Falënderimi i takon Allahut, i Cili krijoi krijesat me një përcaktim të saktë, vendosi peshoren që njerëzit të qëndrojnë në drejtësi dhe e bëri këtë botë arë mbjelljeje, ndërsa botën tjetër korrje.
Dëshmoj se nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut, Një e i Pashoq, dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i Dërguari i Tij. O Allah, dërgo paqe, bekime dhe mëshirë mbi hayretin tonë Muhamed.
Vërtet, “peshorja” nuk është thjesht një mjet matjeje, por është shpirti i drejtësisë, ligji i ekzistencës dhe sekreti i qëndrueshmërisë së universit dhe i sheriatit.
Së pari: Peshorja kozmike… arkitektura e ekzistencës dhe ekuilibri i krijimit
Allahu i Lartësuar e filloi krijimin e Tij me ekuilibër; çdo gjë në këtë univers është e matur me një masë të saktë, nga lëvizja e trupave qiellorë deri te frymëmarrja e krijesave.
Ekuilibri në krijim dhe rregullim: Peshorja është drejtësia mbi të cilën janë ngritur qiejt dhe toka; sikur të prishej edhe një pjesë shumë e vogël e këtij ekuilibri, universi do të shkatërrohej. Allahu i Madhëruar thotë: “Dhe qiellin e ngriti dhe vendosi peshoren”[1] Dhe në një ajet tjetër thotë: “Dhe tokën e shtruam dhe vendosëm në të male të forta, dhe bëmë të mbijë në të nga çdo gjë e matur.”[2]
Peshorja si argument dhe ligj hyjnor: Peshorja në këto ajete nuk kufizohet vetëm në mjetin fizik, por përfshin drejtësinë dhe ligjin që Allahu ka zbritur për të gjykuar mes njerëzve. “Allahu është Ai që zbriti Librin me të vërtetën dhe peshoren; e ç’të bën të dish? Ndoshta Ora është afër.”[3]
Së dyti: Peshoret e kësaj bote… (amaneti juridik dhe përgjegjësia morale)
Në jurisprudencën islame, peshorja është një amanet mbi supet e palëve në tregti dhe është kriter i ndershmërisë dhe devotshmërisë.
Ndalimi i mashtrimit në matje dhe peshim: Allahu ka shkatërruar popuj për shkak të manipulimit të peshës; peshorja e jashtme është pasqyrim i peshës së brendshme (ndërgjegjes). Allahu thotë: “Mjerë për ata që mashtrojnë në peshë! Ata që kur marrin prej njerëzve, kërkojnë plotësisht, por kur u matin apo u peshojnë të tjerëve, u japin më pak.”[4] Dhe thotë: “Plotësoni matjen kur matni dhe peshoni me peshore të drejtë; kjo është më e mirë dhe me përfundim më të bukur.”[5]
Suneti profetik dhe mbrojtja e të drejtave: Ibn Abbasi (r.a) tregon se kur Profeti (a.s) erdhi në Medinë, ata ishin ndër njerëzit më të këqij në matje, prandaj Allahu zbriti: “Mjerë për ata që mashtrojnë në peshë” , dhe pas kësaj ata u përmirësuan në këtë.”[6]
Xhabir ibn Abdullahu (r.a) tregon se i Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë: “Kur të peshoni, jepni pak më tepër (mos e cungoni)”[7]
Së treti: Peshorja e Ahiretit… ku drejtësia është absolute dhe përfundimi i përjetshëm
Kjo është peshorja më e madhe, e cila do të vendoset në Ditën e Kiametit për të peshuar veprat, qëllimet, madje edhe vetë njerëzit.
