✍️- Sot, pas namazit të xhumasë, ndërsa njerëzit po dilnin nga xhamia një nga një, një burrë i moshuar mbeti ulur në rreshtat e fundit.
Ai nuk po falej, as nuk po lexonte Kuran asgjë; thjesht shikonte tokën për një kohë të gjatë.
🌴1- Një i ri iu afrua dhe mendova se e njihte. Ai u ul pranë tij dhe i foli me një zë të ulët, pothuajse të padëgjueshëm.
Pas disa minutash, e pashë burrin duke i fshirë sytë me cepin e setres (palltos) së tij, dhe pastaj i riu u ngrit dhe e përqafoi.
2- Nuk e di çfarë thanë, por e dëgjova burrin para se të largohej duke i thënë një fjali:
“Për Zotin, biri im, kisha vërtet nevojë për dikë me të cilin të flisja sot.”
3- Kjo frazë vazhdonte të më jehonte në mendje.
Sa njerëz kalojnë pranë nesh çdo ditë duke mos dashur as para, as zgjidhje për problemet e tyre, as një predikim të gjatë… ata thjesht duan të ndiejnë se dikush i ka parë.
🌴- 4- Jetojmë në një kohë kur arritja e njerëzve është më e lehtë se kurrë, megjithatë ndoshta arritja e zemrave të tyre është bërë më e vështirë se kurrë.
Ne i dimë lajmet e atyre që janë larg, megjithatë ne nuk jemi në dijeni të dhimbjes së atyre që janë ulur pranë nesh (familjes).
5- Dhe sot kuptova se një person mund të hyjë në një xhami me një betejë të tërë që zhvillohet brenda, e panjohur për askënd.
Mund të shihni një fytyrë të qetë, por pas saj, një shtëpi po shkatërrohet.
Mund të shihni një njeri të heshtur, por brenda, dëgjohen një mijë thirrje për ndihmë.
Dhe mund të shihni një person krejtësisht normal, ndërsa ai po përpiqet vetëm të qëndrojë në këmbë.
🌴- 6- Kjo është arsyeja pse jo çdo bamirësi nuk bëhet me para.
Bamirësia juaj mund të jetë një pyetje e sinqertë: “Si jeni, si po kaloni?”
Dhe të ulesh për pesë minuta me dikë mund të jetë një veprim adhurimi më i madh nga sa mund ta imagjinoni.
7- Dhe m’u kujtua se i Dërguari i Zotit (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) tha: “Një fjalë e mirë është bamirësi.”
Ndoshta ndonjëherë kërkojmë rrugë të gjata për vepra të mira, ndërsa Zoti na vë përpara një zemër të thyer që pret një fjalë të mirë.
🌴- 8- Ajo që më preku më shumë ishte se i riu nuk kishte bërë asgjë të jashtëzakonshme.
Ai nuk e zgjidhi problemin e burrit, as nuk e ndryshoi botën… ai thjesht u ul pranë tij.
Por ndoshta ato minuta të pakta ishin, për atë burrë, e gjithë bota e tij.
9- Ndonjëherë, një person nuk ka nevojë për dikë që ta shpëtojë; ai thjesht ka nevojë për dikë që të vërejë se po mbytet.
Prof. ass. dr. Musa Vila
