Pse pesë fazat që parashikohen favorizojnë regjimin sionist në Tel Aviv
Nga Ramona Wadi, Middle East Monitor
Një plan i ri ndërkombëtar, i udhëhequr nga bullgari Nickolay Mladenov, synon riorganizimin e kontrollit mbi territorin palestinez në Gaza. Ky projekt 8-mujor parashikon një proces çarmatimi që sipas kritikëve e lehtëson kontrollin e Izraelit mbi Gazën përmes një Bordi të Paqes.
Edhe pse paraqitet si rrugë drejt stabilitetit, plani rrezikon ta shndërrojë Gazën në një pasqyrë të Bregut Perëndimor, ku liria politike gërryhet nga mbikëqyrja e vazhdueshme.
Së pari, procesi nis me ndërprerjen e operacioneve ushtarake dhe zbatimin e protokolleve humanitare. Kjo fazë teorikisht bazohet në reciprocitet, por në praktikë shfaq dështimin e armëpushimeve të mëparshme.
Ndërsa gjuha diplomatike përpiqet të krijojë ekuivalencë mes kolonizatorit dhe të kolonizuarit, realiteti mbetet ai i një asimetrie të plotë.
Çarmatimi i Hamasit këtu shërben si mbulesë për veprimet e Izraelit, i cili kontrollon ndihmën humanitare, duke i lënë palestinezët të varur nga vullneti i forcës pushtuese dhe mekanizmave që dështojnë të garantojnë të drejtat bazë.
Faza e dytë përqendrohet te “renditja”, që nënkupton mbledhjen e armëve të rrezikshme dhe shkatërrimin e tuneleve. Këtu reciprociteti zhduket, pasi fokusi mbetet ekskluzivisht te arsenali i rezistencës palestineze.
Ndërkohë që kërkohet dorëzimi i çdo arme nga Hamasi, nuk përmenden bombat e rënda izraelite. Kjo fazë synon të zhveshë Gazën nga çdo mjet mbrojtjeje, duke e lënë popullsinë të ekspozuar ndaj një makinerie ushtarake që nuk i kërkohet asnjë llogaridhënie apo çarmatim reciprok.
Së treti, verifikimi shërben për të monitoruar pajtueshmërinë me programin. Në këtë pikë, rindërtimi i Gazës kushtëzohet drejtpërdrejt me dorëzimin e armëve, duke i kthyer nevojat jetike në mjete negocimi.
OKB-ja duket se mbështet këtë qasje ku e drejta për strehim nuk është më universale, por shpërblim për nënshtrimin politik. Ky pozicionim tregon një braktisje të parimeve ndërkombëtare në favor të një stabiliteti të rremë që i shërben vetëm interesave të fuqive koloniale.
Së katërti, plani i drejtohet popullsisë civile përmes programeve të riintegrimit dhe amnistisë. Premtimi për “dinjitet” tingëllon bosh në një kontekst ku udhëheqësit izraelitë e kanë cilësuar shpesh të gjithë popullsinë si objektiv legjitim.
Izraeli ka të ngjarë të kundërshtojë çdo riintegrim real, pasi narrativa e tij bazohet në dehumanizimin e vazhdueshëm. Kjo fazë tenton të krijojë iluzion paqeje sociale, ndërkohë që shkatërron strukturat politike që i rezistojnë pushtimit.
Faza finale parashikon tërheqjen e forcave izraelite, por duke lënë një prani të përhershme në një “perimetër sigurie”. Këtu hyn në lojë Komiteti Kombëtar për Administrimin e Gazës, që synon të përgatisë terrenin për një Autoritet Palestinez të reformuar.
Ky model kopjon dështimet e Bregut Perëndimor, ku qeverisja kthehet në mjet për të menaxhuar pushtimin në vend që ta luftojë atë. Në fund, ky plan nuk ofron liri, por një formë të re të varësisë dhe koordinimit të sigurisë që mbron vetëm status-kuonë. /tesheshi
