Lufta që pritet të shkaktojë pasoja katastrofike për të gjithë botën
Një nga ekonomistët më me ndikim amerikanë, president i Institutit për Studimin e Trendeve Ekonomike Afatgjata, profesor i shquar i ekonomisë në Universitetin e Misurit, Profesor Michael Hudson, ka publikuar një analizë të agresionit të kryer nga Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli kundër Iranit. Profesor Hudson paralajmëron se pasojat e kësaj lufte do të jenë katastrofike për të gjithë botën, veçanërisht për vendet e pazhvilluara.
Profesor Hudson paralajmëron në fillim të analizës se as Shtetet e Bashkuara dhe as Izraeli nuk mund të pranojnë arritjen e një zgjidhjeje paqësore në negociatat me Iranin.
“Një zgjidhje paqësore do të pengonte planin afatgjatë amerikan për të konsoliduar kontrollin mbi naftën e Lindjes së Mesme, transportin e saj dhe investimin e të ardhurave nga eksporti i naftës, dhe për të përdorur Izraelin për të bllokuar vendet e pavarura prodhuese të naftës nga veprimi në interesat e tyre sovrane.
Me sa duket, inteligjenca izraelite e paralajmëroi ushtrinë amerikane se takimi në kompleksin e Ajatollahut ofroi një mundësi të madhe për të prerë kokën të gjithë vendimmarrësit kryesorë të Iranit. Kjo është në përputhje me rekomandimet në manualin ushtarak amerikan se vrasja e një udhëheqësi politik që SHBA-të e konsiderojnë jodemokratik do të ngjallte ëndrrat popullore për ndryshim regjimi.
Sulmi i përbashkët SHBA-Izrael e bën të qartë se Irani nuk ka bërë lëshime që do të pengonin dëshirën e kahershme të SHBA-së për të kontrolluar naftën e Lindjes së Mesme. Ky kontroll mbetet një krah thelbësor i politikës së jashtme të SHBA-së. Është çelësi i aftësisë së Amerikës për të dëmtuar ekonomitë e tjera duke u mohuar atyre aksesin në energji nëse nuk i përmbahen politikës së jashtme të SHBA-së. Kjo këmbëngulje për të bllokuar aksesin e botës në burimet e energjisë që nuk janë nën kontrollin e SHBA-së është arsyeja pse SHBA-të kanë sulmuar Venezuelën, Sirinë, Irakun, Libinë dhe Rusinë. Gjenerali Petraeus e paraqiti të gjithë planin shumë vite më parë, duke thënë: ‘Ne do të marrim përsipër shtatë vendet e Lindjes së Mesme, duke kulmuar në Iran.’
Në fakt, planet datojnë që nga viti 1974, kur OPEC katërfishoi çmimin e naftës. Shtetet e Bashkuara thanë atëherë: ‘Ju mund ta katërfishoni çmimin, por ne duhet të kontrollojmë tregtinë botërore të naftës sepse nafta është një pengesë. Çdo vend ka nevojë për naftë për industrinë e tij, për transportin e tij, për energji elektrike për të ngrohur shtëpitë tona. Dhe nëse ne mund ta kontrollojmë tregtinë botërore të naftës, atëherë mund ta përdorim atë si armë të diplomacisë amerikane. Dhe nuk kemi pse ta zotërojmë naftën. Nuk kemi pse t’i përmbysim vendet e OPEC-ut siç përmbysëm qeverinë iraniane në vitin 1953 kur ata donin të shtetëzonin naftën. Ju vendet e OPEC-ut mund ta shtetëzoni naftën tuaj. Ju mund të merrni kontrollin e Aramco-s dhe fushave të tjera të naftës, por duhet të bëni një marrëveshje që të gjitha fitimet dhe qiratë tuaja të naftës do t’i huazohen Shteteve të Bashkuara, do t’i riciklohen Shteteve të Bashkuara, do të denominohen në dollarë dhe do të investohen në obligacione të thesarit amerikan, obligacione amerikane dhe aksione amerikane. Pra, paratë, hyrjet e mëdha të dollarëve nga eksportet tuaja të naftës, do të jenë pjesë të ekonomisë amerikane.