Besimi në peshoren
Nga besimi i Ehli Sunetit dhe Xhematit është besimi në peshoren. Me këtë nënkuptohet peshorja me të cilën peshohen veprat e robërve, qofshin të mira apo të këqija. Allahu i Madhëruar thotë:
“Dhe Ne do të vendosim peshore të drejta në Ditën e Kiametit, dhe askujt nuk do t’i bëhet padrejtësi aspak. Edhe nëse është sa pesha e një kokrre mustarde, Ne do ta sjellim atë. Dhe Ne mjaftojmë si llogaritës.”[8] Dhe thotë: “Kushdo që i rëndohen peshoret (e veprave të mira), ata janë të shpëtuarit. Ndërsa ata që u lehtësohen peshoret, ata janë që e kanë humbur veten e tyre dhe do të qëndrojnë përgjithmonë në Xhehenem.”[9]
Ebu Hurejra (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Dy fjalë janë të dashura për Mëshiruesin, të lehta në gjuhë, por të rënda në peshore: “Subhanallahi ue bihamdihi, Subhanallahil-Adhim”[10]
Kur do të jetë peshorja?
Dijetarët kanë thënë: kur të përfundojë llogaria, pas saj vjen peshimi i veprave. Sepse peshimi është për shpërblim, prandaj duhet të vijë pas llogaridhënies. Llogaria bëhet për të konfirmuar veprat, ndërsa peshimi për të treguar madhësinë e tyre, në mënyrë që shpërblimi të jetë sipas tyre.
Pra, peshorja do të jetë pasi veprat t’u paraqiten robërve dhe pasi të shpërndahen fletët (e veprave), që shpërblimi të jetë në përputhje me to.
Profeti (a.s) ka thënë: “Do të vendoset peshorja në Ditën e Kiametit; sikur të peshoheshin në të qiejt dhe toka, do t’i përfshinte ato. Kur ta shohin engjëjt, do të thonë: “O Zoti ynë, për kë është kjo?” Ai do të thotë: “Për kë të dua nga krijesat e Mia.” Atëherë engjëjt do të thonë: “I Lartësuar je Ti! Ne nuk të kemi adhuruar ashtu siç e meriton.”[11]
Realiteti i peshores së Ahiretit
Peshorja në Ditën e Kiametit ka dy tasa dhe një gjuhëz reale, të dukshme dhe të prekshme; ajo është një peshore e vërtetë që robërit do ta shohin me sy dhe do ta njohin me bindje të plotë.
Allahu i Madhëruar thotë: “Dhe Ne do të vendosim peshore të drejta në Ditën e Kiametit, dhe askujt nuk do t’i bëhet padrejtësi aspak. Edhe nëse është sa pesha e një kokrre mustarde, Ne do ta sjellim atë. Dhe Ne mjaftojmë si llogaritës.”
Pra, peshorja është jashtëzakonisht e saktë; ajo peshon çdo gjë, të vogël e të madhe, çdo detaj të imët, qoftë edhe sa pesha e një grimce. Si të mos jetë e tillë, kur Vendosësi i saj është më i Urti i gjykuesve dhe më i Drejti i drejtuesve – i Lartësuar qoftë Ai. Allahu thotë: “Kush bën sa pesha e një grimce të mirë, do ta shohë atë; dhe kush bën sa pesha e një grimce të keqe, do ta shohë atë.”[12]
Çfarë vendoset në peshore?
Ajo që vendoset në peshore në Ditën e Kiametit për t’u peshuar janë tre gjëra:
1 – Vetë veprat
2 – Vetë vepruesi (njeriu)
3 – Fletët (regjistrat) e veprave
Tekstet e sakta nga Kurani dhe Suneti tregojnë se secila prej këtyre trejave do të peshohet.
Shejh Hafidh Hakemi (r.h) thotë: “Ajo që del më e qartë nga tekstet – dhe Allahu e di më së miri – është se peshohen si vepruesi, ashtu edhe veprat e tij dhe fletët e veprave të tij; sepse hadithet që shpjegojnë Kuranin kanë ardhur për secilën prej tyre.”
