Image 01 Image 02 Image 03 Image 03
Veprat penale dhe dėnimet

Te fundit

Tė gjitha shkrimet e autorit >>

Veprat penale dhe dėnimet

Autor: Mr. Ajni Sinani E hėne 30 Janar 2012 10:03 AM

 

“Popujt që ishin para jush janë shkatërruar, sepse kur vidhte i forti nuk e dënonin, ndërkaq kur vidhte i dobëti e ndëshkonin. Betohem në All-llahun se sikur të kishte vjedhur Fatimja, e bija e Muhammedit, do t’ia preja dorën.” (thënie e Muhammedit a.s.)

 

Ligjet Islame të Sheriatit nuk parashohin që të çrrënjosin në tërësi imoralitetin dhe mëkatet e tjera të mëdha. Është e qartë se asnjë bashkësi njerëzore nuk mund të jetë e mbrojtur nga sjelljet e tilla të gabuara dhe të këqija. Madje edhe në kohën e Muhammedit a.s. ka pasur njerëz që kanë bërë vepra të ndaluara.

Qëllimi kryesor i së drejtës islame është që të pengojë praktikimin publik të veprave të turpshme dhe sjelljen mashtruese që shpie deri tek ato, që t’i reduktojë në një pakicë të parëndësishme, e cila do të bënte veprime të tilla në fshehtësi dhe nën frikën e errësirës.[1]

Juristët muslimanë, njësoj sikurse edhe ekspertët bashkëkohorë të së drejtës penale, kanë mendime të ndryshme në aspekt të definimit të veprave penale. Definicioni i el Maverdit, duket se është më afër të kuptuarit bashkëkohor: “Vepra penale, në të drejtën islame, janë vepra të ndaluara juridikisht, të cilat Zoti i ka vendosur dhe të cilat ndëshkohen me dënimin e hadd-it ose ta’zir-it. Pra, ekzistojnë dy lloj veprash penale: për të cilat ndëshkimi është përcaktuar me dispozitat e Kur’anit dhe Sunnetit (hadd) dhe vepra të cilat ndëshkohen sipas vlerësimit të njerëzve të pushtetit (ta’zir).“[2]

Dënimi Hadd

Fjala ‘hadd’, shumësi ‘hudud’, në aspektin gjuhësor do të thotë: kufi, pengesë, ndalim, ndërkaq, sipas terminologjisë juridike, nënkupton ato ndëshkime që janë përcaktuar tekstualisht me Kur’an ose me Sunnet. Prandaj edhe thuhet “hududullah”- “dënimet e Zotit”. Ndëshkimi i mëkatarit është emëruar me fjalën hadd, sepse në të shumtën e rasteve, ai e ndalon dhe e pengon delikuentin që të kthehet edhe një herë në një delikt të tillë.[3] Sa i përket kategorisë së hadd-it, kadiut nuk i është e lejuar që të tërhiqet nga dënimi i përcaktuar.

Veprat Penale të cilat ndëshkohen me dënimin e përcaktuar Hudud

Këto vepra mund të ndahen në tri kategori:

1. Delikti kundër jetës dhe trupit, ku bëjnë pjesë:

a) vrasja; dhe b) lëndimet trupore;

2. Delikti kundër familjes dhe moralit, ku bëjnë pjesë:

a) adulteria (kurorë-shkelja); dhe b) akuza e pabazë për adulteri;

3. Delikti kundër pasurisë, ku bëjnë pjesë:

a) vjedhja; dhe b) kusaria.

Dënimet Hudud dhe Dënimet Tazir

Dënimet, ose janë dënime të përcaktuara tekstualisht (hudud), me Kur’an dhe Sunnet, ose janë dënime diskrecionale (tazir), të cilat i janë lënë gjykatësit – kadiut që të marrë vendim rreth tyre. Sa i përket kategorisë së dytë të kundërvajtjeve, ato nuk janë precizuar tekstualisht nga dy burimet e para.

Tekstet islame, ose më saktë dy burimet e para të Islamit kanë precizuar pesë lloje dënimesh: 1) Deliktin e vrasjes; 2) Deliktin e vjedhjes; 3) Deliktin e adulterisë (kurorë-shkeljes); 4) Deliktin e akuzimit për adulteri (kurorë-shkelje); 5) Deliktin për cenimin e sigurisë së përgjithshme.

