Sot, kanali shtetëror gjerman Bayerischer Rundfunk (BR) regjistroi hutben time të xhumasë. Shkak për këtë ishte raportimi mbi tabelat e reja informuese për oraret e shërbesave fetare në Penzberg.
Në hutben time përmenda edhe Kosovën si shembull të bashkëjetesës, respektit dhe lirisë fetare.
Hoxhë Bajrambunjamin Idrizi
Hutbe e xhumasë
“Garoni në të mira” – Hapje në vend të paragjykimeve, takim në vend të frikës
Të dashur vëllezër dhe motra,
Allahu i Madhëruar i krijoi njerëzit të ndryshëm. U dha gjuhë të ndryshme, kultura të ndryshme dhe popuj të ndryshëm. U mundësoi rrugë dhe bindje të ndryshme fetare, ndërsa secilit njeri ia dhuroi lirinë për të besuar ose jo, për të zgjedhur këtë apo një rrugë tjetër.
Pyetja nuk është pse jemi të ndryshëm. Pyetja është si sillemi me këtë ndryshueshmëri.
Urtësia hyjnore e kësaj larmie qëndron në faktin se dallimet të mos i shohim si kërcënim, por si pasuri. Që, megjithëse kemi bindje të ndryshme, të takohemi, të njihemi, të bisedojmë dhe ta respektojmë njëri-tjetrin.
Këtë mesazh e shpreh edhe ajeti që është gdhendur në hyrje të xhamisë sonë:
“O njerëz! Ne ju krijuam prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë popuj e fise që të njiheni me njëri-tjetrin. Më i nderuari tek Allahu është ai që është më i devotshëm.” (El-Huxhurat, 49:13)
Është domethënëse se ky ajet nuk u drejtohet vetëm myslimanëve, por mbarë njerëzimit.
Ai nuk thotë: “Që të ndaheni nga njëri-tjetri.”
Ai thotë: “Që të njiheni me njëri-tjetrin.”
Sepse paragjykimet lindin aty ku njerëzit nuk njihen.
Besimi lind aty ku njerëzit takohen.
Të dashur besimtarë,
Këtë javë në qytetin tonë ndodhi diçka e veçantë.
Në hyrjet e Penzbergut u vendosën tabela të reja informuese me oraret e shërbesave fetare të komunitetit katolik, protestant dhe mysliman. Për herë të parë aty shënohet edhe koha e namazit të xhumasë.
Sipas të gjitha njohurive tona, ky është njoftimi i parë zyrtar i këtij lloji në Gjermani.
Shumë njerëz u gëzuan për këtë. Të tjerë shprehën kritika.
Madje disa folën për një të ashtuquajtur “islamizim të Gjermanisë”.
Por, para se t’u përgjigjemi këtyre akuzave, le ta dëgjojmë Kuranin.
Allahu thotë:
“Secili ka drejtimin e vet kah i cili kthehet. Prandaj garoni me njëri-tjetrin në vepra të mira.” (El-Bekare, 2:148)
Sa mesazh madhështor!
Allahu e pranon se njerëzit ndjekin rrugë të ndryshme dhe kanë faltore të ndryshme.
Por nuk na urdhëron të grindemi për këtë.
Nuk na urdhëron ta përjashtojmë tjetrin.
Nuk na urdhëron ta mposhtim tjetrin.
Ai thotë:
“Garoni në të mira.”
Ky është konkurrimi që Allahu pret nga fetë.
Jo kush ndërton ndërtesat më të mëdha.
Jo kush bërtet më fort.
Jo kush fiton më shumë pushtet.
Por:
* kush sjell më shumë paqe,
* kush vepron më drejt,
* kush është më i mëshirshëm,
* kush ndihmon të varfrit,
* kush kujdeset për të sëmurët,
* kush u jep shpresë njerëzve,
* kush rrëzon paragjykimet,
* kush ndërton ura mes njerëzve.
Pikërisht këtë mesazh përcjellin tabelat e reja në Penzberg.
Ne në Penzberg – katolikë, protestantë, myslimanë dhe njerëz me botëkuptime të ndryshme – jemi të ndryshëm në bindjet tona, por të bashkuar në respektin ndaj njëri-tjetrit.
Këto tabela i ftojnë njerëzit të shkojnë të dielën në kishë dhe të premten në xhami, ta adhurojnë Zotin dhe pastaj të kthehen në shoqërinë tonë si njerëz më të mirë.
Nëse çdo bashkësi fetare edukon besimtarët e saj me ndershmëri, mëshirë, përgjegjësi dhe dashuri për njeriun, atëherë nuk fiton një fe kundër tjetrës.
Atëherë fitojmë të gjithë.
Prandaj kjo tabelë nuk është simbol i “islamizimit”.
Ajo është simbol i normalizimit.
Ajo e bën të dukshme atë që prej kohësh është realitet.
Myslimanët janë pjesë e këtij vendi.
Ata jetojnë këtu.
Punojnë këtu.
Krijojnë familje këtu.
Marrin përgjegjësi këtu.
Dhe falen këtu.
Ashtu si të krishterët mblidhen të dielën për shërbesë, edhe myslimanët mblidhen të premten për namazin e xhumasë.
Kjo tabelë nuk i heq askujt asgjë.
Nuk i jep askujt privilegje.
Ajo i trajton të gjitha bashkësitë fetare me të njëjtin respekt.
