Israja dhe Miraxhi nuk janë vetëm një ngjarje e së kaluarës, por një thirrje e vazhdueshme për të tashmen. Ato paraqesin një model të qartë për ndërtimin e shoqërisë me vlera, ku besimi shndërrohet në veprim, morali në përgjegjësi dhe drejtësia në themel të jetës shoqërore. Ky mesazh, i lexuar në mënyrë të thelluar dhe kritike, mbetet një udhërrëfyes i fuqishëm për çdo shoqëri që synon dinjitet, stabilitet dhe humanizëm të vërtetë
Nga Mr. Hasan BAFTIJARI
Ngjarja e Israsë dhe Miraxhit përbën një nga momentet më të thella dhe më kuptimplota në historinë islame. Zakonisht ajo trajtohet si një mrekulli e jashtëzakonshme shpirtërore, e lidhur me pozitën e veçantë të Profetit Muhamed (paqja qoftë mbi të). Megjithatë, një lexim më i thelluar dhe më reflektues tregon se kjo ngjarje nuk i përket vetëm dimensionit metafizik, por mbart një projekt të qartë moral dhe shoqëror. Ajo ofron një vizion të strukturuar për ndërtimin e individit dhe, përmes tij, të shoqërisë me vlera të qëndrueshme.
Israja dhe Miraxhi ndodhin në një kontekst historik jashtëzakonisht të rëndë për Profetin: pas humbjes së Hatixhes dhe Ebu Talibit, në një periudhë izolimi, presioni shoqëror dhe refuzimi të hapur. Pikërisht në këtë moment, mes dhimbjes dhe përgjegjësisë, vjen ngritja shpirtërore. Ky fakt nuk është i rastësishëm. Ai tregon se mesazhet hyjnore nuk zbresin për t’u shkëputur nga realiteti shoqëror, por për ta transformuar atë. Në këtë kuptim, Israja dhe Miraxhi janë një përgjigje ndaj krizës morale dhe shoqërore, jo një arratisje prej saj.
Një nga mësimet qendrore të kësaj ngjarjeje është lidhja e pandashme mes besimit dhe përgjegjësisë shoqërore. Profeti nuk udhëtoi për t’u izoluar nga njerëzit, por për t’u kthyer tek ata me një barrë edhe më të madhe përgjegjësie. Ky dimension e shndërron Isrën dhe Miraxhin në një model edukues: besimi i vërtetë nuk kufizohet në përjetim personal, por shfaqet në ndërtimin e marrëdhënieve të drejta, në ndershmëri, drejtësi dhe përkujdesje për të tjerët. Shoqëritë nuk rrënohen vetëm nga mungesa e ligjeve, por nga mungesa e vlerave që i japin kuptim ligjit.
Vendosja e pesë namazeve gjatë Miraxhit përfaqëson një nga shtyllat kryesore të këtij projekti moral. Namazi, në thelb, nuk është vetëm rit adhurimi, por një mekanizëm formimi i karakterit. Ai krijon disiplinë, vetëkontroll, ndjenjë përgjegjësie dhe lidhje të vazhdueshme me parimet etike. Një shoqëri që përbëhet nga individë të disiplinuar shpirtërisht dhe moralisht është më rezistente ndaj korrupsionit, padrejtësisë dhe shthurjes morale. Në këtë kuptim, adhurimi shndërrohet në bazë të stabilitetit shoqëror.
Israja dhe Miraxhi përçojnë gjithashtu mesazhin se sprovat janë pjesë e ndërtimit moral të shoqërisë. Ashtu si individi forcohet përmes sprovave, edhe komuniteti formohet përmes përballjes me padrejtësitë dhe sfidat. Shoqëritë që heshtin përballë padrejtësisë, që normalizojnë shtypjen ose mbyllin sytë ndaj vuajtjes së të dobëtëve, humbasin thelbin e tyre etik. Në këtë prizëm, kjo ngjarje i mëson besimtarët se durimi nuk është pasivitet, por qëndrueshmëri e vetëdijshme në mbrojtje të së drejtës.
Një element me rëndësi të veçantë shoqërore është fakti që Miraxhi fillon nga Xhamia Aksa. Ky detaj shpesh shihet vetëm në aspektin fetar, por në realitet ai ka një domethënie të thellë historike dhe morale. Aksa simbolizon vazhdimësinë e mesazhit hyjnor dhe unitetin e përgjegjësisë njerëzore për drejtësi. Sot, kur kjo hapësirë është e lidhur me vuajtjen dhe shtypjen e popullit palestinez, simbolika e saj bëhet edhe më e fortë. Një shoqëri me vlera nuk mund të jetë indiferente ndaj padrejtësisë, sepse indiferenca është forma më e heshtur e bashkëfajësisë morale.
Në këtë kontekst, solidariteti nuk është vetëm ndjenjë, por detyrim etik. Një shoqëri që synon të ndërtohet mbi vlera duhet të reflektojë ndjeshmëri ndaj vuajtjes, të mbrojë dinjitetin njerëzor dhe të refuzojë normalizimin e shtypjes. Israja dhe Miraxhi i mësojnë besimtarët se drejtësia është universale dhe se morali nuk njeh kufij gjeografikë apo etnikë.
Gjatë këtij udhëtimi, Profetit iu shfaqën edhe ndalesa hyjnore, të cilat shpesh lexohen vetëm në kuptimin juridik. Në fakt, ato përbëjnë një kod etik për ruajtjen e rendit shoqëror. Ndalesat synojnë mbrojtjen e familjes, ruajtjen e pasurisë, respektimin e dinjitetit njerëzor dhe parandalimin e shkatërrimit moral. Pa këto parime, shoqëria humbet ekuilibrin dhe shndërrohet në një hapësirë ku forca zëvendëson drejtësinë.
Në një kohë kur shoqëritë moderne përballen me krizë vlerash, individualizëm ekstrem dhe relativizim moral, mesazhi i Israsë dhe Miraxhit mbetet jashtëzakonisht aktual. Ai na rikujton se zhvillimi teknologjik dhe ekonomik nuk mjafton pa zhvillim etik. Një shoqëri e qëndrueshme ndërtohet mbi besim, drejtësi, solidaritet dhe përgjegjësi kolektive.
Në përfundim, Israja dhe Miraxhi nuk janë vetëm një ngjarje e së kaluarës, por një thirrje e vazhdueshme për të tashmen. Ato paraqesin një model të qartë për ndërtimin e shoqërisë me vlera, ku besimi shndërrohet në veprim, morali në përgjegjësi dhe drejtësia në themel të jetës shoqërore. Ky mesazh, i lexuar në mënyrë të thelluar dhe kritike, mbetet një udhërrëfyes i fuqishëm për çdo shoqëri që synon dinjitet, stabilitet dhe humanizëm të vërtetë.
(Autori është teolog i diplomuar)
koha.mk
