Ajo çfarë e shpjegon dhe historia, e cila i nënshtrohet Ligjeve Hyjnore
Zoti i Plotfuqishëm kumton nw Librin e Tij, nw Kur’an: “Kur duam të shkatërrojmë një qytet, i lëmë njerëzit e tij të pasur të kënaqen me shfrenim dhe kështu të fitojnë ndëshkimin e tyre, dhe pastaj e shkatërrojmë atë deri në themel.” (El-Isra’, 16.)
Kur’ani nuk i qaset historisë si një sekuencë neutrale ngjarjesh, por si një proces i rregulluar moralisht në të cilin manifestohen Ligjet Hyjnore që rregullojnë ngritjen dhe rënien e kombeve dhe shteteve. Këto ligje nuk i nënshtrohen ndryshimit, sepse ato nuk varen nga koha, vendi apo identiteti i kombeve, por nga qëndrimi i shoqërive ndaj drejtësisë, përgjegjësisë dhe kufijve moralë të pushtetit. Në këtë kuptim, historia është një paralajmërim i përhershëm.
Një nga parimet themelore të Kur’anit është se rënia e kombeve dhe shteteve nuk vjen papritur ose pa shkak, por është rezultat i një procesi afatgjatë të korrupsionit të brendshëm. Kur’ani tregon qartë se shkatërrimit i paraprin një përçarjeje në strukturën e qeverisjes: kur pushteti përqendrohet në duart e një elite të privilegjuar dhe pushteti pushon së shërbyeri të mirës së përbashkët, shoqëria humbet aftësinë e saj për t’u vetëkorrigjuar. Atëherë padrejtësia nuk është më një devijim, por një metodë menaxhimi dhe e keqja merr formën e ligjeve, politikës dhe institucioneve.
Është veçanërisht domethënëse që Kur’ani e përshkruan këtë fazë përmes konceptit të fesadit, që nuk do të thotë vetëm një rënie morale individuale, por një përçarje gjithëpërfshirëse e rendit të vlerave. Keqbërja ndodh kur udhëzimet e Allahut injorohen dhe refuzohen, kur pushteti dhe luksi kombinohen, kur pushteti politik pushon së shërbyeri drejtësisë dhe të mirës së përbashkët dhe bëhet një mjet për të mbrojtur privilegjet dhe interesat e një elite të vogël.
Historia e konfirmon këtë model pa përjashtim. Qytetërimet e mëdha nuk dështuan në momentin e dobësisë, por në kulmin e fuqisë së tyre. Faraonët, perandorët, carët dhe fuqitë koloniale ndanin një iluzion të përbashkët: besimin se ishin mbi ligjin, se pushteti i tyre përfaqësonte masën përfundimtare të së vërtetës dhe se historia nuk vlente për ta. Ishte ky iluzion i vetëmjaftueshmërisë që sinjalizoi fillimin e fundit.
Në epokën moderne, të njëjtat Ligje Hyjnore veprojnë me të njëjtën saktësi. Perandoria amerikane sot nuk përfaqëson vetëm një shtet, por një sistem global hegjemonik të bazuar në supremacinë ushtarake, dominimin ekonomik dhe kontrollin politik. Ajo që e bën atë veçanërisht të rrezikshme nuk është vetë pushteti, por një ndjenjë pavarësie e plotë nga kufizimet morale, ligjore dhe historike. Kjo ndjenjë e jashtëzakonshmërisë – e rrënjosur thellë në kulturën politike të perandorisë – është pikërisht ajo që Kur’ani e identifikon si istikbar, arroganca që i paraprin rënies.
Arbitrariteti amerikan manifestohet përmes vendimeve arbitrare, duke injoruar të drejtën ndërkombëtare, duke instrumentalizuar institucionet dhe duke përdorur forcën si një gjuhë themelore politike. Por arroganca perandorake nuk kufizohet vetëm në politikën e jashtme. Kjo reflektohet edhe brenda shoqërisë: përmes normalizimit të korrupsionit, lidhjes së elitës politike me kapitalin ushtarak dhe financiar, erozionit të institucioneve dhe polarizimit të thellë shoqëror. Kur pushteti pushon së perceptuari si një mandat dhe fillon të konsiderohet një e drejtë natyrore, perandoria hyn në një fazë të shpërbërjes së brendshme.
