✍️- Në vitin 1530 , jetonte një mbret mysliman i quajtur Sher Han, i cili sundonte Afganistanin dhe pjesë të mëdha të Indisë. Ai ishte një mrekulli e drejtësisë – një njeri të cilin bota rrallë e ka parë që nga koha e Sahabëve dhe (tabinëve )pasardhësve të tyre.
Mbreti Sher Han kishte një ushtri që luftonte në kufijtë e mbretërisë së tij, lart në bjeshkë, male. Një burrë i varfër jetonte atje në bjeshkë me familjen e tij në një kasolle jo edhe aq e përshtatshme për jetesë.
👈- Ushtria duhej ta hiqte kasollen për arsye ushtarake strategjike.
Pasi ushtria shkatërroi kasollen e të varfërit, ai zbriti nga bjeshka, mali në fushat poshtë. Ai nuk mund të përshtatej me jetën poshtë në fusha, pasi jeta e tij ishte e lidhur me bjeshkën, majën e malit, ku gjuante, mblidhte dru zjarri dhe kulloste dele.
👈- Burri vendosi të shkonte te Mbreti Sher Han për t’u ankuar për komandantin e ushtrisë që i kishte shkatërruar shtëpinë. Kur mbërriti në qytetin ku banonte mbreti, ai pyeti për Sher Han. I thanë se mbreti ishte në periferi të qytetit duke i ushqyer dhe luajtur me fëmijë. Burri mendoi se njerëzit po e tallnin për shkak të pamjes së tij të thjeshtë e të varfër.
Ai pyeti të tjerët dhe mori të njëjtën përgjigje. Kështu që shkoi në vendin që ata kishin përshkruar, pas xhamisë së madhe të qytetit. Ai gjeti një shesh të madh të mbushur me fëmijë të veshur me rrobat më të mira dhe më të shtrenjta. Ai pa Mbretin Sher Han duke i ushqyer dhe luajtur me ta!
Kur e pyeti burrin që qëndronte pranë tij: “Kush janë këta fëmijë?”
Burri u përgjigj: “Këta janë jetimë, fëmijë myslimanë.”
Burri i varfër tha: “Por pamja e tyre nuk sugjeron që janë jetimë!” Burri shpjegoi: “Jetimët tanë veshin rroba më të mira dhe më të vlefshme se fëmijët tanë të tjerë. Ky është një urdhër nga Mbreti Sher Han që jetimët duhet të duken më të shquar se fëmijët e tjerë dhe të gëzojn respektin në shtet.
Burri u mbush me shpresë te mbreti i drejtë dhe kishte besim se Zoti do t’ia plotësonte kërkesën.
👈- Mbreti mbaroi së ushqyeri dhe luajturi me jetimët dhe njëri prej tyre iu afrua për ta informuar se një i huaj kishte nevojë për të. Mbreti i tha burrit: “Pse nuk ma solle menjëherë sapo mbërriti?!
Ndoshta i huaji është i uritur, ose i frikësuar, ose i pasigurt. Si mund të mendosh ta vonosh?!” Zoti të faltë, o njeri… Ai po fliste ndërsa ecte drejt burrit të huaj jashtë fushës së jetimave, duke mos dashur të humbiste kohë me bashkëbiseduesin e tij ndërsa i huaji priste jashtë.
Mbreti u ndal para burrit të varfër dhe i tha me përulësi të madhe: “Në shërbimin tënd, o robë i Zotit. Unë jam shërbëtori yt, Sher Han. A ke ndonjë ankesë që mund ta adresojmë për ty, me vullnetin e Zotit?”
I varfëri u habit nga përgjigjja dhe belbëzoi se ndodhej para mbretit.
👈- Mbreti e qetësoi, duke buzëqeshur, dhe tha: “Fol, o robë i Zotit, dhe mos ki frikë nga askush tjetër përveç Zotit. Për Zotin, nëse e drejta jote do të ishte me mua, do të të lejoja ta merrje atë nga unë që në këtë moment.”
Habia dhe mosbesimi i burrit vetëm sa u rritën.
I varfëri ia tregoi historinë e tij Mbretit Sher Han, i cili u përgjigj: “Gëzohu, o robë i Zotit, sepse ankesa jote është adresuar dhe tani është përgjegjësia ime derisa të marrësh të drejtën tënde.”
Ai Mbreti menjëherë urdhëroi, si ndëshkim për komandantin e ushtrisë, që shtëpia e komandantit të sekuestrohej në mënyrë që të ndërtohej një shtëpi për të varfrin në bjeshkë, majë të malit, pranë një fortese ushtarake me kulla për të mbrojtur zonën nga çdo agresion. Habia e burrit u rrit dhe ai duartrokiti me mosbesim!
👈- Ai u përpoq ta falënderonte mbretin me fjalë lavdërimi dhe admirimi, por mbreti e ndaloi, duke thënë me zemërim, por edhe me përulësi: “O njeri, mos na falëndero që të japim hakun tënd. Këto nuk janë paratë e mia, as të babait tim; përkundrazi, janë paratë e Zotit dhe të shtetit, të cilat Zoti na i ka besuar për t’u shërbyer të dobëtve midis muslimanëve para të fortëve.
Pasha Allahun, përveç të Cilit nuk ka zot tjetër, është më mirë për mua të humbas betejën, të kapesh nga armiku, të bëhem copë-copë dhe të përpihem nga kafshët e egra dhe zogjtë grabitqarë sesa të takohem me Zotin në Ditën e Gjykimit me padrejtësinë ndaj qytetarëve të mi, apo padrejtësin e bërë ndaj një të varfri mbi supet e mia, një padrejtësi që do të përdoret provë kundër meje para Zotit.”
Prof. ass. dr. Musa Vila