Këtë e përforcon edhe hadithi që e transmeton Imam Ahmedi në “Musned” nga Abdullah ibn Amr (r.a), se Profeti (a.s) ka thënë: “Allahu i Lartësuar do të veçojë një njeri nga umeti im para të gjitha krijesave në Ditën e Kiametit dhe do t’i shpalosë atij nëntëdhjetë e nëntë regjistra (libra të mëdhenj), secili sa shikimi i syrit. Pastaj do t’i thotë: “A mohon ndonjë gjë nga këto? A të kanë bërë padrejtësi shkruesit e Mi?” Ai do të thotë: “Jo, o Zoti im.” Do t’i thotë: “A ke ndonjë justifikim apo ndonjë të mirë?” Njeriu do të mbetet i hutuar dhe do të thotë: “Jo, o Zoti im.” Atëherë Ai do të thotë: “Po, ti ke tek Ne një të mirë, dhe sot nuk do të të bëhet padrejtësi.” Pastaj i nxirret një kartë e vogël, në të cilën shkruhet: “Dëshmoj se nuk ka të adhuruar tjetër përveç Allahut dhe se Muhamedi është rob dhe i Dërguari i Tij.” Ai do të thotë: “O Zoti im, ç’vlerë ka kjo kartë përballë gjithë këtyre regjistrave?!” Do t’i thuhet: “Nuk do të të bëhet padrejtësi.” Pastaj regjistrat vendosen në një tas, ndërsa karta në tjetrin; dhe regjistrat fluturojnë (lehtësohen), ndërsa kartela rëndohet. Dhe asgjë nuk peshon më rëndë se emri i Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit.”[13]
Ky hadith tregon se njeriu vendoset (në peshore) së bashku me të mirat dhe regjistrin e tyre në një tas, ndërsa të këqijat me regjistrin e tyre në tasin tjetër.
Hadithi i “kartës” është ndër më madhështorët që janë transmetuar për hollësitë dhe urtësinë e peshores; ajo kartë që i bën të lehta regjistrat e mëkateve dhe në të cilën shfaqet madhështia e teuhidit (njësimit të Allahut) në peshore.
Ndarja e njerëzve te peshorja
Fitorja e madhe: Ajo është për atë, te i cili ana e të mirave është më e rëndë se ajo e të këqijave. Allahu i Madhëruar thotë: “Sa për atë që i rëndohen peshoret, ai do të jetë në një jetë të kënaqshme.”[14]
Humbja e qartë: Për atë që i lehtësohen peshoret nga të mirat dhe është bosh nga devotshmëria. Allahu i Madhëruar thotë: “Kushdo që i lehtësohen peshoret, ata janë që e kanë humbur veten e tyre dhe do të qëndrojnë përgjithmonë në Xhehenem.” Dhe thotë: “Peshimi atë ditë është i drejtë; kush i rëndohen peshoret, ata janë të shpëtuarit. Ndërsa kush i lehtësohen peshoret, ata janë që e kanë humbur veten e tyre, sepse i bënin padrejtësi ajeteve Tona.”[15]
Një kategori e tretë: banorët e A’rafit
Njerëzit në Ditën e Kiametit ndahen në tre grupe:
Një grup, të cilëve u peshojnë më shumë të mirat se të këqijat, këta nuk dënohen dhe hyjnë në Xhenet.
Një grup tjetër, të cilëve u peshojnë më shumë të këqijat se të mirat, këta meritojnë dënim sipas mëkateve të tyre, pastaj shpëtohen dhe hyjnë në Xhenet.
Një grup i tretë, të cilëve u janë barazuar të mirat dhe të këqijat, këta janë banorët e A’rafit. Ata nuk janë as prej banorëve të Xhenetit, as prej banorëve të Zjarrit, por qëndrojnë në një vend të ndërmjetëm, të lartë, prej nga shohin edhe Zjarrin edhe Xhenetin. Qëndrojnë aty sa të dojë Allahu, dhe në fund hyjnë në Xhenet.
Kjo është nga drejtësia e plotë e Allahut të Lartësuar që i jep çdo njeriu atë që meriton: kush i rëndohen të mirat është prej banorëve të Xhenetit; kush i rëndohen të këqijat dënohet në Zjarr sipas vullnetit të Allahut; ndërsa ai që i ka të barabarta të mirat dhe të këqijat është prej banorëve të A’rafit. Por ky nuk është vendqëndrim i përhershëm.
Dita e vështirë
Qëndrimi i njerëzve në tokën e Mahsherit është një moment i vështirë në një ditë të vështirë dhe të rëndë. Prandaj, nga mëshira e Allahut për këtë umet është që i Dërguari i Tij (a.s) do të jetë i pranishëm në këtë situatë të rëndë që kalon umeti i tij gjatë peshimit të veprave.
