Ekziston një element që ia jep kësaj nate gjithë madhështinë dhe peshën e saj.
Është përemri i bashkangjitur në foljen “e zbritëm”:
“Ne e zbritëm atë në Natën e Kadrit.”
Surja nuk e përmend drejtpërdrejt emrin e tij. Nuk thotë: “Ne e zbritëm Kuranin”.
Ajo thotë vetëm: “Ne e zbritëm atë.”
Megjithatë, prania e tij është aq e qartë, sa nuk ka nevojë të përmendet me emër.
Madje mungesa e emrit na bën ta ndiejmë edhe më shumë praninë e tij, sikur mungesa e përmendjes të na shtyjë të pyesim:
Kush tjetër mund të jetë?
Çfarë tjetër mund të jetë kaq e rëndësishme?
Çfarë tjetër mund të ketë një peshë të tillë?
Nuk ka tjetër përveç Kuranit.
Është pra nata në të cilën shpallja zbriti për herë të parë.
Nata në të cilën filloi mundësia e fundit për njerëzimin që të marrë shpalljen përfundimtare, mesazhin e fundit hyjnor.
Një mundësi e tillë e fundit për njerëzimin kërkon një natë që të jetë në përmasën e saj.
Prandaj ajo është:
“më e mirë se një mijë muaj.”
Pra është një natë që vlen më shumë se një jetë e tërë: me të gjitha gëzimet, hidhërimet, përvojat, sprovat dhe sfidat e saj.
Dhe sigurisht që është kështu, sepse në atë natë zbriti ajo që mund ta udhëzojë njeriun gjatë gjithë rrugëtimit të jetës së tij.
Zbriti ajo që mund t’i japë jetës një qëllim, një busull, një ankorë dhe një port ku të mbërrijë.
Në atë natë zbriti ky libër që mund të bëhet një dritë që e mban në dorë gjatë errësirës së udhëtimit tënd.
Sepse pa të, udhëtimi i njeriut mund të bëhet vetëm përplasje, hutim dhe rrotullim rreth vetvetes.
Quhet Nata e Kadrit për shkak të madhështisë së saj të madhe.
Disa dijetarë kanë thënë gjithashtu se në këtë natë përcaktohen fatet dhe furnizimet e vitit që vjen.
Mes këtyre dy kuptimeve mund të kuptosh një të vërtetë të thellë:
“Kaderi” yt dhe vendi yt në jetë nuk janë domosdoshmërisht të pandryshueshme.
Ajo që ti e ke menduar si një fat të palëvizshëm gjatë gjithë jetës mund të ndryshojë.
Ndoshta ti meriton një vend më të mirë një vend për të cilin duhet të përpiqesh.
Falja.
Mëshira.
Çlirimi nga pesha e gabimeve të së kaluarës.
Të gjitha këto janë hapa të domosdoshëm për t’u ngritur drejt vendit që të takon më shumë.
Sepse nuk mund ta vazhdosh udhëtimin me qetësi nëse je i rënduar nga gabimet e së kaluarës.
Pas një përballjeje të tillë të dhimbshme me veten… pas pranimit të të gjitha mangësive para Tij… do të ndjesh paqen.
Sepse ajo është një natë paqeje deri në agim.
Dhe pas kësaj, përpara teje hapet një rrugë që duhet ta vazhdosh…
me hapa të rinj,
me një jetë ndryshe.
