Ramazani është nga muajt më të nderuar dhe të bekuar, me shumë të mira për ata që shfrytëzojnë mundësinë e agjërimit. Ebu Hurejra (r.a) transmeton se i Dërguari i Allahut (a,s) ka thënë: “Allahu i Lartësuar ka thënë: Çdo vepër e birit të Ademit është për të, përveç agjërimit; sepse ai është për Mua dhe Unë do ta shpërblej për të. Agjërimi është mburojë. Kur dikush prej jush agjëron, le të mos flasë me gjuhë të fëlliqur dhe të mos bëjë zhurmë. Nëse dikush e ofendon ose e sulmon, le të thotë: Unë jam një person që agjëron. Me të vërtetë, me dorën e Atij që ka shpallur shpirtin e Muhamedit, fryma e gojës së agjëruesit është më e mirë për Allahun se aroma e miskut. Agjëruesit ka dy gëzime: kur thyhet agjërimi ai gëzohet, dhe kur takohet me Zotin e tij ai gëzohet për agjërimin e tij.”[1]
Nëse kjo është gjendja e agjërimit, si mund të jetë gjendja e namazit të natës, i cili nuk është më pak i rëndësishëm se agjërimi? Ebu Hurejra (r.a) transmeton se Profeti (a,s) ka thënë: “Ai që fal namaz natën gjatë Ramazanit me besim dhe për shpërblim nga Allahu, i falen mëkatet e mëparshme.”[2]
Gjithçka në Ramazan sjell shpërblim si male të merituara për robin musliman që agjëron. Por dijetarët kanë thënë se agjërimi është i tre llojeve: agjërimi i njerëzve të zakonshëm, agjërimi i të veçantëve dhe agjërimi i më të veçantëve ndër të veçantët. Imam Gazaliu e ka ndarë agjërimin në tre shkallë:
1 – Agjërimi i njerëzve të zakonshëm; shmangia nga gjërat që e prishin agjërimin dukshëm, si ushqimi dhe marrëdhëniet intime.
2 – Agjërimi i të veçantëve; tërheqja e shqisave (veshi, syri, gjuha) nga mëkatet.
3 – Agjërimi i më të veçantëve ndër të veçantët; agjërimi i zemrës nga dëshirat e ulëta dhe mendimet e botës, duke e drejtuar tërësisht tek Allahu.
Në këtë mënyrë, agjëruesi ngjitet nga thjesht uria tek devotshmëria e zemrës; e gjitha kjo është për të, jo detyrim, dhe janë të gjitha nga mëshira e Allahut ndaj robit të Tij.
Në të vërtetë, Ramazani është një peshore për robin, e cila nuk mat trupin nëse është i shëndoshë apo i dobët, dhe as vlerën e tij, por peshon shpirtin e tij, pasi robëria përmes agjërimit e bën atë të vetëdijshëm për veten. Profeti (a,s) ka thënë: “Kur vjen Ramazani, hapen dyert e xhenetit, mbyllen dyert e xhehenemit dhe prangosen shejtanët.”[3]
Prangosja ka për qëllim të zvogëlojë të këqijat, të ndihmojë agjëruesit në adhurim dhe të rrisë mundësinë për shpërblim dhe falje nga Allahu.