Transmeton Enes ibn Malik (r.a): I kërkova Profetit (a.s) të ndërmjetësonte për mua në Ditën e Kiametit. Ai tha: “Do ta bëj.” Thashë: “O i Dërguari i Allahut, ku të të kërkoj?” Tha: “Më kërko fillimisht te Sirati.” Thashë: “Nëse nuk të gjej te Sirati?” Tha: “Atëherë më kërko te peshorja.” Thashë: “Nëse nuk të gjej te peshorja?” Tha: “Atëherë më kërko te Havdi (burimi), sepse unë nuk mungoj në këto tri vende.”[16]
Te peshorja, askush nuk kujton askënd
Nëna e besimtarëve, Aishja (r.a), thotë: “E kujtova Zjarrin dhe qava. I Dërguari i Allahut (a.s) më tha: “Çfarë të bëri të qash?” Thashë: “E kujtova Zjarrin dhe qava. A do t’i kujtoni familjarët tuaj në Ditën e Kiametit?” Ai (a.s) tha: “Sa i përket tri vendeve, askush nuk kujton askënd: te peshorja, derisa të dijë nëse i rëndohet apo i lehtësohet peshorja; te shpërndarja e fletëve, derisa të dijë ku do t’i jepet libri i tij: në të djathtë, në të majtë apo pas shpine; dhe te Sirati, kur vendoset mbi Xhehenem, derisa të kalojë…”
A janë veprat cilësi abstrakte që nuk pranojnë peshim, sepse peshimi u takon vetëm trupave?
Përgjigjja për këtë është: Allahu i Madhëruar i shndërron këto vepra në trupa konkrete, dhe kjo nuk është aspak e çuditshme për fuqinë e Allahut të Lartësuar.
Shembull i ngjashëm me këtë është vdekja: ajo do të sillet në formën e një dashi dhe do të therret mes Xhenetit dhe Zjarrit, megjithëse vdekja në vetvete është një kuptim (abstrakt) dhe jo trup.
Ebu Seid Hudriu (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Do të sillet vdekja në Ditën e Kiametit sikur të ishte një dash me ngjyrë të përzier (bardhë e zi). (Ebu Kurejbi shton: “dhe do të vendoset mes Xhenetit dhe Zjarrit”, ndërsa të dy bien dakord për pjesën tjetër të hadithit). Pastaj do të thuhet: “O banorë të Xhenetit! A e njihni këtë?” Ata do të ngrejnë kokat, do të shikojnë dhe do të thonë: “Po, kjo është vdekja.” Pastaj do të thuhet: “O banorë të Zjarrit! A e njihni këtë?” Ata do të ngrejnë kokat, do të shikojnë dhe do të thonë: “Po, kjo është vdekja.” Pastaj do të urdhërohet që ajo të therret. Më pas do të thuhet: “O banorë të Xhenetit! Përjetësi, nuk ka më vdekje! O banorë të Zjarrit! Përjetësi, nuk ka më vdekje!” Pastaj i Dërguari i Allahut (a.s) lexoi: “Dhe paralajmëroi ata për Ditën e Pendimit të Madh, kur çështja do të jetë vendosur, ndërkohë që ata janë në pakujdesi dhe nuk besojnë.”[17]dhe bëri me dorë drejt kësaj bote.”[18]
Dobitë e peshores
Dikush mund të thotë: cila është dobia e peshores, kur Allahu i Lartësuar i di veprat e robërve, qofshin të mira apo të këqija?
Ibn Ebi el-Izz el-Hanefi ka thënë: “Edhe sikur të mos kishte ndonjë urtësi tjetër në peshimin e veprave përveç shfaqjes së drejtësisë së Tij, para të gjithë robërve të Tij, kjo do të mjaftonte. Sepse askush nuk e do arsyetimin (justifikimin) më shumë se Allahu; për këtë arsye Ai dërgoi të dërguarit si përgëzues dhe paralajmërues. E si atëherë, kur përtej kësaj ka edhe urtësi të tjera që ne nuk i dimë?!”
El-Kurtubi ka thënë: “Havdi (burimi) është para peshores, ndërsa Sirati është pas peshores. Kjo është renditja e ngjarjeve të Ditës së Kiametit.
