Nuk është vetëm të tejkalosh njerëzit që të kanë lënduar në jetën tënde.
Është të tejkalosh edhe versionin e vjetër të vetes… atë që pranonte ata që e lëndonin, arsyetonte ata që nuk kishin arsye, dhe i shpërfillte nevojat e veta nga frika se mos humbiste të tjerët.
Kur ndryshojnë standardet e tua, kur respekton kufijtë e tu dhe zgjedh atë që të përshtatet pa u ndier fajtor…
Atëherë do ta kuptosh se gjëja më e madhe që ke lënë pas nuk janë njerëzit, por versioni i dikurshëm i vetes.
Dhe pikërisht aty fillon pjekuria psikologjike.