Veprat Penale kundër Jetës dhe Trupit (Dënimi me Vdekje)

Sipas Islamit, vetëm Zoti e jep jetën, dhe meqenëse njeriu nuk mund t’i japë një njeriu tjetër jetën, ai nuk ka të drejtë as t’ia marrë atij jetën. Në pajtim me këtë ai i cili zgjat dorën që t’i marrë jetën një njeriu tjetër padrejtësisht, bën mëkat, i cili duhet të dënohet në këtë botë dhe në botën tjetër. Ndëshkimi i asaj bote, është vuajtja e dënimit në zjarr: “Kush e mbyt qëllimisht besimtarin, dënim e ka xhehenemin, ku do të mbesë përgjithmonë, dhe All-llahu do të lëshojë mbi të hidhërimin e Vet, atë e ka mallkuar dhe i ka përgatitur mundim shumë të madh.” (En Nisa, 93).

Islami e shenjtëron jetën njerëzore, e mbron shenjtërinë e shpirtrave dhe sulmin kundër jetës e konsideron një ndër krimet më të mëdha. All-llahu në Kur’anin e shenjtë thotë: ”Nëse dikush mbyt dikë, i cili nuk ka mbytur askënd, ose nuk ka bërë në tokë turbullira, sikur ka mbytur tërë njerëzinë…” (El Maidetu, 32). Jeta është dhuratë e All-llahut dhe si e tillë është e shenjtë, dhe në Islam tërë gjinia njerëzore trajtohet si një familje, e cila duhet të çmojë jetën në mënyrë të merituar.[4] Islami ndalon vrasjen.

Në ajetin tjetër kur’anor është thënë në mënyrë të prerë: “Dhe mos mbytni askënd që e ka ndaluar All-llahu, përveç kur e kërkon e drejta. Por nëse dikush, pa pikë të fajit vritet, atëherë trashëgimtarit të tij i japim kompetencë, por, as ai le të mos e teprojë në vrasje! Ai është me të vërtetë i ndihmuar.” (El Isra, 33)

Llojet e Vrasjeve

Sipas Kur’anit ka tre lloj vrasjesh:

1) vrasja me paramendim; 2) vrasja pa dashje; dhe 3) vrasja e ngjashme me vrasjen pa dashje.

Vrasja me Paramendim

Vetëm për vrasjen me qëllim, ndëshkimi është: dënimi me vdekje, ose duhet t’i bëhet shpagimi i gjakut familjes së të vrarit nga dorasi ose nga familja e tij. Zoti në Kur’an thotë: “O besimtarë! Ju është caktuar norma për hakmarrje – vrasje: I liri – për të lirin, robi – për rob, femra - për femrën.. Ndërsa atij që i falet diçka nga vëllai i vet, le të pritet me bujari edhe ai le t’ua kthejë me të mirë. Kjo është lehtësi nga Zoti juaj dhe mëshirë. Po kush bënë shkelje edhe pas kësaj, atë e pret dënim i dhembshëm.” (El Bekareh 178).

Komentatorët e Kur’anit, mufesirët dhe teoricienët juridikë pajtohen plotësisht se me këto ajete, padyshim, i është dhënë e drejta familjes së të vrarit (trashëgimtarëve) që dënimin me vdekje për vrasje të qëllimshme mund ta ndërrojnë duke rënë në ujdi me dorasin për falje, duke kërkuar prej tij (dorasit) ose familjes së tij shpagimin e gjakut në mënyrë të lejuar. Ndërkaq, dorasi, ose familja e tij, duhet të paguajë për të vrarin pa zvarritur. Shqiptimi i dënimit me vdekje nuk i është lejuar askujt veçse imamit – gjykatësit.

