Gaza na mëson se qëndrimi është trimëri, sepse vetëm me guxim mund të sfidosh errësirën. Gaza na mëson se vërtetësia nuk është gjithmonë e popullarizuar, por gjithmonë është e drejtë, dhe ajo duhet të mbrohet pavarësisht kundërshtimeve dhe presioneve
Nga Mr. Hasan BAFTIJARI
Jetojmë në një botë ku maskat vlejnë më shumë se fytyrat, ku diplomacia vlen më shumë se drejtësia, dhe ku heshtja përballë krimit konsiderohet më e mençur se sa fjala e sinqertë. Në këtë botë, të ndershmit shihen si rrezik, të drejtët si fanatikë, dhe ata që guxojnë të mbrojnë të vërtetën shpesh shihen si problem për sistemin. Kjo është një realitet që duhet ta njohim dhe sfidojmë. Në botën e hipokritëve, e vërteta nuk pranohet ajo shtypet. Ajo mbytet nën presionin e mediave të kontrolluara, nën zërin e politikave të errëta dhe nën indiferencën e masave. Në këtë realitet të përmbysur, Gaza nuk paraqitet si plagë e përgjakur, por si fajtor. Fëmijët e saj të vrarë nuk janë viktima të pafajshme, por “dëme kolaterale”.
Burrat e saj të masakruar nuk janë dëshmorë të lirisë, por “terroristë të mundshëm”. Ata që guxojnë të flasin për vuajtjet e tyre censurohen dhe ata që ndiejnë dhimbjen e tyre izolohen nga bota. Dhe kështu, në botën e hipokritëve, të sinqertët janë të këqijtë, ndërsa hipokritët shpërblehen dhe lulëzojnë.
Por kjo nuk duhet të na dorëzojë, përkundrazi, duhet të na zgjojë ndërgjegjen dhe të na shtyjë të jemi zëri i atyre që nuk kanë zë. Por Gaza është vetëm një nga pasqyrat më të dhimbshme të kësaj hipokrizie globale. Ajo është një reflektim i asaj që ndodh në shumë vende, në shumë shoqëri dhe në shumë zemra. Gaza na tregon se sa larg jemi ne nga drejtësia, nga e vërteta, dhe nga humanizmi i vërtetë. Ajo na tregon për standardet e dyfishta, për selektivitetin e drejtësisë dhe për vlerat që shpesh shiten në emër të interesave personale apo politike. Dhe po, ajo flet për ne të gjithë, për mënyrën se si ne shpesh zgjedhim të heshtim, të shmangim përgjegjësinë dhe të falim padrejtësitë e vogla dhe të mëdha që na rrethojnë. Hipokrizia nuk është një problem i largët apo i huaj; ajo është një sëmundje që prek edhe shoqëritë tona, komunitetet tona dhe shpesh edhe vetveten tonë.
Ajo manifestohet në indiferencën ndaj fatkeqësive, në justifikimin e padrejtësive me fjalë të bukura, në përkrahjen e atyre që i shkatërrojnë të drejtat dhe dinjitetin njerëzor në emër të pushtetit dhe interesit personal. Gaza na mëson se heshtja është krim, sepse ajo lejon që dhuna të vazhdojë.
Gaza na mëson se qëndrimi është trimëri, sepse vetëm me guxim mund të sfidosh errësirën. Gaza na mëson se vërtetësia nuk është gjithmonë e popullarizuar, por gjithmonë është e drejtë, dhe ajo duhet të mbrohet pavarësisht kundërshtimeve dhe presioneve.
Në një botë ku shpesh të drejtët dënohen dhe të padrejtët lavdërohen, ne duhet të jemi ata që bëjmë ndryshimin. Ne duhet të guxojmë të themi të vërtetën, të qëndrojmë pranë drejtësisë dhe të mos lejojmë që hipokrizia të dominojë jetën tonë, shoqëritë tona dhe botën që duam të ndërtojmë. Sepse në fund, ajo që ndodh në Gaza nuk është vetëm një tragjedi njerëzore; ajo është një test për ndërgjegjen tonë kolektive. A do të heshtim apo do të flasim? A do të qëndrojmë indiferentë apo do të veprojmë? A do të jemi pjesë e zgjidhjes apo e problemit? Nëse ne nuk reagojmë ndaj padrejtësisë, atëherë ne bëhemi bashkëfajtorë. Dhe siç thotë një fjalë e vjetër arabe: “Kur të drejtët dënohen dhe të padrejtët lavdërohen, dije se jemi në kohën e hipokrizisë.” Le të jemi ne zëri i së drejtës, drita në errësirë dhe shpresa për ata që e kanë humbur atë. Vetëm kështu do të mund të ndryshojmë botën dhe të ndërtojmë një të ardhme më të drejtë për të gjithë. /koha.mk