Së katërti: Efektet e besimit në peshoren e veprave
Së pari: Përpjekja në adhurime dhe nxitimi drejt veprave të mira; sepse ai që i shtohen të mirat mbi të këqijat, ka fituar dhe ka shpëtuar. Allahu i Madhëruar thotë: “Sa për atë që i rëndohen peshoret, ai do të jetë në një jetë të kënaqshme. Ndërsa ai që i lehtësohen peshoret, vendi i tij do të jetë humnera. E ç’të bëri të dish çfarë është ajo? Është zjarr i ndezur fort.” [19]
Së dyti: Ruajtja e veprave të mira nga ato që i prishin ose i pakësojnë. Ebu Hurejra (r.a), se i Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë: “A e dini kush është i falimentuari?” Thanë: “I falimentuari tek ne është ai që nuk ka para e as pasuri.” Ai tha: “I falimentuari nga umeti im është ai që vjen në Ditën e Kiametit me namaz, agjërim dhe zekat, por ka sharë këtë, ka shpifur për atë, ka ngrënë pasurinë e këtij, ka derdhur gjakun e atij dhe ka rrahur dikë; kështu që këtij i jepen nga të mirat e tij dhe atij i jepen nga të mirat e tij. Nëse i mbarojnë të mirat para se të shlyejë detyrimet, merren nga mëkatet e tyre dhe i hidhen atij, pastaj hidhet në Zjarr.”[20]
Theubani (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Unë njoh disa njerëz nga umeti im që do të vijnë në Ditën e Kiametit me të mira sa malet e Tihames, të bardha, por Allahu do t’i bëjë ato pluhur të shpërndarë.” Theubani tha: “O i Dërguari i Allahut, na i përshkruaj ata, që të mos jemi prej tyre pa e ditur.” Ai tha: “Ata janë vëllezërit tuaj dhe nga lëkura juaj; falen natën ashtu si faleni ju, por janë njerëz që kur mbeten vetëm me ndalesat e Allahut, i shkelin ato.”[21]
Së treti: Shfaqja e drejtësisë së Tij dhe se Ai vendos peshore të drejta, në të cilat shfaqen edhe peshat më të vogla me të cilat peshohen të mirat dhe të këqijat, siç thuhet në ajet: “Dhe Ne do të vendosim peshore të drejta në Ditën e Kiametit, dhe askujt nuk do t’i bëhet padrejtësi aspak. Edhe nëse është sa pesha e një kokrre mustarde, Ne do ta sjellim atë. Dhe Ne mjaftojmë si llogaritës.”
Fjala: “edhe nëse është sa pesha e një kokrre mustarde” tregon për diçka nga më e vogla dhe më e parëndësishmja, siç thotë Allahu: “Kush bën sa pesha e një grimce të mirë, do ta shohë atë; dhe kush bën sa pesha e një grimce të keqe, do ta shohë atë.
Së pesti: Çfarë e rëndon peshoren?
Meqë Ahireti është vendi i peshimit, besimtari duhet të kërkojë veprat më “të rënda” për t’i vendosur në tasin e tij.
Nga këto vepra janë:
Fjalët e mira: Ebu Hurejra (r.a) tregon se i Dërguari i Allahut (a.s) ka thënë: “Dy fjalë janë të lehta në gjuhë, të rënda në peshore dhe të dashura për Mëshiruesin: “Subhanallahi ue bihamdihi, Subhanallahil-Adhim.”
