Ramazani nuk ishte thjesht një muaj që kaloi; ai ishte një shkollë shpirtërore që na mësoi disiplinën, durimin dhe afrimin me Zotin. Por pyetja që duhet të na ndjekë pas shfaqjes së hënës së re të Shevalit është: a ishte ky një fund apo një fillim?
Mesazhi më i bukur i Islamit është se dera e mirësisë nuk mbyllet kurrë. Një nga format më të çmuara të kësaj vazhdimësie është agjërimi i gjashtë ditëve të muajit Sheval. I Dërguari i Allahut, paqja dhe bekimet qofshin mbi të, na jep një lajm të gëzueshëm:
“Kush e agjëron Ramazanin dhe pastaj e pason atë me gjashtë ditë nga Shevali, është sikur ka agjëruar tërë vitin.” Muslimi.
Kjo nuk është thjesht një shifër, por një matematikë hyjnore e mëshirës. Allahu i Lartësuar thotë në Kuran:
“Kush bën një vepër të mirë, do të ketë dhjetëfishin e saj.” El-En‘am, 160.
Kështu, 30 ditët e Ramazanit kthehen në 10 muaj, ndërsa 6 ditët e Shevalit në 2 muaj. Shuma prej 12 muajsh na tregon se si një përpjekje e vogël, por e vazhdueshme, mund ta mbushë të gjithë vitin me dritën e agjërimit.
Por urtësia e këtij agjërimi shkon përtej llogarisë matematikore; ajo lidhet me besnikërinë ndaj asaj që kemi ndërtuar në Ramazan. Kurani na paralajmëron:
“Mos u bëni si ajo që e prishte fillin e saj pasi e kishte tjerrë fort.” En-Nahl, 92.
Ramazani ishte përpjekja jonë për ta tjerrë fillin e devotshmërisë. Të ndalesh menjëherë pas tij do të thotë ta lësh atë të prishet. Agjërimi i gjashtë ditëve të Shevalit është shenja se ne duam ta ruajmë këtë arritje dhe ta forcojmë atë.
Prandaj, le të mos jetë ky fundi i adhurimit, por fillimi i një rrugëtimi të ri. Ramazani na mësoi të fillojmë; Shevali na mëson të vazhdojmë. Dhe ky vazhdim nuk duhet të ndalet me kaq. Allahu i Lartësuar i urdhëron besimtarët në Kuran:
“Dhe adhuroje Zotin tënd deri të vijë ty e vërteta (vdekja).” El-Hixhr, 99.
Le ta tregojmë se ai muaj i bekuar nuk kaloi kot, por la gjurmë të përhershme në zemrat dhe veprat tona.
Hoxhë Korab Hajraj