Në këtë kontekst, entiteti sionist përfaqëson shembullin më të qartë të një krijimi politik, mbijetesa e të cilit është pothuajse tërësisht e lidhur me pushtetin perandorak amerikan. Supremacia e tij ushtarake, mbrojtja politike dhe pandëshkueshmëria ndërkombëtare nuk janë rezultat i drejtësisë së brendshme apo legjitimitetit moral, por më tepër një zgjatim i pushtetit amerikan. Është pikërisht kjo varësi që e bën pozicionin e tij historikisht të brishtë. Ligji i Kur’anit është i qartë: kushdo që e nxjerr ekzistencën e tij nga pushteti i një tjetri ndan fatin e ngritjes dhe rënies së tij.
Padrejtësia sistemike, pushtimi, dhuna e institucionalizuar dhe dehumanizimi i një populli të tërë nuk mund të jenë baza e stabilitetit të qëndrueshëm, as nuk mund të mbeten të pandëshkuara. Superioriteti i përkohshëm ushtarak dhe teknologjik mund të krijojë iluzionin e përhershmërisë, por nuk mund të përjashtojë Ligjet Hyjnore të historisë. Kur padrejtësia bëhet themeli i sistemit, pushteti pushon së qeni një mbështetje dhe vetë bëhet një barrë, dhe ajo që duket e sigurt është një iluzion në shpërbërje.
Kur’ani e bën të qartë se shembja e hegjemonisë rrallë vjen papritur. Procesi zhvillohet në faza, nga humbja e autoritetit moral, përmes mbingarkesës strategjike, deri te fragmentimi i brendshëm – dhe çdo fazë çon në mënyrë të pashmangshme në rënie.
Kur forca, e cila ishte shtylla e hegjemonisë, nuk mund ta mbajë më rendin e imponuar, të gjitha projektet, regjimet dhe entitetet që vareshin prej saj mbeten pa mbështetje dhe zhduken pothuajse në mënyrë të padukshme – sikur të mos kishin ekzistuar kurrë.
Kjo është arsyeja pse Kur’ani nuk e paraqet historinë si një seri ngjarjesh të kaluara, por si një kut për njohjen e shkaqeve dhe kuptimin e ligjeve që qeverisin fatin e kombeve. Arroganca, intrigat, korrupsioni, një ndjenjë pavarësie nga Zoti dhe ligjet morale, dhe padrejtësia e institucionalizuar – këto nuk janë vetëm mëkate individuale, por shkaqet themelore të rënies së perandorive dhe qytetërimeve të tëra. Nuk ka përjashtime nga ky ligj: popujt ndryshojnë në emra dhe gjuhë, por ligji i historisë mbetet i pandryshueshëm dhe universal.
Kjo konfirmohet edhe nga vargu: “Arroganca në Tokë dhe intriga e shëmtuar – dhe intriga do t’i godasë ata që e përdorin atë.” (Fatir, 43.)
Ligji i historisë është i tillë që forcat që mbështeten në padrejtësi, pushtet dhe dhunë shkatërrohen në mënyrë të pashmangshme nga forca e veprimeve të tyre.
Në fund të fundit, historia mbetet një libër i hapur paralajmërimi. Faqet e saj konfirmojnë pa u lodhur një rregull: ngritja pa drejtësi lind arrogancë, arroganca prodhon arbitraritet, arbitrariteti çon në fesad, dhe fesad (çrregullim) – pa përjashtim – përfundon në rënie. Nuk është një vlerësim politik apo një pozicion ideologjik, por një Ligj Hyjnor që realizohet pavarësisht se sa e fuqishme dhe e paprekshme mund të duket një forcë në një moment të caktuar.
