Para se të flasësh, para se të prezantohesh, para se të shpjegosh veten, sytë e tu kanë folur tashmë.
Një shikim i shpërndarë, që endet pa kontroll nga një fytyrë te tjetra, jep një mesazh të heshtur:
“Jam duke kërkuar diçka.”
Kur një njeri nuk e kontrollon shikimin, ai pa dashje dobëson praninë e tij.
Autoriteti bie, fjala e humb peshën dhe respekti zvogëlohet.
Forca nuk është në shikimin e lirë, por në shikimin e kontrolluar.
Shikimi i qëndrueshëm, i matur, që di edhe të tërhiqet në momentin e duhur, tregon vetëkontroll. Dhe vetëkontrolli është një nga format më të larta të fuqisë.
Instinktivisht, një grua nuk ndihet e sigurt me një burrë që nuk kontrollon shikimin e tij.
Ai perceptohet si i paqëndrueshëm, si dikush që tërhiqet lehtë, si një “fëmijë i rritur”.
Kontrolli i syrit është deklaratë karakteri
Të kontrollosh shikimin nuk është thjesht edukatë.
Është shpallje e brendshme:
“Unë nuk jam i varur nga ajo që shoh.”
Shumë njerëz jetojnë si spektatorë:
shohin, ndjekin, konsumojnë, krahasojnë.
Por njeriu i fortë nuk konsumon botën me sy ai e udhëheq veten me vetëdije.
Kur syri mbushet me kuptim, pamjet humbasin fuqinë për ta robëruar.
Dhe pikërisht aty fillon dinjiteti.
Hoxhë Halil Avdulli