Gjithashtu ai (a.s) ka thënë: “Ai që e ka të vështirë të falet natën, është koprrac në pasuri për ta shpenzuar dhe frikacak për të luftuar armikun, le të shtojë sa më shumë thënien: “Subhanallahi ue bihamdihi”, sepse ajo është më e dashur tek Allahu sesa një mal prej ari dhe argjendi që shpenzohet në rrugën e Allahut.”[22]
Morali i mirë (sjellja e mirë): Morali i mirë është gjëja më e rëndë që vendoset në peshoren e besimtarit në Ditën e Kiametit. Ebu Derdaja (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Asgjë nuk është më e rëndë në peshoren e besimtarit në Ditën e Kiametit sesa morali i mirë; dhe Allahu e urren njeriun e shthurur dhe fjalëkeq.”[23]
Përmendja e vazhdueshme e Allahut dhe falënderimi (dhikri): Nga gjërat që e rëndojnë peshoren është shtimi i thënies “Elhamdulilah” dhe pranimi i mirësive dhe begative të Allahut. Ebu Malik el-Esh’ari (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Pastërtia është gjysma e besimit, dhe “Elhamdulilah” e mbush peshoren, ndërsa “Subhanallahi” dhe “Elhamdulilah” e mbushin – ose e mbush – hapësirën mes qiejve dhe tokës.”[24]
Shpenzimi në rrugën e Allahut (xhihadi): Profeti (a.s) ka thënë: “Kush mban një kalë në rrugën e Allahut, me besim në Allahun dhe duke besuar premtimin e Tij, ushqimi i tij, pirja e tij, madje edhe plehu dhe urina e tij do të jenë të mira në peshoren e tij në Ditën e Kiametit.”
Së gjashti: Peshorja e njerëzve, jo e trupave
Në Islam, njerëzit nuk maten sipas madhësisë së trupit apo pasurisë së tyre, por sipas asaj që kanë në zemrat e tyre: besimit dhe veprave.
Madhështia e veprës edhe nëse poseduesi i saj është i vogël në trup: Transmetohet se Ibn Mes’udi (r.a), po merrte një misvak nga pema e arakut dhe kishte këmbë shumë të holla; era e lëkundte dhe njerëzit qeshën me të. I Dërguari i Allahut (a.s) tha: “Pse po qeshni?” Thanë: “O i Dërguari i Allahut, për shkak të hollësisë së këmbëve të tij.” Ai tha: “Pasha Atë në Dorën e të Cilit është shpirti im, ato (këmbë) janë më të rënda në peshore se mali Uhud.”[25]
Pavlefshmëria e jobesimtarit në peshore: Ebu Hurejra (r.a) tregon se Profeti (a.s) ka thënë: “Do të vijë një njeri i madh dhe i shëndoshë në Ditën e Kiametit, por nuk do të peshojë tek Allahu as sa krahu i një mushkonje. Pastaj tha: “Lexoni nëse doni: “Dhe Ne nuk do t’u japim atyre asnjë peshë në Ditën e Kiametit.[26]”[27] Dijetarët kanë thënë: njeriu peshohet së bashku me veprat e tij.
Së gjashti: Perceptimi objetiv i peshores në sjellje
Peshorja nuk është thjesht një realitet i fshehtë që e presim, por është një sjellje që duhet ta jetojmë.
Mesatarja (balanca), peshorja e Islamit:
Islami është fe e mesatares, dhe mesatarja është pika e ekuilibrit në peshore mes teprimit (ekstremizmit) dhe neglizhencës. Allahu i Madhëruar thotë: “Dhe kështu Ne ju bëmë një umet të mesëm (të drejtë e të balancuar), që të jeni dëshmitarë ndaj njerëzve dhe që i Dërguari të jetë dëshmitar ndaj jush”[28]
Peshorja e kritikës dhe vlerësimit:
Muslimani duhet t’i peshojë fjalët dhe veprat e tij me peshoren e sheriatit para se t’i shprehë ato. Është transmetuar nga Umeri (r.a) se ka thënë: “Bëni llogari me veten tuaj para se të llogariteni, dhe peshoni veten tuaj para se të peshoheni; sepse është më e lehtë për ju në llogarinë e nesërme që të bëni llogari me veten sot.”
Përmbledhja dhe thelbi i fjalës: Dija dhe vetëdija mbi peshoren prodhon në zemër vigjilencë dhe në anët e trupit drejtësi dhe qendrim të drejtë. Ai që beson se do të vendoset pesha e veprave të tij ditën e Gjykimit, do të përpiqet të bëjë vetëm të mira në këtë botë. Mbushni peshoret tuaja me përmendjen e Allahut, me mirësinë e karakterit dhe me drejtësinë në fjalë dhe vepra, në shpresë që të jemi nga ata për të cilët Allahu thotë: Pra, ai do të jetojë në një jetë të kënaqshme.
