“E kam jetuar dhimbjen në çdo detaj të saj, e kam shijuar humbjen dhe trishtimin pa pushim. Pavarësisht kësaj, kurrë nuk kam ngurruar të përcjell të vërtetën ashtu siç është, pa shtrembërime e falsifikime. Zoti qoftë dëshmitar kundër atyre që heshtën dhe pranuan vrasjen tonë, dhe kundër atyre që na zunë frymën dhe zemrat e të cilëve nuk u prekën nga mbetjet e shpërndara të fëmijëve dhe grave tona, dhe që nuk bënë asgjë për të ndalur masakrën me të cilën po përballet populli ynë prej më shumë se një viti e gjysmë.”
Kështu shkruante Enes al-Sharif në “amanetin” e tij, përgatitur katër muaj para se të vritej. Ky shënim u postua në llogarinë e tij në rrjetet sociale disa orë pasi një sulm izraelit i dha fund jetës së tij dhe asaj të gazetarëve Mohammed Qreiqeh, Ibrahim Zaher, Mohammed Noufal dhe Moamen Aliwa në një çadër mediatike pranë spitalit al-Shifa në qytetin e Gazës.
Enes al-Sharif ishte një nga heronjtë e Gazës. Ai ishte, pa dyshim, gazetari më i dashur për zemrat tona.
Një zë ndryshe në mes të kaosit
Njerëzit këtu në Gaza shpesh e urrejnë median. Ata mendojnë se gazetarët ose ekzagjerojnë, duke na portretizuar si supernjerëz që mund t’u bëjnë ballë bombardimeve të pamëshirshme, privimit nga ushqimi e uji, si dhe humbjes së të dashurve; ose na demonizojnë si “terroristë,” duke justifikuar vrasjen e familjeve tona dhe shkatërrimin e shtëpive.
Enesi ishte ndryshe; ai nuk e shtrembëroi të vërtetën. Ai ishte njëri prej nesh: rritur në kampet tona të refugjatëve, duke vuajtur me ne nën bomba e mes urisë, duke vajtuar për të dashurit, duke refuzuar të braktiste komunitetin e tij. Ai qëndroi në Gaza, i palëkundur si një pemë ulliri, një shembull i gjallë i një palestinezi të vërtetë.
Enesi nisi të raportonte për Al Jazeera në fillim të gjenocidit, por shpejt u bë një fytyrë e njohur. Ai dhe Ismail al-Ghoul nuk ndaluan së transmetuari nga veriu i Gazës, edhe kur përballeshin me kërcënime të vazhdueshme. Miqësia e tyre e ngrohtë dhe momentet gazmore e të trishta që ndanin na bënë të ndiheshim më afër me ta.
Pas vrasjes së Ismailit vitin e kaluar – Zoti e mëshiroftë – ne u ndjemë sikur kishim humbur një vëlla të dashur dhe na kishte mbetur vetëm Enesi.
Muajin e kaluar, kur Enesi shpërtheu në lot para kamerës ndërsa raportonte për urinë, njerëzit i thanë: “Vazhdo, Enes, mos u ndal, ti je zëri ynë.”
Dhe vërtet, ai ishte zëri ynë. Shpesh imagjinonim se kur të vinte fundi i gjenocidit, do ta dëgjonim të shpallur nga zëri i Enes al-Sharif. Nuk kishte gazetar në botë më meritor për të deklaruar atë moment sesa Enes.
Frymëzim për të mos u dorëzuar
Për mua, Enesi ishte më shumë se një reporter. Ai ishte një frymëzim. Ishte arsyeja pse merrja penën sa herë që humbja shpresën se shkrimet e mia mund të ndryshonin diçka. E shihja Enesin duke raportuar pa u lodhur – i uritur ose i ngopur, në verë apo në dimër, i kërcënuar me vdekje ose i rrethuar nga kamerat.
Këmbëngulja e tij më bindi se isha gabim kur mendoja se dokumentimi i gjenocidit nuk po prekte askënd jashtë. Enesi më bëri të besoja se historia jonë mund të arrijë aty ku ne nuk mundemi, duke kapërcyer dete e oqeane, në çdo cep të botës. Dhe qëndrueshmëria e tij, duke punuar çdo ditë, çdo orë, më detyroi të shpresoja… të shpresoja se, nëse do të vazhdonim të flisnim, dikush ndoshta do të dëgjonte.
Enesi tani nuk është më, dhe unë ndiej se gabova që shpresova, gabova që besova në drejtësinë e kësaj bote, teksa e shihja duke iu lutur, me sy të përlotur, një ndërgjegjeje globale që doli të ishte e ulët dhe selektive.
Ata nuk i meritonin lotët e tu, Enes! Ata nuk e meritonin vetëmohimin tënd që të njihnin historinë tonë. Ata nuk dëgjojnë, sepse refuzojnë të dëgjojnë.
Ti ngrite zërin, Enes, por po u thërrisje atyre pa ndërgjegje.
Do të doja që lufta të kishte mbaruar para se ti të vriteshe, që të vija e të të gjeja në Gaza dhe të të thoja se zërat tanë kishin pasur sukses, se kishin arritur në botën e jashtme dhe kishin sjellë ndryshim. Do të të kisha thënë se ti ishe modeli im dhe puna jote më mbajti gjallë. E në atë moment, po të kishe buzëqeshur e të më kishe quajtur kolegun tënd, do të qaja nga gëzimi.
Trashëgimia e të vërtetës
Raportimi yt mori fund, Enes, por lufta gjenocidale jo. Sot, ne shohim pafuqishëm pushtimin e neveritshëm duke u mburrur para të gjithë botës se të kishte vënë në shënjestër – po asaj bote të cilës ti iu lute deri në frymën e fundit. Vendet anembanë botës mbeten në heshtje; për to, marrëveshjet ekonomike dhe interesat politike vlejnë më shumë se jetët njerëzore.
Megjithatë, pushtimi nuk do të na heshtë, Enes. Ai dëshiron të vdesim pa zë, sepse zëri ynë, ndërsa ankojmë nga dhimbja dhe qajmë nga humbja, e shqetëson, e pengon në synimin e tij gjenocidal.
Gaza nuk do të lindë një tjetër si ti, Enes, as si shkrimtari dhe poeti Refaat Alareer, as si drejtori i spitalit Marwan al-Sultan. Pushtimi po vë në shënjestër më të mirët dhe më të shkëlqyerit, ata që kanë ngritur zërin dhe i kanë treguar botës se çfarë mund të bëjnë palestinezët me dinjitet dhe integritet.
Por ne nuk do të qëndrojmë në heshtje pas këtyre vrasjeve të dhunshme. Edhe nëse e dimë që bota nuk do të dëgjojë, ne do të vazhdojmë të flasim – sepse ky është fati dhe detyra jonë. Ne, palestinezët e gjallë që i mbijetuam këtij gjenocidi, duhet të mbartim trashëgiminë e martirëve tanë.
Për mua, kjo do të thotë të flas, të shkruaj dhe të ekspozoj krimet e këtij pushtimi të përgjakshëm e brutal… deri në ditën për të cilën ti ëndërroje, Enes – ditën kur ky gjenocid, më i tmerrshmi në historinë moderne, do të marrë fund. Ditën kur ti do të kthehesh në shtëpinë e stërgjyshërve të tu në al-Majdal dhe unë do të kthehem në fshatin tim, Yibna.
Nga: Hassan Abo Qamar, shkrimtar nga Gaza /Aljazeera
/tesheshi
