Ezani thërret, ndërsa ti je i zhytur në rrjedhën e ditës.
Pas teje kanë mbetur punë të papërfunduara, para teje të presin mesazhe, takime e përgjegjësi, ndërsa mendja endet mes dhjetëra shqetësimeve. Shikon orën dhe, pa e thënë me zë, mendon:
“Përsëri tani?”
Sikur namazi të kishte ardhur për ta ndërprerë jetën tënde, e jo për ta kthyer atë në drejtimin e duhur.
Ngrihesh me përtesë, merr abdes me nxitim dhe qëndron para Allahut me trupin tënd, ndërsa zemra ka mbetur diku tjetër: te telefoni, te puna, te problemi që të rëndon.
Fal namazin dhe e përfundon sikur të kishe kryer një detyrë që përsëritet disa herë në ditë.
Por ndalu një çast dhe pyete veten:
A është namazi ai që përsëritet, apo është nevoja ime për Allahun ajo që nuk pushon kurrë?
Ti hëngre dje, por sot të mori sërish uria.
Pive ujë para pak orësh, por etja u kthye.
Fleve gjithë natën, por lodhja u rikthye.
Atëherë pse nuk thua: “Kam ngrënë dje, nuk kam më nevojë të ha”?
Sepse e di se ushqimi nuk të mjafton përgjithmonë. Trupi yt ka nevojë të ushqehet vazhdimisht.
Edhe zemra është kështu.
Çdo ditë del në këtë botë dhe mbart plagë të reja.
Një fjalë e lëndon.
Një padrejtësi e rëndon.
Një epsh e josh.
Një frikë e pushton.
Një mëkat e errëson.
Dhe zhurma e kësaj bote mbush zemrën derisa ajo pothuajse harron Zotin e saj.
Pastaj vjen ezani.
Jo për të ta shtuar barrën, por për të ta hequr atë.
Kur dëgjon:
Allahu Ekber
kujto se problemi yt nuk është më i madh.
As ai që të ka bërë padrejtësi.
As mungesa e pasurisë.
As dera që u mbyll.
Allahu është më i Madh se çdo gjë që ka zënë vend në zemrën tënde.
Ti qëndron para Tij jo sepse Allahu ka nevojë për ty, por sepse ti nuk mund të jetosh pa Të.
Pesë herë në ditë Allahu të nxjerr nga zhurma e kësaj bote, para se ajo ta pushtojë zemrën tënde.
Namazi nuk është një barrë.
Ai është një mëshirë.
Një takim që nuk kërkon ndërmjetës.
Nuk kërkon rezervim.
Nuk kërkon leje.
Hyn në të i lodhur, i mërzitur, i hutuar dhe i rënduar, e pastaj thua:
“Falënderimi i takon Allahut, Zotit të botëve.”
Dhe sikur në atë çast gjithçka vendoset përsëri në vendin e vet.
Zoti i botëve është edhe Zoti i hallit tënd.
Zoti i atij që të ka bërë padrejtësi.
Zoti i furnizimit që është vonuar.
Zoti i së ardhmes që ende nuk e sheh.
Pastaj thua:
“Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje ndihmë kërkojmë.”
Dhe pranon se dobësia jote nuk është turp.
Se nuk je krijuar t’ia dalësh vetëm.
Se mbështetja tek Allahu nuk është hapi i fundit pasi të dështojnë shkaqet, por është fillimi i çdo rruge.
Prandaj Allahu nuk e lidhi namazin me pasurinë, që ta humbiste i varfri.
As me shëndetin, që ta linte i sëmuri.
As me qëndrimin në këmbë.
Kush nuk mundet, falet ulur.
Kush nuk mundet as ulur, falet sipas mundësisë së tij.
As me ujin.
Kush nuk e gjen ose nuk mund ta përdorë, merr tejemum.
Sa kohë që njeriu është me mendje të shëndoshë, namazi mbetet detyrë.
Ndryshon mënyra e faljes, por jo nevoja për Allahun.
Mund të mos jesh në gjendje të qëndrosh në këmbë, por nuk pushon së qeni nevojtar ndaj Zotit tënd.
Mund të dobësohet trupi, por zemra nuk pushon së pasuri nevojë për Të.
