Ka një ndjesi e fsheht delikate që të vjen rrënqethur pas Ramazanit… Nuk vjen papritur, por fillon në heshtje, me rrëshqitjen e parë, me mëkatin e parë që mendove se e kishe lënë pas, vetëm për ta gjetur veten duke u rikthyer tek ai sikur të mos kishte ndodhur asgjë…
Qëndron para vetes i hutuar: Çfarë ndodhi me të gjitha ato netë, lutje? Ku shkoi ajo zemër e gjallë? Ku është efekti i namazit dhe Kuranit?
🌴- Dhe fillon një dialog i brendshëm i ashpër… A nuk u pranua nga unë? A jam një nga ata që nuk ndryshojnë kurrë? A nuk është shenjë pranimi që bindja pasohet nga një bindje e ngjashme? Atëherë, pse u ktheva sikur të mos kishte ndodhur asgjë? A ishte gjithë ajo afërsi një iluzion?
Por e vërteta që harrojmë ndërsa jemi të zhytur në këtë ndjenjë është se e trajtojmë marrëdhënien tonë me Zotin sikur të ishte e bazuar në një ekuacion të ngushtë materialist: bindje në këmbim të drejtësisë, adhurim në këmbim të mbrojtjes nga mëkati, namaz në këmbim të përgjigjes së menjëhershme… sikur ne vetë të përcaktojmë efektin e afërsisë, dhe nëse nuk i përmbush pritjet tona, atëherë kemi humbur rrugën.
🌴- Por nuk është kështu…mirësia e Zotit është shumë më e gjerë, më e thellë, më e mëshirshëm dhe më e mirë nga se imagjinojmë.
Po, një nga frytet më të mëdha të nënshtrimit është që gjendja juaj përmirësohet dhe ju bëheni të palëkundur… por ky nuk është i vetmi fryt i pranimit. Zoti mund t’ju japë fryte të tjera… ndoshta nuk i vini re, por në realitet, ato janë më të mëdha nga sa imagjinoni.
Efekti i bindjes nuk është domosdoshmërisht që të mos mëkatoni kurrë. Përkundrazi, efekti i saj më i madh mund të jetë që nëse mëkatoni, të ktheheni tek Ai dhe nëse bini, të mos vazhdoni të bini.
Në vend të kësaj, diçka mbetet në zemrën tuaj për t’ju zgjuar çdo herë dhe kjo në vetvete është një bekim i madh nga i cili shumë zemra janë të privuara.
🌴- Reflektoni me kujdes situatën tuaj… Ju nuk mëkatuat dhe pastaj nuk vazhduat sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Përkundrazi, mëkati ju dhembte, neglizhenca ju shqetësonte dhe e gjithë kjo ju shtyu të kërkoni, të pyesni dhe të kuptoni… Pra, kush e nguliti këtë ndjenjë tek ju? Kush e bëri zemrën tuaj të shqetësuar me mosbindje? Është një fryt i asaj që ishte midis jush dhe Zotit.
Dhe midis fryteve të asaj që përjetuat në Ramazan është gjithashtu… mbulimi i mëkateve tuaja nga Zoti dhe hapja e derës së pendimit sa herë që ktheheni. Ky është një kuptim i thellë që shumë e harrojnë. Pejgamberi (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) tha, duke rrëfyer nga Zoti i tij:
“Robi im bëri një mëkat dhe e dinte se ka një Zot që fal mëkatet dhe ndëshkon për to… Kështu që ai tha: ‘O Zoti im, më fal mëkatin tim!’ Kështu që Zoti, i Lartësuar tha: ‘Unë dëshmoj se e kam falur atë… Pastaj ai u kthye dhe mëkatoi.’” Çfarë bujarie është kjo që nuk lodhet kurrë nga kthimi juaj!
Dhe midis fryteve të bindjes është… një bekim që mund të mbijë në furnizimin tuaj pa e kuptuar, dyer që hapen për ju dhe lehtësi që përsëritet në jetën tuaj pa e ditur ju.
Zoti i Plotfuqishëm thotë: “Kështu që unë thashë: “Kërkoni falje nga Zoti juaj. Vërtet, Ai është gjithmonë Falës. Ai do të lëshojë [shi nga] qielli mbi ju me shira dhe do t’ju furnizojë me pasuri dhe fëmijë, do t’ju krijojë kopshte dhe lumenj.” (Nuh:10-12).