Nëse vrasja është kryer me paramendim, dhe familja e të vrarit është e gatshme të bëjë marrëveshje për kompensimin e gjakut, gjyqi, para se të sjellë vendimin, do të marrë parasysh mënyrën se si është kryer krimi dhe pamjen e krim-bërësit, sepse nëse vrasja është e veçantë dhe mizore (gile) ose krim-bërësi është i dhënë pas dhunës (është kriminel ordiner) dhe si i tillë paraqet rrezik për paqen dhe sigurinë e qytetarëve, gjyqi nuk duhet të pranojë kompensimin e gjakut, por duhet të shqiptojë dënimin me vdekje, pavarësisht prej kërkesës të familjes së të vrarit për kompensim.[5]

Islami ia ka njohur të drejtën familjes së të vrarit, më të afërmeve të tij për nga gjaku, sikurse janë: babai, biri, vëllai, xhaxhai, etj., që të kërkojnë hakmarrje, ose t’ia falin dorasit duke kërkuar shpagimin e gjakut të të vrarit nga ana e dorasit ose nga familja e tij. Të gjitha shkollat juridike janë të mendimit se dënimi mbi vrasësin mund të kryhet, vetëm pas një gjykimi të vlefshëm nga ana e gjyqit, e nëse dikush e vret vrasësin pa vendimin e gjykatës, do të trajtohet si vrasës dhe do t’i nënshtrohet kisasit.[6]

Një pjesë e teoricienëve jomuslimanë të së drejtës, janë për atë, që vrasësi të mos ndëshkohet me dënim kapital. Ka shumë ajete kur’anore dhe hadithe, që kanë shpallur shenjtërinë e jetës së çdo individi, dhe që urdhërojnë dënimin kapital për atë njeri, që pa të drejtë ia merr jetën tjetrit.

Kisas-i

Kisasi në të drejtën islame interpretohet si kundërshpërblim i dënimit në masë të njëjtë i atij i cili në çfarëdo mënyre ka atakuar trupin ose jetën e dikujt. Tek juristët islam ai do të thotë: të veprohet me delikuentin sipas veprës që ka bërë; nëse ka vrarë dikë me qëllim – të vritet, nëse ka shkaktuar lëndimin e tjetrit me qëllim – të lëndohet në masë të njëjtë.[7]

Islami ka paraparë dënim me vdekje – shpagim shpirti për shpirtin, për secilin që argumentohet se është autor i vrasjes, dhe dënim me ndëshkim të rëndë për vepra të këqija për secilin që vërtetohet se është shkaktar i këtij dëmi. All-llahu i Madhëruar thotë: “Kjo masë e dënimit është jetë për ju.” (El Bekarah, 179).

Ky dënim, është më efikas kur kemi parasysh procedurën që duhet ndjekur me kriminelin si dhe pasojat psikologjike që rezultojnë prej këtij ndëshkimi në aspekt të qetësisë shoqërore dhe jetesës humane. Edhe lëndimet trupore, ngjashëm me vrasjen mund të jenë të qëllimshme ose pa dashje. Në rastin e lëndimit trupor të qëllimshëm, dhimbja që i është shkaktuar të lënduarit, duhet t’i shkaktohet edhe shkaktarit të lëndimit: “Ne në të, atyre u kemi caktuar: krye për kryen, syrin për sy, hundën për hundë, veshin për vesh, dhëmbin për dhëmb, edhe plagët duhen kthyer. Por ai që heq dorë nga hakmarrja, kjo është kompensim për atë. Ata që nuk gjykojnë sipas asaj që ka shpallur All-llahu, ata janë kriminelë. ” (El Maidetu, 45.)

 

Veprat Penale kundër Familjes dhe Moralit Publik (Dënimi për Kurorë-Shkelje)

Zoti i Gjithëfuqishëm në Kur’anin fisnik, thotë: “Laviren dhe lavirin, çdo njërin, goditeni me njëqind të rëna me kamxhik dhe le të mos u preokupojë asnjëfarë sentimentalizmi kur ta zbatoni fenë e All-llahut, nëse i besoni All-llahut dhe botës tjetër. Dënimin e të dyve le ta shikojnë një grup besimtarësh.” (En Nur: 2)

Dënimi për prostitucion, sipas këtij ajeti, është përcaktuar me njëqind të rëna me kamxhik. Ndëshkimi bëhet në mënyrë publike. Juristët islamë, bëjnë dallimin në dënimin e personit që ka qenë i martuar (muhsin) dhe personit i cili nuk ka qenë i martuar (gajr muhsin). Ndaj personit të pamartuar, zbatohet ndëshkimi i përmendur në ajetin kur’anor. Ndërkaq, kur kemi të bëjmë me personin, i cili ka qenë i martuar, juristët mbështeten vetëm në autoritetin e Sunnetit, duke përcaktuar gurëzimin si ndëshkim të ligjshëm. Disa juristë, goditjes me kamxhik personit të pamartuar, i shtojnë edhe internimin një vjeçar.