Nga ky udhëtim fetar në hapsirën e “peshores” mund të nxjerrim disa të vërteta të mëdha që çdo mysliman duhet t’i mbajë me vete në jetën e tij:
Gjithëpërfshirja e konceptit të peshores: Peshorja nuk janë thjesht dy kahet në Ahiret, por është një ligj i krijimit (në natyrë), ligj sheriatik (në vendime) dhe ligj etik (në marrëdhënie).
Drejtësia absolute: Peshorja hyjnore nuk lë anash as vogëlësinë, as madhësinë; edhe pesha e një grimce e konsiderohet, gjë që e mëson njeriun të jetë në vigjilencë të plotë ndaj Zotit të tij.
Veprat më të rënda: Na është bërë e qartë se monoteizmi i pastër (si në “kartën e besimit”), karakteri i mirë, dhe përmendja e Allahut (SubhanAllah dhe BiHamdihi) janë veprat më të rëndësishme në peshore; rëndësi ka cilësia dhe pranimi, jo thjesht shumësia.
Peshorja e vlerave: Vlera e vërtetë e njeriut matet me peshën e adhurimit dhe të devotshmërisë, jo me peshën e trupit, të pasurisë apo të nderit.
O Allah, Ti që ngrite qiellin dhe vendose peshoren, dhe që zbritve Librin me të vërtetën dhe peshoren e drejtë, bëj që peshoret tona të jenë të drejta në këtë botë me përmbushjen e urdhërave Tuaja, dhe të rëndohen në Ahiret me mëshirën dhe dhuntinë Tënde.
O Allah, rëndoji peshoret tona me karakter të mirë, mbush gjuhët tona me përmendjen Tënde që mbush peshoren, bëj që të jemi nga ata që flasin dhe veprojnë, nga ata që veprojnë me sinqeritet, dhe nga ata që veprimet e tyre pranojnë.
O Allah, mos na turpëro ditën kur do të shpalosen zemrat, dhe mos na turpëro ditën kur vendoset peshorja; bëj që të jemi nga ata që marrin librin e tyre me dorën e djathtë dhe ecin mbi Sirat si rrufe e shpejtë drejt xhennetit.
O Allah, pastroji shpirtrat tanë, pastro zemrat tona nga hipokrizia, gjuhët tona nga gënjeshtra, sytë tanë nga tradhtia; bëj peshoren e drejtësisë Tënde për ne mëshirë, dhe peshoren e dhuntisë Tënde për ne shpëtim.
O Allah, mundësona monoteizmin, edukatën e bukur, fjalën e mirë, qëndrueshmërinë e hapave; bëj që veprat tona më të mira të kenë fund të mirë, dhe ditët tona më të mira të jenë dita kur Të takohemi duke gjetur kënaqësinë Tënde, o Ti që në dorën Tënde është mbretëria e gjithçkaje dhe Ti ke mundësi mbi gjithçka.
Amin!
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Sure Rahman: 7.
[2] – Sure Hixhr: 9.
[3] – Sure Shura: 17.
[4] – Sure Mutaffifin: 1-3.
[5] – Sure Isra: 35.
[6] – Nesaiu dhe Ibn Maxheh.
[7] – Ibn Maxheh.
[8] – Sure Enbija: 47.
[9] – Sure Mu’minun: 102 – 103.
[10] – Buhariu dhe Muslimi.
[11] – Hadith Sahih.
[12] – Sure Zelzele: 7-8.
[13] – Ahmedi. Hadithi është Sahih.
[14] – Sure Kariah: 6-7.
[15] – Sure A’raf: 8 – 9.
[16] – Ahmedi.
[17] – Sure Merjem: 39.
[18] – Buhariu dhe Muslimi.
[19] – Sure Kariah: 6-11.
[20] – Muslimi.
[21] – Ibn Maxheh. Hadithi është Sahih.
[22] – Hadith Sahih.
[23] – Ebu Daudi, Tirmidhiu dhe Ahmedi.
[24] – Muslimi.
[25] – Ahmedi.
[26] – Sure Kehf: 105.
[27] – Buhariu.
[28] – Sure Bekare: 143.
