Mungesa

Pjesë e kaluar e ditës së ardhme, ditë e cila agon me freski, lumturi e harmoni në vete. Ti moj ditë e shoqëruar me mungesën e dritës sate, a thua do të ma huazosh një pjesëz nga mirësitë tua?! Me siguri se do të bësh një vepër të tillë, por pyes veten vallë a mundem të pranoj diç nga ato. Sidoqoftë, ndoshta edhe krijesat e vogla do më dhurojnë të ngjashme nga harmonia e sistemit të jetës së tyre. Sistem i cili nuk ka të bëjë me rastësinë, vallë ndoshta ajo harmoni arsyetohet me mbretin e botës siç do të shprehej autori i romanit “Pse”. A thua korbi i bardhë do të këndonte në vend, si dhe në kohë të gabuar?! Për të mos e lodhur lexuesin, legjenda do të ishte siç vijon: - Dallëndysheja kujdestare do të emërohet me “A”, i vogli i saj me “B” dhe e vogla e saj me “C”. Vallë, “B”-ja dhe “C”-ja do ta shpërblenin “A”-n me mos njohje e me harresë, pse jo edhe brengosjen e “A”-s muratore për të vegjlit e saj. Dallimi mes “B”-s dhe “C”-s nuk gjendet në relacionin e respektit apo dashurisë prindërore, por në aspektin socio-biologjik, në fushën e plotë të sensit apo më konkret në plotëkuptimin e fjalës. Por për habi “C”-ja shprehë respekt dhe dashuri prindërore më të madhe se “B”-ja.

Një ditë vjeshte e përcjellë me vapë, vapë kjo e cila nuk është frytë i temperaturës së lartë, por rezultat i depresionit i cili rrjedhë nga fushëbeteja ku luftojnë egoja ime, ndërgjegjja ime si dhe unë. “A”-ja doli nga foleja për të vizituar disa bylbyla që jetonin aty afër. Gjatë kthimit prej vizitës ishte e mbushur përlotë lot, lot të cilat ia peshonin gojën e vogël, e pse jo edhe gati ia bllokuan të shprehurit orale madje as që mundej t’i përshëndetë, por në vete sikur pëshpëriste duke pyetur veten: - vallë është e vërtetë se çdo fillim ka edhe fundin e vet, vallë o ju të vegjlit e mi, - mendoni për mua atë që mendoj unë për ju? A thua më shihni me ato sy që ju shoh unë? A thua do të zëvendësoni dashurinë prindërore me urrejtje shoqërore (duke i dëgjuar këngët e të tjerëve)? A thua amnistia do të zëvendësohet me amnezi? Po, po, në momentin e parë që kryen folenë gjërat e tilla janë të zakonshme. Megjithatë ajo që ia thuri folenë, e kishte kryer obligimin e vet, - i lumtë. Tani topi mbetet tek të vegjlit e saj.

Duke shfletuar fletët e bardha të mbushura me përshkrime të ngjarjeve, asnjëherë nuk hasa në krijim të perandorive nga perandoritë, por nga njëshi drejt dyshit, dyshi drejt treshit e kështu radhazi. Sidoqoftë, natyra e dallëndyshes e cila bartë fije të holla nga vende të ndryshme, vetëm e vetëm për të krijuar një kulm për të vegjlit e saj, flijimi i dallëndyshes “A” nuk vihet në dyshim, por sa herë që sheh të vegjlit e saj duke u rritur, zhvilluar, duke i mësuar notat, e pse jo edhe duke kënduar si dhe duke u ngrohur në vendstrehimin e vet, i shtohet dashuria prindërore ndaj “B”-s dhe “C”-s, ajo që është më sensitive është se natyra përplot me kanune ia ndaloi “A”-s t ia dëgjojë këngën, ta ledhatojë me dorën prindërore, të notojë diku thellë në lumturinë që “C”-ja do ta kishte shprehur përmes këngës magjepse. O ju shpendë të tjerë, e vogla ime apo siç e njihni “C” mos u habitni me sjelljen time ndaj saj, nga fakti se “C”-ja vërtetë është b… ime, b… e cila e kisha huazuar (huazim pa kthim) nga mirësia, sjellja, edukimi, perceptimi i saj ndaj botës së zogjve, e pse jo edhe ndaj vetvetes? Kjo është rrjedhojë e mungesës, apo siç do të ishte shprehur Ajnshtajni: “Evil is the absence of God in the same way that darkness is the absence of light and cold is the absence of heat” ( E keqja është mungesë e Zotit, njashtu errësira është mungesë e dritës si dhe të ftohtit është mungesë e të ngrohtit) Por ju o zogj, nuk e vëreni dot se në te ka një nur që shndritë, nur ky i cili nuk dhurohet madje as nuk falet, por krijohet nga thellësia e pastër e shpirtit të saj. Sa herë që “A”-ja largohet për të siguruar ushqim, aq më shumë i shtohet mungesa e ngrohtë e përkëdheljes, e dashurisë ndaj fëmijëve të vet. Gjatë mbarimit të pjesës më të ngrohtë të vitit “A”-ja fillon të përcjellë kalendarin, kalendar i cili është i panjohur ditërisht, por mundet ta deshifrojë vetëm në dy pjesë. Në pjesën e parë të atij kalendari kur ai vjen këtu, ndërsa në pjesën e dytë largohet. Gjatë largimit “A”-ja dhe “B”-ja do të fluturonin pa e marrë me vete “C”-n, megjithatë sa më larg syve aq më afër zemrës, “A”-ja do të brengosej për jetën e “C”-s, mbase ndonjë tufë grabitqarësh do ta sulmonin? Përderisa “B”-ja do të ishte brengosur, por jo për rrezikun e “C”-s, por do të kishte shprehur dëshirë për të kënduar e lozur në fole, fole e cila tani ishte diku larg.

Historinë mund ta ndryshosh, por veprat e historisë asnjëherë, përderisa veprat i kanë takuar të kaluarës , aty nuk ka fasadim.

•  
•