Ndërkaq, ka juristë islamë, të cilët refuzojnë ta pranojnë ndëshkimin me gurëzim, meqenëse një gjë e tillë, thonë ata, nuk është përmendur dhe as nuk është përcaktuar me Kur’an. Ata insistojnë, që t’i nënshtrohemi dispozitave kur’anore, të cilat nuk bëjnë dallim në dënimin ndërmjet personit të martuar dhe personit të pamartuar.[8]

Islami e ndalon dhe e lufton amoralitetin dhe kurvërinë, sepse në këtë mënyrë mund të shkaktohen pasoja kaotike, krime të lindjes, devijime familjare, shkatërrime të lidhjeve, përhapje të sëmundjeve të pashërueshme, mbizotërime të epsheve dhe rrënime të moralit.[9] Sipas Islamit, kurvëria është ndër mëkatet më të mëdha dhe ndër krimet më të rënda, sepse ajo rrezikon dhe kërcënon shenjtërinë e nderit, ndalesat dhe lidhjet farefisnore. All-llahu i madhëruar thotë: “Dhe mos iu afroni amoralitetit, sepse është punë e fëlliqur dhe sa rrugë e shëmtuar që është!” (El Isra, 32).

Ibn Mesu’di transmeton se kur e ka pyetur Muhammedin a.s., se cili është mëkati më i rëndë, i Dërguari a.s. i është përgjigjur: “T’’i përshkruash All-llahut shok, kurse vetëm Ai të ka krijuar, të vrasësh fëmijën tënd nga frika se s’do të mund ta ushqesh dhe të bësh kurvëri me gruan e fqinjit tënd.” (Buhari & Muslimi)[10]

Islami pra e mbron nderin dhe dinjitetin, madje ai këtë e ka ngritur deri në shkallën e shenjtërisë. Abdullah ibn Umeri një ditë, deri sa po e shikonte Kaben, tha: “Sa e madhëruar je dhe sa e madhëruar që është shenjtëria jote, mirëpo besimtari është më i shenjtë se ti!”[11] Muhammedi a.s. në Haxhin e lamtumirës, para më shumë se njëqind mijë besimtarëve, në vendin, muajin dhe ditën e shenjtë tha këto fjalë: “Pasuria juaj, nderi juaj dhe gjaku juaj janë të shenjta si shenjtëria e kësaj dite, në këtë muaj dhe në këtë vend.” (transmeton Buhariu dhe Muslimi).[12]

Dënimi për prostitucion publik, është dënimi me gurëzim deri në vdekje, me kusht që kryesi i këtij akti të ketë qenë i martuar para kryerjes së veprës, dhe që kryerja e veprës flagrante seksuale të dëshmohet nga 4 dëshmitarë të besueshëm dhe në atë mënyrë që të mos ketë kurrfarë dyshimi në kryerjen e veprës, që do të thotë se nuk është e mjaftueshme që të akuzuarit për kurorë-shkelje vetëm të shihen të zhveshur.

Të akuzuarit mund të dënohen vetëm në rast se delikti vërtetohet nëpërmjet 4 dëshmitarëve të besueshëm. Dhe nëse ndodh që katër dëshmitarët të dëshmojnë, në atë mënyrë që dëshmia e tyre do t’i plotësonte konditat për t’u pranuar, atëherë do të konsiderohet se delikuenti ka kërcënuar rendin publik dhe moralin e shoqërisë, meqë veprimi është kryer në mënyrë të hapur.