Kjo është madhështia e namazit.
Ai mbetet sepse është gjëja e fundit që duhet ta humbasësh kur gjithçka tjetër bëhet e vështirë.
Megjithatë, ne shpesh bëjmë të kundërtën.
Kur na rëndon jeta, namazi është gjëja e parë që e shtyjmë.
Kur na pushton pikëllimi, falemi pa zemër.
Kur na shtohen angazhimet, themi: “Kur të lirohem.”
Sikur të përpiqesh ta shuash etjen duke u larguar nga uji.
Ndoshta thua:
“Nuk po ndiej përqendrim.”
Por a pret të ndiesh uri të madhe para se të hash?
Ti ha sepse e di se trupi yt ka nevojë.
Edhe namazi është kështu.
Mund të hysh në të me zemër të rënduar dhe të dalësh më i qetë.
Mund të hysh i hutuar dhe të dalësh duke i parë gjërat në madhësinë e tyre të vërtetë.
Mund të mos qash e të mos ndiesh diçka të jashtëzakonshme, por namazi mund ta ketë shpëtuar zemrën tënde pa e kuptuar ti.
Jo çdo ilaç e ndien në çast.
Edhe mëshira e Allahut shpesh vepron në heshtje.
Problemi nuk është se namazi përsëritet.
Problemi është se ne kthehemi tek ai pa e kuptuar pse po kthehemi.
Lexojmë:
“Na udhëzo në rrugën e drejtë.”
Pse e përsërisim në çdo rekat?
Sepse ende kemi nevojë për udhëzim.
Sepse zemra mund të jetë e drejtë sot dhe të lëkundet nesër.
Mund ta njohë të vërtetën, por të mos ketë forcë ta ndjekë.
Ti nuk e përsërit këtë lutje sepse Allahu nuk të dëgjoi.
E përsërit sepse vazhdon të kesh nevojë për Të.
Prandaj, kur të dëgjosh ezanin, mos thuaj:
“Ka ardhur koha e namazit.”
Thuaj:
“Ka ardhur koha të shpëtoj nga vetja ime.”
Ka ardhur koha t’i lë barrët e mia para Zotit tim.
Ka ardhur koha të dal nga zhurma e kësaj bote në qetësinë e sexhdes.
Kur bën sexhde, aty bien të gjitha maskat.
Nuk ka pozitë.
Nuk ka pasuri.
Nuk ka forcë të shtirur.
Vetëm një rob me ballin në tokë dhe një zemër që pranon se çdo gjë është në Dorën e Allahut.
Aty fillon ndryshimi.
Jo kur namazi bëhet zakon.
Por kur bëhet nevojë.
Para çdo namazi pyete veten:
Çfarë ka hyrë në zemrën time që nga namazi i kaluar?
Frikë?
Zemërim?
Lidhje me dynjanë?
Zili?
Mëkat?
Dhimbje?
Pastaj hy në namaz me atë plagë.
Mos ia fsheh Allahut atë që të rëndon.
Kërkoji të ta rregullojë zemrën para se të ta ndryshojë gjendjen.
Mos u shqetëso vetëm ta përfundosh namazin.
Shqetësohu të mos dalësh prej tij ashtu siç hyre.
Kur dëgjon:
“Ejani në namaz!”
kuptoje thirrjen:
Eja tek ajo që të jep jetë.
Eja para se bota të të konsumojë.
Eja para se frika të pushtojë zemrën tënde.
Eja para se mëkati të bëhet zinxhir.
Eja tek Zoti që të dëgjon, të sheh dhe e di edhe atë që nuk arrin t’ia thuash askujt.
Namazi nuk është pesë ndërprerje të ditës.
Janë pesë shpëtime të zemrës.
Nuk është një përsëritje e lodhshme.
Është përsëritja e mëshirës së Allahut mbi një rob, dobësia e të cilit përsëritet çdo ditë.
Prandaj mos pyet më:
“Pse duhet të falem përsëri?”
Pyete veten:
“Si do të mbetej e gjallë zemra ime, sikur Allahu të mos më ftonte tek Ai, herë pas here?”
E huazuar
Hoxhë Rufat Sherifi