Këtu qëndron thelbi i çështjes: nëse besimtari beson bindshëm tek ky hadith, ai duhet të jetë i vetëdijshëm për gjendjen e tij gjatë Ramazanit. Sepse, nëse mbetet në atë që ishte më parë – duke folur pa masë, duke shikuar pa kufi, duke vepruar me dorë dhe duke ecur me këmbë në mënyrë të pakontrolluar, nuk mund të thotë: “Kjo është thjesht pëshpëritje nga shejtani.” Kjo sepse bindja e tij tregon se nuk është thjesht shejtani që po vepron, por një gjendje e thellë e shpirtit, të cilën e përmend Kurani, duke e ndarë atë në tre lloje:
1 – Nefsi që e urdhëron për të keq: ai është nefsi që tërhiqet nga dëshirat dhe shtyn njeriun drejt mëkateve, siç thotë Allahu i Lartësuar: “Me të vërtetë, nefsi urdhëron për të keq, përveç atij që më ka mëshiruar Zoti im.”[4]
2 – Nefsi qortues: ai është nefsi që luhatet mes të mirës dhe të keqes dhe ndjen pendim pas mëkateve. Allahu ka betuar për të në Kur’an për shkak të vlerës së tij: “Dhe nuk betohem për nefsin qortues.”[5]
3 – Nefsi e qetë dhe e kënaqur: ai është nefsi i sigurt, i kënaqur dhe i plotësuar në adhurim. Allahu i Lartësuar i drejtohet asaj: “O ti nefs i qetë, kthehu tek Zoti yt duke qenë i kënaqur.”[6]
Kur njeriu kupton se shejtanët janë të lidhur gjatë Ramazanit dhe ai vetë e tepron me mëkate apo neglizhon në kryerjen e veprave të mira, bëhet e qartë se ai ka një nefs që urdhëron për të keq; domethënë, kjo nuk është thjesht veprim i shejtanit. Për këtë arsye, themi për muajin Ramazan: ai është një peshore për robin, me të cilën ai mat gjendjen e vet mes mëkateve dhe adhurimeve.
Nëse ai e gjen veten në nivelin e Profetit (a,s), siç e përmend Ibn Abbas nga hadithi i tij: “I Dërguari i Allahut (a,s) ishte më i bujari i njerëzve në të mira, dhe më i bujari bëhej gjatë muajit të Ramazanit. Xhibrili (a.s) e takonte çdo vit gjatë Ramazanit deri sa të përfundonte, dhe Profeti (a,s) i paraqiste Kuranin. Kur e takonte Xhibrili, Profeti (a,s) ishte më i bujari në të mira se era e lëshuar.”[7]
Dhe nëse nuk është kështu, sa e madhe është humbja e tij! Për shkak të të mirave të muajit Ramazan. Lutja e Xhibrilit (a.s) dhe amini i bërë nga Profeti (a,s) lidhet me zhgënjimin dhe humbjen. Transmetohet se Xhibrili (a.s) ka thënë: “O Muhamed, kush arrin muajin e Ramazanit dhe vdes pa u falur, dhe futet në zjarr, Allahu e largoftë; thuaj: Amin. Unë thashë: Amin.”
O rob i Allahut, kërkoji vetes llogari dhe përmirësoje shpirtin tënd ku sheh të mirën në të dy botët, sepse, siç përmend Zoti ynë i Lartësuar: “Këto janë ditë të numëruara.”[8]
Nëse kjo është gjendja jote me këto ditë të pakta, a do të kalosh gjithë jetën duke mbajtur në kraharor këtë nefs që urdhëron për të keq deri sa të takoje Allahun?!
Nëse Ramazani nuk është ndihmë për ty, edhe për një pendim të vogël të nefsit tënd, si do të jesh kur të lirohet zinxhiri i shejtanit pas Ramazanit dhe kthehet tek ti me gjithë fuqinë e tij? Prandaj, nise menjëherë, vazhdo dhe detyroje nefsin tënd, edhe nëse duhet të kalosh tek niveli tjetër i tij, se ndoshta ky është Ramazani i fundit për ty. Kush e di nëse do të arrish Ramazanin e ardhshëm? Fillo tani, sepse kjo është mundësia e parë që mund të mos përsëritet. Allahu na ruajt dhe ju ruajt! Bëjeni që Ramazani të jetë një dëshmitar për ne, jo kundër nesh. Falenderimi qoftë për Allahun, Zotin e botëve.
Autor: Jasin Muhamed Emin
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
[1] – Buhariu dhe Muslimi.
[2] – Buhariu dhe Muslimi.
[3] – Buhariu dhe Muslimi.
[4] – Sure Jusuf: 53.
[5] – Sure Kijame: 2.
[6] – Sure Fexhr: 27.
[7] – Muslimi.
[8] – Sure Bekare: 184.