Mora pjesë në takimet e Shtëpisë së Bardhë në vitin 1974 kur u diskutua kjo, sepse isha specialist në Chase Manhattan për bilancin e pagesave të SHBA-së dhe industrinë e naftës në veçanti dhe që nga fillimi politika e jashtme e SHBA-së bazohej në premisën se nëse mund të kontrollojmë tregtinë botërore të naftës, atëherë kemi vërtet kontroll mbi ekonominë botërore.
Por për ta bërë këtë, duhet t’i parandalojmë vendet e tjera të blejnë naftë nga vendet që nuk janë nën kontrollin e Shteteve të Bashkuara. Së pari nga Irani pasi Shahu u rrëzua. Pastaj nuk mund t’i lejojmë ata të blejnë nga Rusia pas vitit 2022. Pra, patëm sanksione ndaj Rusisë dhe shkatërrimin e tubacionit. Pastaj sanksione ndaj Venezuelës për të parandaluar vendet të blejnë nga Venezuela, dhe tani po kthehemi te Irani për të parandaluar Iranin të shesë naftën e tij në Kinë. 80% e eksporteve të naftës së Iranit shkuan në Kinë. Pra, e gjithë ideja që nga fillimi ishte të konsolidohej aftësia e SHBA-së për të kontrolluar naftën dhe në këtë mënyrë t’i jepej Trump-it dhe administratës amerikane mundësinë për të ndërprerë energjinë për vendet e tjera nëse nuk bien dakord të ndjekin politikën e jashtme të SHBA-së për të mbajtur sanksionet kundër vendeve të tjera të naftës, kundër Rusisë, Kinë.
Shtetet e Bashkuara shpjeguan në studimin e tyre të sigurisë kombëtare dhjetorin e kaluar se siguria amerikane varet nga aftësia për t’u mohuar sovranitetin vendeve të tjera. Ne ndihemi të pasigurt nëse vendet e tjera kanë sovranitetin për të vepruar sipas dëshirës, gjë që mund të jetë kundër interesave të SHBA-së. Dhe tani që Shtetet e Bashkuara nuk janë më një fuqi industriale, tani që e kemi deindustrializuar dhe e kemi zhvendosur industrinë tonë në Azi, tani që nuk e kemi më fuqinë financiare që kishim më parë, i gjithë rendi botëror që krijuam në vitin 1945 nën Kombet e Bashkuara, FMN-në dhe Bankën Botërore nuk i shërben më interesave amerikane.
Tani kemi vetëm një mënyrë për të ndikuar në vendet e tjera, dhe kjo është aftësia jonë për të krijuar kaos në ato vende nëse nuk bëjnë lëshime të veçanta ndaj Shteteve të Bashkuara duke u bashkuar me sulmin tonë ose duke izoluar vendet e tjera.”
Profesori Hudson vazhdon të paralajmërojë për ndërprerje në marrëdhëniet tregtare dhe financiare.
“Në fakt, ndërprerjet tregtare dhe financiare do të jenë aq globale sa sulmi i së shtunës ndaj Iranit mund të shihet si shkaku i vërtetë për Luftën e Tretë Botërore. Për pjesën më të madhe të botës, kriza financiare që po vjen do të përcaktojë dekadat e ardhshme të ristrukturimit politik dhe ekonomik ndërkombëtar.
Vendet evropiane, aziatike dhe të Jugut Global nuk do të jenë në gjendje të sigurojnë naftë përveçse me çmime që i bëjnë shumë industri të pafitueshme dhe shumë buxhete familjare të papërballueshme. Rritja e çmimeve të naftës gjithashtu do ta bëjë të pamundur që vendet e Jugut Global të shërbejnë borxhet e tyre në dollarë ndaj mbajtësve të obligacioneve perëndimore, bankave dhe FMN-së.