Për këtë mund të jemi krenarë.
Por mbi të gjitha, kjo tabelë është shenjë e hapjes dhe transparencës sonë.
Me të u themi të gjithë njerëzve:
Ejani! Na njihni!
Hutbja jonë mbahet në gjuhën gjermane.
Ajo është publike.
Është e hapur për myslimanë dhe jomyslimanë.
Për fqinjët.
Për nxënësit.
Për të interesuarit.
Edhe për ata që kanë pyetje ose rezerva.
Xhamia jonë nuk ka asgjë për të fshehur.
Ne dëshirojmë që njerëzit ta njohin Islamin jo përmes thashethemeve, jo përmes komenteve të urrejtjes dhe jo përmes rrjeteve sociale, por përmes takimit personal.
Sepse besimi ndërtohet përmes takimit, jo përmes distancës dhe frikës.
Disa kritikë thonë:
“Nëse myslimanët gëzohen për lirinë fetare në Gjermani, le të angazhohen fillimisht për kishat në vendet myslimane.”
Përgjigjja është e qartë.
Së pari: Ne jemi myslimanë në Gjermani.
Kjo është atdheu ynë.
Përgjegjësia jonë është ndaj shoqërisë ku jetojmë.
Liria fetare në Gjermani nuk mund të varet kurrë nga ajo që ndodh diku tjetër në botë.
Nëse në ndonjë vend tjetër ajo shkelet, kjo nuk e arsyeton kufizimin e saj këtu.
Gjermania nuk duhet të krahasohet me shembujt më të këqij.
Ajo duhet të jetë më e mirë.
Dhe për këtë mund të jemi krenarë.
Liria fetare e garantuar nga Kushtetuta gjermane është një nga arritjet më të mëdha të këtij vendi.
Ajo mbron të krishterët.
Hebrenjtë.
Myslimanët.
Dhe të gjithë njerëzit.
Prandaj gëzohemi për këtë tabelë.
Së dyti: Shumë njerëz botën myslimane e njohin vetëm nga lajmet.
Por realiteti është shumë më i larmishëm.
Në Kosovë, vend me shumicë myslimane, në qendër të Prishtinës ngrihet një katedrale e madhe katolike.
Në Bosnjë dhe Hercegovinë, xhamitë, kishat katolike dhe kishat ortodokse janë pjesë e natyrshme e qyteteve prej shekujsh.
Në Liban, kishat dhe xhamitë shpesh qëndrojnë pranë njëra-tjetrës.
Po kështu edhe në Damask.
Edhe në Katar, Emiratet e Bashkuara Arabe, Oman, Kuvajt, Turqi dhe Egjipt ka kisha të mëdha. Kam vizituar personalisht shumë prej tyre.
Sigurisht që ka edhe vende myslimane ku liria fetare është e kufizuar.
Edhe këtë e kritikojmë.
Sepse liria fetare nuk është privilegj.
Ajo është e drejtë themelore e njeriut.
A e dinë myslimanët dhe jomyslimanët se Kurani i përmend së bashku manastiret, kishat, sinagogat dhe xhamitë?
“Sikur Allahu të mos i ndalte disa njerëz me anë të disa të tjerëve, do të ishin shkatërruar manastiret, kishat, sinagogat dhe xhamitë, ku përmendet shumë emri i Allahut.” (El-Haxh, 22:40)
Është domethënëse se Kurani përmend fillimisht manastiret, pastaj kishat, më pas sinagogat, dhe vetëm në fund xhamitë.
Kjo tregon se mbrojtja e të gjitha faltoreve është pjesë e kuptimit islam të lirisë fetare.
Xhamia jonë nuk duhet të jetë kurrë vend izolimi.
Ajo duhet të jetë vend adhurimi.
Vend dijeje.
Vend takimi.
Vend mëshire.
Vend paqeje.
Në një kohë kur urrejtja dhe gjuha e urrejtjes po shtohen.
Në një kohë kur paragjykimet përhapen më shpejt se e vërteta.
Përgjigjja jonë nuk duhet të jetë zemërimi.
Përgjigjja jonë duhet të jetë hapja.
Përgjigjja jonë duhet të jetë besimi.
Përgjigjja jonë duhet të jetë takimi.
Nëse jo këtu në Penzberg – ku të krishterët dhe myslimanët bashkëpunojnë me besim prej shumë vitesh – atëherë ku tjetër mund të lindë një shenjë e tillë?
Kjo tabelë është shumë më tepër se një tabelë komunikacioni.
Ajo është shenjë e lirisë fetare.
Shenjë e respektit të ndërsjellë.
Shenjë e barazisë.
Shenjë e hapjes.
Dhe shenjë se fetë nuk duhet të konkurrojnë në urrejtje, por – siç thotë Kurani – “të garojnë në vepra të mira.”
Le ta bëjmë edhe më tej xhaminë tonë një shtëpi të hapur.
Një vend ku çdo njeri është i mirëpritur.
Një vend ku mund të bëhen pyetje.
Ku mund të rritet besimi.
Dhe ku njerëzit e njohin Islamin jo përmes titujve sensacionalë, por përmes takimeve të mira.
Allahu i hapttë zemrat tona.
E bekoftë qytetin tonë me paqe.
I largoftë paragjykimet dhe e shtoftë besimin mes njerëzve.
Dhe na bëftë njerëz që ndërtojnë ura e jo mure.