Të Dëshmuarit nga Katër Dëshmitarë

Është me rëndësi të theksojmë se, gjatë gjithë jetës së të Dërguarit, Muhammedit a.s. nuk ka ngjarë që të jetë dëshmuar nga katër dëshmitarë. E gjithë ajo që është regjistruar është të pranuarit e lirë nga ana e delikuentit me dëshirë që të pastrohet personalisht nga ndyrësia e këtij delikti, në këtë botë para se të vijë bota e ardhshme.[13]

Burejde tregon: Ma’iz Ibën Maliku erdhi te Pejgamberi a.s. dhe tha: “O Dërguar i All-llahut, më pastro!” I Dërguari a.s. i tha: “Shko, kërko falje dhe pendohu tek All-llahu!” Ai shkoi, por shpejt u kthye dhe tha: “O i Dërguar i All-llahut, më pastro!” I Dërguari a.s. sërish i tha si më parë, por kur e tërë kjo u përsërit katër herë, pyeti: “Prej çfarë të të pastroj?” - “Prej amoralitetit” u përgjigj ai. I Dërguari a.s. atëherë iu drejtua të pranishmëve dhe pyeti: “A mos është i çmendur?” Pasi që e informuan se nuk është, pyeti: “Mos vallë është i dehur?” njëri prej të pranishmëve u ngrit dhe i mori erë, pasi që nuk ndjeu erë alkooli, deklaroi se nuk është i dehur. “A ke bërë amoralitet?” e pyeti i Dërguari a.s.: “Po” - u përgjigj ai. [14]

Pra, kur Ma’izi erdhi tek Muhammedi a.s., duke kërkuar prej tij që të zbatohej dënimi për kurorë-shkelje, i Dërguari i Zotit, ia ktheu shpinën, sepse nuk donte të dëgjonte një gjë të tillë, meqenëse delikti ishte kryer në fshehtësi dhe nuk kishte kërcënuar rendin dhe moralin publik, prandaj ia la vetë delikuentit që të kërkojë falje nga All-llahu. Mirëpo, kryesi i deliktit u kthye disa herë tek i Dërguari a.s. duke pranuar se kishte bërë shkelje flagrante dhe duke insistuar që të ndëshkohej, në mënyrë që pendimi i tij të ishte i sinqertë para Zotit, dhe duke thënë se nuk do të mund të përsëriste një gjë të tillë. I Dërguari i Zotit, e mëson atë që ta tërhiqte deklaratën e tij publike, në fillim duke refuzuar që ta dëgjonte, apo më pas duke shprehur dyshimin nëse ai e kishte bërë një gjë të tillë. Madje, i Dërguari a.s. e kishte pyetur: a mos ndoshta vetëm e ke puthur? Duke parë se delikuenti ishte i vendosur në kërkesën e tij për t’u ndëshkuar, atëherë i Dërguari a.s. pranon që në bazë të pranimit publik dhe me kërkesë të vet delikuentit, të dënohet. Kur më vonë, Muhammedi a.s. e mori vesh se në fillim të zbatimit të dënimit, delikuenti kish filluar të ikte, ndërkaq zbatuesit e dënimit i kishin shkuar nga pas, kishte thënë: ‘Pse nuk e latë që të pendohej dhe që t’ia falte Zoti’.[15] Pas dy tre ditëve, Muhammedi a.s. u tha shokëve (sahabëve) të vet: “Ma’iz Ibn Maliku iu lut All-llahut për falje dhe ai u pendua sinqerisht sa që, sikur ai pendim të ishte ndarë në tërë popullin, do t’iu mjaftonte të gjithëve.”[16]

Kundërshtarët e Ndëshkimit për Kurorë-Shkelje

Ndërkaq, atyre që janë kundër këtij ndëshkimi, u përgjigjemi se qysh kur është bërë i obligueshëm ky dënim, rastet në të cilat është zbatuar mund të numërohen me gishta gjatë gjithë periudhës prej 14 shekujsh. Prandaj lirisht mund të thuhet se ky dënim, i rreptë për nga ndëshkimi, ka mbetur i rrallë për nga aplikueshmëria. Islami me këtë dënim të rreptë e ka ruajtur familjen nga shkatërrimi dhe nga konfuzioni i atësisë.