Vendet mund të shpëtohen nga vendosja e masave shtrënguese të brendshme, zhvlerësimit të monedhës dhe inflacionit vetëm nëse e pranojnë se sulmi amerikan i ka dhënë fund rendit unipolar amerikan – dhe bashkë me të sistemit financiar ndërkombëtar të dollarizuar. Nëse kjo nuk njihet, miratimi i heshtur do të vazhdojë derisa të bëhet i paqëndrueshëm në çdo rast.
Nëse kjo është beteja e parë e vërtetë e Luftës së Tretë Botërore, në shumë mënyra është beteja e fundit për të vendosur se çfarë ishte Lufta e Dytë Botërore.
A do të shembet e drejta ndërkombëtare për shkak të mosgatishmërisë së mjaftueshëm vendeve për të mbështetur rregullat e ligjit të civilizuar që mbështesin parimet e sovranitetit kombëtar, të lirë nga ndërhyrjet dhe shtrëngimet e huaja, nga Paqja e Vestfalisë në vitin 1648 deri te Karta e OKB-së?
Dhe sa i përket luftërave që duhet të zhvillohen në mënyrë të pashmangshme, a do të kursejnë ato civilë dhe jo-luftëtarë, apo do të jenë si sulmi i Ukrainës ndaj popullsisë së saj rusishtfolëse në provincat lindore, gjenocidi i Izraelit ndaj palestinezëve etnikë, apo popullsitë iraniane, kubane dhe të tjera nën sulmin e sponsorizuar nga SHBA-ja?
A mund të shpëtohen Kombet e Bashkuara pa çliruar veten dhe shtetet e saj anëtare nga kontrolli amerikan? Një provë e hershme për aleancat do të jetë se cilat vende do t’i bashkohen shtytjes ligjore për të shpallur Donald Trump-in dhe kabinetin e tij kriminelë lufte.
Diçka më shumë se Gjykata Penale Ndërkombëtare aktuale është e nevojshme, duke pasur parasysh sulmet e qeverisë amerikane ndaj gjyqtarëve të kësaj gjykate që e shpallën fajtor Netanyahu-n.
Ajo që nevojitet është një gjyq në shkallë të Nurembergut i politikës ushtarake perëndimore që ka kërkuar ta zhytë të gjithë botën në kaos politik dhe ekonomik, përveç nëse i nënshtrohet një rendi unipolar, të bazuar në sundimtarë. Nëse vendet e tjera nuk krijojnë një alternativë ndaj ofensivës amerikane-evropiane, ato do të vuajnë atë që Sekretari i Shtetit i SHBA-së Rubio e quajti (në fjalimin e tij të fundit në Mynih) një ringjallje të historisë perëndimore të pushtimit të parimeve themelore të së drejtës ndërkombëtare dhe drejtësisë.
Alternativa kërkon një ristrukturim të Kombeve të Bashkuara për t’i dhënë fund aftësisë së SHBA-së për të bllokuar rezolutat e shumicës. Duke pasur parasysh që Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së, Antonio Guterres, ka thënë se ajo mund të falimentojë deri në gusht dhe të duhet të mbyllë selinë e saj në Nju Jork, kjo është një kohë e mirë për t’u larguar nga vetë Shtetet e Bashkuara.
SHBA-ja i ka ndaluar Francesca Albanese-s hyrjen në Shtetet e Bashkuara si rezultat i raportit të saj që detajon gjenocidin e Izraelit në Gaza. Nuk mund të ketë sundim të ligjit për sa kohë që kontrolli i OKB-së dhe agjencive të saj mbetet në duart e SHBA-së dhe satelitëve të saj evropianë”. /tesheshi
