Strategjia e Uashingtonit për ta gjunjëzuar regjimin shiit për hir të Izraelit
Situata mes Uashingtonit dhe Teheranit ka hyrë në një fazë kritike. Ndërsa Irani është përfshirë nga protestat më masive që prej Revolucionit Islamik të vitit 1979, presidenti Donald Trump e ka rritur retorikën e tij, duke e vendosur regjimin klerikal përballë një presioni të paprecedentë që ndërthur kërcënimet ushtarake, sanksionet ekonomike dhe mbështetjen teknologjike për opozitën.
Trump ka deklaruar hapur se ushtria amerikane po shqyrton “opsione shumë të forta” nëse forcat e sigurisë iraniane vazhdojnë shtypjen e dhunshme të protestuesve. Sipas raportimeve nga Shtëpia e Bardhë, këto opsione përfshijnë jo vetëm sulme konvencionale ajrore mbi instalimet ushtarake, por edhe përdorimin e armëve sekrete kibernetike për të paralizuar infrastrukturën e regjimit.
Mesazhi i Trump është i qartë: përdorimi i forcës vdekjeprurëse ndaj qytetarëve është “vija e kuqe” që mund të provokojë një ndërhyrje të drejtpërdrejtë të SHBA-së. Përveç forcës ushtarake, Trump po përdor “shkopin” e tarifave globale.
Ai ka paralajmëruar se çdo vend që bën biznes me Iranin do të përballet me një tarifë prej 25 për qind për eksportet e tij në SHBA. Kjo lëvizje synon të izolojë plotësisht ekonominë iraniane, duke goditur partnerët kryesorë tregtarë si Kina dhe Turqia, dhe duke e lënë Teheranin pa burime financiare për të mbajtur aparatin e tij të sigurisë.
Pavarësisht toneve të ashpra, administrata Trump nuk e ka mbyllur derën e diplomacisë. Sekretarja e Shtypit, Karoline Leavitt, ka konfirmuar se diplomacia mbetet opsioni i parë, ndërsa vetë presidenti amerikan ka lënë të kuptohet se mund të ketë një takim me zyrtarët iranianë, të cilët thuhet se kanë kërkuar negociata për një marrëveshje të re bërthamore.
Ndërkohë, në terren, SHBA po mbështet protestuesit përmes teknologjisë, duke bashkëpunuar me Elon Musk për të ofruar internet satelitor Starlink, duke thyer kështu bllokadën informative të vendosur nga regjimi për qytetarët. E ardhmja e Iranit nën presidencën Trump duket se do të diktohet nga një strategji e “presionit maksimal 2.0”.
Nëse regjimi nuk tërhiqet nga dhuna dhe nuk ulet në tryezën e bisedimeve me kushte të reja, rreziku i një konflikti të hapur ushtarak mbetet më i lartë se kurrë më parë. Irani ndodhet në udhëkryq: reformim i brendshëm nën presionin e rrugës ose një përplasje ballore me fuqinë më të madhe globale. /tesheshi