Prandaj shtrohet pyetja a është më mirë që një shoqëri të ketë këtë lloj dënimi, të ashpër për nga ndëshkimi, i cili krahas frikës ndaj Zotit e ndalon delikuentin nga delikti, e si rrjedhim i kësaj edhe nga dënimi, duke ofruar siguri familjare dhe kënaqësi martesore, apo të formulohen ligje me të cilat nuk do të ndëshkohej aq ashpër delikuenti për një delikt të tillë dhe as që do t’i imponohej shoqërisë respektimi i shenjtërisë familjare, gjë që do të rezultonte që të shkatërrohej një numër i madh familjesh.

Të gjithë njerëzit, pavarësisht nga vendi dhe koha që jetojnë, dëshirojnë që të ruhet shenjtëria e familjes, mirëpo mungesa e një dënimi të tillë të ‘ashpër’ në ligjet njerëzore, dhe mungesa e vet gjykimit shoqëror të kësaj vepre të shëmtuar, ka bërë që marrëdhëniet familjare në shumë vende të botës të jenë larg mësimeve të Zotit dhe të bëhen pre e pasionit. Si rezultat i një gjendjeje të tillë kemi dobësimin e lidhjeve familjare në vendet jo-islame dhe humbjen e kënaqësisë martesore, krejt ndryshe nga familja në vendet islame, ku çifti bashkëshortor arrin ta ruaj shenjtërinë dhe kënaqësinë, të reflektojë sinqeritet ndaj njëri tjetrit, fesë dhe Zotit.[17]

Edhe pse dënimi për prostitucion është shumë i ashpër, megjithatë, të dëshmuarit për një veprim të tillë para gjyqit është gati i pamundur. Fajtori sikurse kemi theksuar nuk do t’i shtrohet rrezikut përderisa veprën e tij amorale nuk do ta bëjë hapur, publikisht dhe pa kurrfarë turpi.

Qëllimi i Dispozitave të Sheriatit

Së këndejmi, qëllimi i dispozitave të Sheriatit është që ta pastrojë mjedisin dhe shoqërinë, ashtu që me ndihmën e drejtimit shpirtëror të Kur’anit dhe sunnetit të Pejgamberit a.s. bashkësia e në mënyrë të veçantë gjeneratat e reja, veprimin dhe sjelljen amorale ta pranojnë si vepër të keqe dhe jomorale.[18]

Njeriu i pamoralshëm në shoqëri, është shembull shumë i keq, prandaj shembulli i keq në Sheriatin islam nuk duhet të ekzistojë. Nuk ka dyshim se ky ndëshkim ka ndikim shumë të madh në kuptimin dhe eliminimin e krimit në çdo kohë dhe në çdo vend.[19]

Akuza që s’mund të dëshmohet

Akuza, e ngritur për prostitucion kundër një personi, duhet të provohet nga katër dëshmitarë të besueshëm. Nëse akuzuesi nuk mund të sjellë dëshmitarë të besueshëm, atëherë ai duhet të heshtë, në të kundërtën do të konsiderohet fajtor për ‘kadhf’* (akuzë të pa bazë për kurvëri), dhe do të ndëshkohet me tetëdhjetë goditje me kamxhik për shpifje. Atij gjithashtu i hiqet e drejta që në të ardhmen të paraqitet si dëshmitar. Gjithashtu, gjatë dëshmisë së bërë nga katër dëshmitarë, nëse dëshmia e tyre nuk përputhet, atëherë ajo do të jetë e papranueshme dhe do të çojë deri te ndëshkimi i tyre për shpifje.

Zoti i madhërishëm në Kur’anin fisnik thotë: “Ata të cilët fajësojnë gratë e ndershme e pastaj nuk e argumentojnë këtë me katër dëshmitarë, t’i rrihni tetëdhjetë herë me kamxhik dhe mos e pranoni më kurrë dëshminë e tyre. Ata janë njerëz të prishur.” (En Nur, 4).

Juristët islamë pajtohen me atë se padinë në këtë rast mund ta ngrejë vetëm personi i dëmtuar, dhe rasti do të konsiderohet i mbyllur nëse tërhiqet padia prej tij. Gjithë këto dispozita, janë tregues i qartë se e drejta islame i ka dhënë vend të rëndësishëm moralit dhe mbrojtjes së familjes.

