“Nuk është mëkat për ata që erdhën te ti që t’i marrësh me vete, e ti u the: ‘Nuk kam me ç’t’ju mbaj.’ Ata u kthyen me sytë që lotojnë nga pikëllimi, sepse nuk gjenin asgjë që të shpenzonin.”
[Et-Tevbe: 92]
Ky ajet përshkruan një ndjenjë të rrallë dhe të çmuar: mallin për të qenë në shërbim të Allahut dhe dhimbjen e sinqertë kur nuk ke mundësi.
Ata njerëz nuk qanin nga hallet e kësaj bote, por nga dëshira e thellë për të marrë pjesë në një punë të madhe.
Shumë prej tyre mbetën të panjohur në histori, por Allahu vullnetin e tyre të lartë e bëri të kujtohet pa ndërprerë në Librin e Tij.
Lotët e tyre u bënë dritë në Kuran.
Sepse ata donin, edhe kur nuk mundnin.
Po ne?
Ne që kemi mundësi, mjete, kohë, shëndet, qasje , a e ndjejmë të njëjtën etje për të qenë pjesë e veprave me të cilat arrihet kënaqësia e Tij?
A na dhemb kur mbetemi jashtë një aktiviteti, një thirrjeje, një projekti që i shërben Islamit?
A ndjejmë boshësi kur nuk kontribuojmë, apo e kalojmë pa u ndalur?
Jo për t’u krahasuar me ta, por për të reflektuar:
Në kohën tonë ka shumë mundësi për t’u angazhuar , qoftë vetëm me një orë, një ide, një ndihmë të vogël.
Nuk kërkohet gjithmonë shumë. Kërkohet sinqeritet. Dëshirë. Zemër që thotë: “Dua të jem aty.”
Le ta marrim këtë ajet si një ftesë për veten:
Të mos presim gjithmonë thirrje të posaçme për t’u lëvizur.
Të mos e shohim angazhimin fetar si barrë, por si privilegj.
Të mos neglizhojmë ftesat e udhëheqësve tanë, sepse pas tyre mund të fshihet një mundësi për të qenë më afër Allahut.
Në fund të ditës, nuk matet vetëm çfarë kemi bërë për fenë e Tij, por edhe sa shumë kemi dashur të bëjmë për Të.
Le të jemi ndër ata që ndihen bosh kur nuk japin,
që lotojnë nga malli , jo nga brenga,
që ecin qetë, por me zemër të ndezur për një kauzë më të madhe se vetja.
Hoxhë Rufat Sherifi
