Umamete El Bahili (r.a) ka thënë: “Në mëngjes dhe në mbrëmje, Profeti (a.s) lutej me fjalët[1]:
اللَّهُمَّ أَنْتَ أَحَقُّ مَنْ ذُكِرَ، وَأَحَقُّ مَنْ عُبِدَ، وَأَنْصَرُ مَنِ ابْتُغِيَ، وَأَرْأَفُ مَنْ مَلَكَ، وَأَجْوَدُ مَنْ سُئِلَ، وَأَوْسَعُ مَن أَعْطَى، أَنْتَ الْمَلِكُ لَا شَرِيكَ لَكَ، وَالْفَرْدُ لَا تَهْلِكُ، كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَكَ، لَنْ تُطَاعَ إِلَّا بِإِذْنِكَ، وَلَنْ تُعْصَى إِلَّا بِعِلْمِكَ، تُطَاعُ فَتَشْكُرُ، وَتُعْصَى فَتَغْفِرُ، أَقْرَبُ شَهِيدٍ، وَأَدْنَى حَفِيظٍ، حُلْتَ دُونَ الثُّغُورِ وَأَخَذْتَ بِالنَّوَاصِي، وَكَتَبْتَ الْآثَارَ وَنَسَخْتَ الْآجَالَ، الْقُلُوبُ لَكَ مُفْضِيَةٌ وَالسِّرُّ عِنْدَكَ عَلَانِيَةٌ، الْحَلَالُ مَا أَحْلَلْتَ وَالْحَرَامُ مَا حَرَّمْتَ، وَالدِّينُ مَا شَرَعْتَ، وَالْأَمْرُ مَا قَضَيْتَ، وَالْخَلْقُ خَلْقُكَ، وَالْعَبْدُ عَبْدُكَ، وَأَنْتَ اللَّهُ الرَّءُوفُ الرَّحِيمُ، أَسْأَلُكَ بِنُورِ وَجْهِكَ الَّذِي أَشْرَقَتْ لَهُ السَّمَوَاتُ وَالْأَرْضُ، وَبِكُلِّ حَقٍّ هُوَ لَكَ، وَبِحَقِّ السَّائِلِينَ عَلَيْكَ، أَنْ تَقْبَلَنِي فِي هَذِهِ الْغَدَاةِ أَوْ فِي هَذِهِ الْعَشِيَّةِ وَأَنْ تُجِيرَنِي مِنَ النَّارِ بِقُدْرَتِكَ
Transkriptimi: “Allahumme ente ehakku men dhukir-e, ue ehakku men ubid-e, ue ensaru menibtugij-e, ue er’efu men melek-e, ue exh’uedu men suil-e, ue eusau men a’ata, entel meliku la sherike lek-e, uel ferdu la tehlik-u, kul-lu shej’in halikun il-la uexh’hek-e, len tuta’a il-la bi idhnik-e, ue len tu’sa il-la bi ilmik-e, tutau fe teshkur-u, ue tu’sa fe tagfir-u, akrebu shehidin, ue edna hafidhin, khulte duneth thugur-i, ue ekhadhte bin neuasi, ue ketebtel athare ue nesakhtel axhal-e, el kulub leke mufdijeh, ues sir-ru indeke alanijeh, el halalu ma ahlelt-e, uel haram ma har-remt-e, ued dinu ma shera’t-e, uel emru ma kadajt-e, uel khalku khalkuk-e, uel abdu abduk-e, ue entell llahur reufur rahim-u, es’eluke bi nuri uexh’hikel ledhi eshrakat lehus semauatu uel erd-u, ue bi kul-li hakkin hue lek-e, ue bi hakkis sailine alejk-e, en takbeleni fi hadhil gadati eu fi hadhil ashijjeti ue en tuxhireni minen nar bi kudretik-e.”
Përkthimi: “O Allah! Ti je më i denji që të përmendesh, më i denji që të adhurohesh, më ndihmëdhënësi më i fuqishëm që kërkohet, më i mëshirshmi prej atyre që zotërojnë, më bujari prej atyre që u kërkohet, dhe më i gjeri prej atyre që japin. Ti je Mbreti, nuk ke ortak; Ti je i Vetmi që nuk shuhesh; çdo gjë është e shkatërrueshme përveç Fytyrës Tënde. Nuk të bindet askush veçse me lejen Tënde, dhe nuk të kundërshton askush veçse me dijen Tënde. Të binden dhe Ti falënderon, dhe të kundërshtojnë e Ti fal. Ti je dëshmitari më i afërt dhe ruajtësi më i afërt. Ti i ke penguar kufijtë (e shkatërrimit) dhe i ke marrë krijesat për balluket e tyre (në nënshtrimin Tënd). Ti i ke shkruar gjurmët dhe i ke caktuar afatet e jetës. Zemrat janë të hapura para Teje dhe e fshehta tek Ti është e dukshme. Hallalli është ajo që Ti e ke bërë hallall, harami është ajo që Ti e ke bërë haram, feja është ajo që Ti e ke ligjësuar, urdhri është ai që Ti e ke vendosur, krijimi është krijimi Yt, dhe robi është robi Yt. Ti je Allahu, i dhembshuri, Mëshirëploti. Të lus me dritën e Fytyrës Tënde, me të cilën u ndriçuan qiejt dhe toka, me çdo të drejtë që është e Jotja, dhe me të drejtën e atyre që të luten Ty, që të më pranosh në këtë mëngjes ose në këtë mbrëmje dhe të më mbrosh nga Zjarri me fuqinë Tënde.”
Transkriptoi dhe përktheu: Elton Harxhi
[1] – Tabaraniju (8/316) në “Mu’xhem El Kebir”. Hadithi është Daif.