🌴- Dhe midis fryteve të saj është… drejtësia në pasardhësit tuaj, efekti i së cilës shtrihet edhe pas jush, sikur bindja juaj sot të jetë mbrojtja e atyre që i doni nesër. Zoti i Plotfuqishëm thotë:
“Dhe le të kenë frikë (Zotin) ata (që do të) lënë pas pasardhës të dobët, duke pasur frikë për ta. Pra, le të kenë frikë nga Zoti.”(Nisa:9).
Seid ibn el-Musejjib thoshte gjatë lutjes: “Unë e zgjas lutjen time për hir të birit tim…” Pastaj ai lexonte: “Dhe babai i tyre ishte një njeri i drejtë.”(Kehf:82)
Dhe midis fryteve të saj… është pranimi që vendoset për ju në tokë, një dashuri që ngulitet në zemrat tuaja pa e kërkuar ju atë.
Pejgamberi (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) tha: “Kur Zoti e do një rob, Ai e thërret Xhibrilin… dhe banorët e qiellit e duan atë, atëherë vendoset pranim për të në tokë.” (Buhari:3209).
🌴- Atëherë shiko këtë shpirt që po të fajëson tani… Kjo nuk është një barrë për ty, por më tepër një shenjë jete, sepse ka nga ata që mëkatojnë pa ndjenja, që shkelin pa u kujdesur, që mbyten pa e kuptuar fare se po mbyten. Por ti ende ke diçka brenda teje që refuzon, që dhemb, që dëshiron të kthehet… Dhe ky është një nga frytet më të mëdha.
Një tjetër fryt i bindjes dhe besimit është se ti nuk je më i njëjti person që ishe dikur, edhe nëse mendon ndryshe.
Veprat e tua të mira janë rritur, shkalla e veprave të tua të mira ka ndryshuar dhe ti po i afrohesh Zotit hap pas hapi.
Ndoshta në Ditën e Gjykimit, do të zbulosh se ajo që e konsideroje të parëndësishme ishte arsyeja e vërtetë për shpëtimin tënd.
🌴- Në të vërtetë, vetë kjo luftë, ky debat i brendshëm, është fillimi i rrugës së vërtetë, rrugës së përpjekjes, e cila nuk është pa pengesa, por nuk mbaron kurrë. Zoti i Plotfuqishëm thotë: “Dhe ata që përpiqen në çështjen Tonë – Ne me siguri do t’i udhëzojmë ata në rrugët Tona.”(Ankebut: 69).
Prandaj mos e lejo mëkatin dhe neglizhencën të jenë fundi i historisë… përkundrazi, le të jetë fillimi i një kthimi të ri. Mos shiko rënien dhe dëshpërimin tënd, por shiko se ende po kthehesh dhe dera është ende e hapur për ty.
Nëse kthehesh te mëkati, atëherë kthehu te pendimi. Nëse dobësohesh, atëherë shto përpjekjet e tua. Sepse është më mirë për ty të takosh Zotin duke u përpjekur, duke luftuar dhe duke u ngritur pas çdo rënieje sesa ta takosh Atë pasi je dorëzuar dhe ke ngritur flamurin e bardhë.
Dhe mos thuaj: “Sa herë u pendova, dhe e theva atë…” Për sa kohë që ka frymë tek pacienti, ka shpresë për shërim.
🌴- Në fund të fundit… ne nuk e adhurojmë Zotin sepse ndiejmë kënaqësi ose sepse shohim një efekt të drejtpërdrejtë, edhe pse ky është një fryt i adhurimit dhe afërsisë me Të. Përkundrazi, ne e adhurojmë Allahun sepse kemi nevojë për Të, kemi nevojë për mbrojtjen e Tij, për furnizimin tonë, për fëmijët tanë, për zemrat tona dhe për jetën tonë të përtejme.
Sa i përket ndryshimit… ai ka kohën e tij të caktuar, por u vjen vetëm atyre që qëndrojnë në rrugë, pavarësisht sa pengesa bëjnë dhe pavarësisht sa gjatë pret, derisa Zoti t’u japë atyre pranimin.
Prof. ass. dr. Musa Vila
