Mes krimeve të luftës dhe degradimit të brendshëm: asfiksi nën peshën e agresionit të vet!
Raportet e fundit që vijnë nga brenda strukturave më të larta të sigurisë në Tel Aviv, pikturojnë një tablo dëshpëruese për një ushtri që, përveçse e zhytur në akuza ndërkombëtare për krime lufte, tashmë po thërrmohet nën peshën e arrogancës dhe paaftësisë së saj operacionale.
Gjenerali Eyal Zamir, Shefi i Shtabit të IDF-së, ka lëshuar një alarm që ngjan më shumë me një pranim humbjeje sesa me një thirrje për reformë, duke deklaruar se ushtria është në prag të një kolapsi total të brendshëm.
Kjo “shembje në vetvete”, nuk është thjesht pasojë e lodhjes, por produkt i një makinerie lufte që ka zgjedhur brutalitetin mbi strategjinë, duke u përfshirë në fushata shkatërruese në Gazë dhe Liban që kanë njollosur përgjithmonë reputacionin e saj dhe kanë ezauruar burimet njerëzore.
Ndërsa bota dëshmon çdo ditë masakrat mbi popullsinë civile, shkatërrimin sistematik të infrastrukturës jetësore dhe numrin alarmant të viktimave mes fëmijëve dhe grave, vetë IDF po pranon se nuk ka më kapacitet për të mbajtur këtë ritëm të krimeve të pandalshme.
Mungesa e rreth 12.000 trupave, tregon se politika e “tokës së djegur” ka një kosto që as rezerva më besnike nuk mund ta përballojë më.
Ushtarët izraelitë, të cilët janë përdorur si mjete për të zbatuar një rrethim çnjerëzor dhe sulme të pamëshirshme që shkelin çdo normë të ligjit ndërkombëtar, po përballen me një krizë morale dhe fizike që po çon në dezertime të heshtura dhe thyerje të zinxhirit komandues.
Ngërçi politik mbi rekrutimin e ultra-ortodoksëve, është vetëm maja e ajsbergut të një shoqërie të ndarë, ku elita kërkon vazhdimin e agresionit në Liban dhe zgjerimin e konfliktit në rajon, ndërkohë që baza e ushtrisë po shkrihet.
Përpjekjet e Zamir për të imponuar ligje të reja rekrutimi dhe për të zgjatur shërbimin e detyrueshëm, po shihen si hapa të dëshpëruar për të mbajtur në këmbë një institucion që po kalbet nga brenda.
Krimet e panumërta të dokumentuara në terren, nga ekzekutimet e jashtëgjyqësore deri te përdorimi i urisë si armë lufte, kanë krijuar një barë psikologjike dhe një izolim diplomatik që po përshpejton shpërbërjen e IDF-së.
Ky kolaps i paralajmëruar nuk është më një mundësi teorike, por një realitet i pashmangshëm për një forcë që ka zgjedhur të mbijetojë përmes terrorit, por që po mbytet nga paaftësia për të administruar pasojat e veprimeve të saj gjakatare në të gjithë Lindjen e Mesme. /tesheshi
