Kur e shpall veten të paprekshëm nga vullneti i qytetarëve dhe e sheh rrezikun vetëm te gjeopolitika, demokracia e humbet kuptimin e saj
Në vend që të japë llogari, Edi Rama ka zgjedhur të projektojë veten si një kështjellë që mund të shembet vetëm nga rrethanat globale. Duke ironizuar paralajmërimet për tensionet me Iranin, ai deklaroi dje se asnjë revoltë e brendshme, asnjë dështim qeverisës dhe asnjë votë shqiptari nuk mund ta lëkundë fronin e tij.
Ky është pranim i heshtur se sistemi është bllokuar në një rreth ku qytetari është i pafuqishëm. Kjo siguri nuk vjen nga mbështetja popullore, por nga një peizazh politik i shteruar: opozita tradicionale e diskredituar, ndërsa “opozita e re” mbetet e fragmentuar dhe pa frymëzimin e nevojshëm.
Në këtë realitet, emigrimi është kthyer në formën e vetme të protestës efektive. Për Ramën, largimi masiv i shqiptarëve nuk është krizë, por një strategji stabiliteti: sa më pak qytetarë të mbeten, aq më e palëkundur mbetet karrigia e tij.
Ironia është e hidhur: qeveria shpall prioritet “sigurinë e shqiptarëve në rajon”, ndërkohë që pasiguria ekonomike, juridike dhe sociale po shpërbën indin e shoqërisë brenda kufijve tanë. Përdorimi i rrezikut iranian si mburojë, është një taktikë klasike e regjimeve që krijojnë armiq të jashtëm për të fshehur dështimet e brendshme.
Shqiptari i sotëm nuk trembet nga raketat, por nga korrupsioni që i vjedh të ardhmen dhe nga drejtësia me dy standarde. Kur pushteti deklaron se i vetmi rrezik për ekzistencën e tij vjen nga jashtë, ai ka pushuar së qeni përfaqësues i popullit dhe është shndërruar në një administratë mbi një territor të braktisur.
Shqipëria nuk po rrezikohet nga Teherani, por nga kalbëzimi i institucioneve dhe arroganca e një pushteti që e sheh veten të përjetshëm sepse e ka asgjësuar alternativën. Një regjim që nuk trembet nga vota, por vetëm nga lufta, e ka humbur legjitimitetin moral.
Në fund, tragjedia nuk matet me titujt e mediave apo me fjalimet në forumet ndërkombëtare, por me heshtjen e shtëpive që zbrazen dhe me lotët e nënave që përcjellin fëmijët në Rinas.
Shqipëria nuk po vdes nga një sulm i jashtëm. Ajo po fiket ngadalë nga vetmia dhe braktisja. Kur populli nuk ka më forcë as të zemërohet, por vetëm të ikë, fitorja e regjimit nuk është triumf, por një funeral i ngadaltë i shpresës. /tesheshi
