Numërimi mbrapsht ka nisur: shpirti pers përballë Epsteinëve zuzarë
Numërimi mbrapsht ka filluar dhe daullet e një lufte tokësore po jehojnë me zë të lartë në korridoret e Uashingtonit. A po përballemi me një “aventurë të re vetëvrasëse” nga Donald Trump në gjeografinë komplekse të Iranit?
Më poshtë, sjellim një analizë të shkurtër të asaj që fshihet pas iluzionit të negociatave dhe kurthit të pushtimit të ardhshëm amerikano-sionist.
Një luftë e vërtetë midis Amerikës dhe Iranit është afër, dhe rajoni qëndron në buzë të humnerës. Çdo gjë që thotë Presidenti i SHBA-së Donald Trump për negociatat, paqen dhe prosperitetin në rajon nuk është gjë tjetër veçse një shfaqje politike pa vlerë të vërtetë. Edhe zogjtë në degë e dinë se çfarë dëshiron presidenti amerikan dhe ku po përpiqet të arrijë.
Në një kontekst të tillë, shtetet e Gjirit po arrijnë në një pikë ku pritet që ato të kenënjë angazhim të qartë për interesat, shtetet dhe popujt e tyre. Qasja e presidentit amerikan ndaj sundimtarëve të Gjirit, me një ton të zhveshur nga normat themelore etike dhe diplomatike, krijon ndjeshmëri shtesë.
Pasi vendet evropiane dhe NATO refuzuan me vendosmëri të merrnin pjesë në luftën SHBA-Izrael kundër Iranit, Uashingtoni e gjeti veten pothuajse vetëm në terren. Pasi Trump i shteroi kërcënimet e tij ndaj aleatëve evropianë, ai filloi të ushtronte presion mbi aleatët e Gjirit, duke u kërkuar atyre hapur të dërgonin trupat e tyre në vijën e parë të një pushtimi të mundshëm tokësor të Iranit.
Pozicioni i Gjirit mbetet ai i përmbajtjes dhe vendosmërisë; pavarësisht sulmeve iraniane që kanë goditur këto vende, ata vazhdojnë të këmbëngulin të qëndrojnë larg çdo konflikti të drejtpërdrejtë ushtarak, të vetëdijshëm se Amerika përfundimisht do të largohet, ndërsa Irani mbetet një fqinj i përhershëm.
Ky realitet kërkon që shtetet e Gjirit të qëndrojnë të vendosura në refuzimin e tyre për të hyrë në luftë. Trump, përveç mungesës së përvojës politike dhe ushtarake, është një njeri me humor shumë të paqëndrueshëm, i cili mbështetet në frikësime dhe fyerje për të mbuluar dobësitë që tashmë i janë zbuluar Evropës, Rusisë dhe Kinës, dhe tani po i ekspozohen ushtarakisht Iranit.
Një sulm tokësor mund të pritet të fillojë në dy javët e ardhshme, ose edhe javën tjetër, ndërsa Trump përfundon vendosjen e marinsave në rajon, duke kërkuar të rifitojë terren politik me çdo kusht, edhe nëse kjo do të thotë ta çojë atë në një aventurë të pamatur me pasoja të pasigurta.
Bazuar në analizat dhe vlerësimet e disponueshme, ne po përballemi me një situatë jashtëzakonisht të rrezikshme që mund të shndërrohet në një situatë shumë fluide dhe në përkeqësim të sigurisë dhe ushtrisë nëse Trump nis një sulm tokësor në ishullin Khark, në kontinentin iranian ose në Jemen. Amerika do të hynte në një luftë në një teatër operacionesh krejtësisht të panjohur.
Iranianët e njohin mirë natyrën e vendit të tyre dhe nuk do të vuajnë nga mungesa e fuqisë njerëzore ose pajisjeve, dhe zgjedhja e tyre reduktohet në rezistencë të armatosur. Mund të supozohet gjithashtu se “faktori ideologjik” do të mbizotëronte në anën e tyre, sepse ushtari amerikan po lufton pa një qëllim të qartë, ndërsa iraniani po lufton për të mbrojtur atdheun dhe besimin e tij.
Ky është shansi i fundit për t’u tërhequr, dhe Trump mund ta bëjë këtë nën presionin e Partisë Republikane, protestave gjithnjë e më masive në rrugët amerikane dhe rënies së afërt të tregjeve të naftës dhe financiare. Nuk është e sigurt nëse situata do të mbetet ashtu siç është; Trump dhe krimineli Netanyahu po luajnë bixhoz me të ardhmen e tyre politike, e cila mund të përfundojë shumë shpejt.
Vëzhguesve u është bërë e qartë se superioriteti bërthamor dhe teknologjik në vetvete nuk vendosin luftëra, dhe për shkak të kësaj, Amerika nuk ka arritur fitore të qarta ushtarake për një kohë të gjatë. Edhe bomba atomike që goditi Japoninë ka humbur efektin e saj historik, dhe Japonia tani është ekonomikisht dhe shkencërisht në të njëjtin nivel me Amerikën.
Prandaj, le të presim – një sulm tokësor mund të ndodhë në çdo moment.
