Individualizmi nuk është domosdoshmërisht një vetëdije e avancuar për veten ndonjëherë është vetëm izolim i maskuar me emrin “pjekuri”.
Në kohën moderne, individualizmit i është veshur petku i lirisë dhe është paraqitur si shpëtimi i njeriut nga pesha e grupit, nga ndërhyrjet e të tjerëve dhe nga ndërthurja e fateve.
Por e vërteta është më e thellë dhe më e ndërlikuar.
Njeriu që mbyllet në vetvete dhe bëhet si një planet i izoluar, nuk po ushtron lirinë por po jeton një frikë të veshur me pretendim.
Frikë nga lidhja, nga zhgënjimi, nga përfshirja në dashuri, nga kërkesa për të dhënë…
Sepse “individualisti” nuk e hap derën për askënd jo sepse të tjerët janë të rrezikshëm, por sepse nuk e duron më dobësinë përballë vizitorit.
Po, kemi nevojë për hapësirë personale, për të ditur kush jemi, për të respektuar veçantinë tonë — por nuk jetojmë të vetëm.
Jeta nuk është një monolog i gjatë i brendshëm…
Ajo është një dialog i vazhdueshëm me tjerin, me kohën, me një botë të përbashkët.
Të jesh individ nuk do të thotë të izolohesh, por të kesh zërin tënd ndërsa dëgjon; të kesh formën tënde pa mohuar fytyrat e të tjerëve; të çlirohesh pa përjashtuar; të duash pa u shkrirë; të refuzosh pa plagosur.
Individualizmi që mohon tjetrin nuk është liri por një heshtje e gjatë që askush nuk e dëgjon.
