Populli ynë historikisht i është përgjigjur thirrjeve që kanë pasur një karakter fisnik dhe orientim drejt vlerave të larta. Brenda tij ka ekzistuar dhe vijon të ekzistojë një predispozitë e brendshme për të mirën; megjithatë, ajo që shpesh ka munguar është artikulimi dhe manifestimi i kësaj prirjeje në mënyrë të dukshme dhe të organizuar. Çdo thirrje për ideale të larta ka gjetur përgjigje, çka dëshmon një vazhdimësi të kësaj karakteristike në kohë, nga e kaluara deri në të tashmen.
Numri i konsiderueshëm i besimtarëve dhe i individëve të orientuar drejt vlerave morale në përgjithësi nuk duhet të trajtohet si element krahasues apo statistikor, por si një tregues i një përgjegjësie të shtuar. Kjo përgjegjësi bie në mënyrë të veçantë mbi atë që mund të konsiderohet elitë fetare, e cila duhet të jetë e vetëdijshme për potencialin e madh të këtij populli për t’iu përgjigjur së mirës, përkundrejt varfërisë së alternativave që i ofrohen.
Nga ana tjetër, elita politike duhet të reflektojë mbi gjendjen aktuale të degradimit institucional dhe moral, duke kuptuar se indiferenca e qytetarëve nuk është shenjë apatie thelbësore, por pasojë e një zhgënjimi të thellë dhe e mungesës së alternativave të besueshme, të cilat do të mishëronin dinjitetin dhe fisnikërinë në qeverisje.
Së fundi, komuniteti i besimtarëve nuk mund të mbetet i fragmentarizuar dhe i përfshirë në debate dytësore, shpeshherë pa ndikim real në jetën shoqërore. Reduktimi i fesë në një hapësirë të kufizuar brenda institucioneve të kultit dhe paraqitja e saj jashtë tyre si një interes i ngushtë grupor e dëmton rolin e saj potencial si një zë gjithëpërfshirës dhe orientues për shoqërinë në tërësi. Përkundrazi, feja duhet të artikulohet si një dimension universal që kontribuon në të gjitha sferat e jetës shoqërore, në çdo kohë dhe për çdo çështje me rëndësi publike dhe qytetare.
Hoxhë Vladimir Kera
