Departamenti i Thesarit i Shteteve të Bashkuara ka lëshuar më 18 mars 2026 një licencë të re të përgjithshme që autorizon disa transaksione me kompaninë shtetërore të naftës së Venezuelës, Petróleos de Venezuela, S.A. (PdVSA), pavarësisht faktit se ajo mbetet nën regjim sanksionesh amerikane.
Dokumenti, i njohur si “General License No. 52” dhe i firmosur nga drejtori i Zyrës së Kontrollit të Aseteve të Huaja (OFAC), Bradley T. Smith, krijon një përjashtim të kontrolluar brenda kuadrit të sanksioneve ekzistuese ndaj Venezuelës.
Sipas licencës, kompanitë amerikane të krijuara para 29 janarit 2025 mund të angazhohen në transaksione me PdVSA dhe entitetet ku ajo zotëron të paktën 50% të aksioneve. Megjithatë, çdo kontratë duhet të jetë nën juridiksionin e ligjit amerikan dhe çdo mosmarrëveshje të zgjidhet në Shtetet e Bashkuara.
Një element kyç i vendimit është mënyra e pagesave: fondet që do t’i takonin subjekteve të bllokuara nuk kalojnë drejtpërdrejt te qeveria venezueliane, por depozitohen në llogari të posaçme të kontrolluara nga Thesari amerikan. Kjo do të thotë se aktiviteti ekonomik lejohet, por kontrolli financiar mbetet në duart e Uashingtonit.
Licenca gjithashtu lejon eksportin dhe rishitjen e naftës dhe produkteve petrokimike me origjinë nga Venezuela, për sa kohë që çdo transaksion raportohet me detaje pranë autoriteteve amerikane, duke përfshirë palët e përfshira, sasinë, vlerën dhe destinacionin final.
Megjithatë, dokumenti vendos kufizime të qarta: nuk lejohen marrëveshje për borxhe apo obligacione të qeverisë venezueliane, pagesa në ar apo kriptovaluta, si dhe ndalohen transaksionet që përfshijnë subjekte nga Rusia, Irani, Koreja e Veriut apo Kuba. Po ashtu, përjashtohen entitete të lidhura me interesa kineze në struktura të përbashkëta.
Vendimi interpretohet si një lëvizje strategjike energjetike e SHBA-së në një moment kur tregjet globale të naftës mbeten të ndjeshme ndaj tensioneve gjeopolitike. Ndërsa sanksionet ndaj qeverisë së Venezuelës mbeten në fuqi, kjo licencë krijon një hapësirë të kufizuar ekonomike që mund të ndikojë në furnizimin global me naftë dhe në stabilizimin e çmimeve.
Në thelb, Uashingtoni nuk po heq dorë nga presioni politik ndaj Karakasit, por po përdor një instrument fleksibël për të balancuar interesat strategjike energjetike me arkitekturën e sanksioneve ekzistuese.
