,e njef tere bota,sepse eshte njeri i zoti,se punon25 ore ne dite
Pershendetje, pajtohem plotesisht me konstatimin tuaj i nderuar profesor : Historia dhe tekstet e historisė janė dy gjėra tė ndryshme.