Si kundërpeshë e dënimeve të rrepta që i dedikohen njerëzve amoralë, e drejta islame ka vendosur kërkesa të rrepta dhe të vështira në aspekt të dokumentimit të domosdoshëm për vërtetimin e një vepre të tillë penale. Juristët islamë nuk janë kënaqur vetëm me dëshminë e katër dëshmitarëve të besueshëm, por kanë kërkuar më tej që dëshmitarët duhet të vërtetojnë se kanë qenë dëshmitarë okularë dhe se e kanë parë me sy vetë aktin seksual.[20] Dispozitat e ashpra dhe kërkesat e rrepta shkojnë në favor të ruajtjes të shenjtërisë së nderit njerëzor dhe në mbrojtjen e tij, në paprekshmërinë e gjakut dhe të pasurisë.

___________

* Kadhfi, në kuptimin linguistik do të thotë gjuajtje me gurë ose diçka tjetër, kurse në terminologjinë e Sheriatit do të thotë gjuajtje (akuzë) për prostitucion. Shih Dr. Muhammed Bekr Ismail, El Fikhul Vadih, vëllimi 2, op. cit., f. 232.

----------------------------------------------

[1] Malik Badri, AIDS/SIDA i Kriza Modernog Svjieta u Svijetlu Islama, Sarajevo, 2002, fq. 270

[2] Rijad Mejdani, Ukubat- Serijatsko Krivicno Pravo, Takvim, Sarajevë, 1985, f. 63.

[3] Dr. Muhammed Bekr Ismail, El Fikhul Vadih, vëllimi 2, Darul Menar, Kajro, f. 259.

[4] Jusuf Kardavi, Hallalli dhe Harami, Shkup, 1418/1998, f. 322.

[5] Mr. Ibrahim Dzananovic, Hudud i Tazir- Krivicna Djela i Prekersaju u seriatskom Pravu, Zbornik Radova 2, Islamski Teoloski Fakultet u Sarajevu, 1987, f. 122.

[6] Ibid, f. 123.

[7] Dr. Muhammed Beker Ismail, El Fikhul Vadih, vëllimi 2, op. cit., f. 300.

[8] Rijad Mejdani, Ukubat- Serijatsko Krivicno Pravo, Zbornik Radova 2, Islamski Teoloski Fakultet u Sarajevu, 1987, f. 65.

[9] Jusuf Kardavi, Hallali dhe Harami, op. cit., f. 148.

[10] Dr. Muhammed Bekr Ismail, El Fikhul Vadih, vëllimi 2, op. cit., f. 194.

[11] Jusuf Kardavi, Hallalli dhe Harami, op. cit., f. 321.

[12] Hutbeja Lamtumirëse e Muhammedit a.s.

[13] Dijalog Islamskih i Evropskih Ucenjaka, Sarajevë, 1979, f. 27.

[14] Muhammed Kutub, Sa jemi Muslimanë, Furkan ISM Shkup, 1420/1999, f. 80-81. & f. 197

[15] Dijalog Islamskih i Evropskih Ucenjaka, op. cit., f. 28.

[16] Muhammed Kutub, Sa jemi Muslimanë, op. cit., f. 81.

[17] Dijalog Islamskih i Evropskih Ucenjaka, op. cit., f. 28.

[18] Malik Badri, AIDS/SIDA i Kriza Modernog Svjieta u Svujetlu Islama, op. cit., f. 270

[19] Ahmed Abdul Kader Muabi, Dënimet në Islam, Edukata Islame, Prishtinë, 2001, nr. 65, f. 50.

[20] Rijad Mejdani, Ukubat- Serijatsko Krivicno Pravo, op. cit., f. 66.& Shih: Ahmed Abdul Kader Muabi, Dënimet në Islam, Edukata Islame, Prishtinë, 2001, f. 54

Opinionet e autorėve nuk paraqesin domosdoshmėrisht edhe opinionin e redaksisė sė portalit www.mesazhi.com
Veprat penale dhe dėnimet


Arkivi i autoreve