Palestinezët këmbëngulin të kthehen në tokën e tyre, me çdo çmim
Sapo Amal Omran mbërriti në qytetin Al-Arish në Sinai verior, pranë kufirit me Gazën, ajo hoqi sandalet dhe u zhvendos në Rrip. Ajo iu betua Allahut se do të kthehej zbathur nëse do të ishte e destinuar ta bënte këtë, dhe e përmbushi premtimin e saj.
Kur Amal u largua nga Gaza në prill 2024, duke ndjekur burrin e saj të sëmurë, shtëpia e saj në Khan Younis ishte e paprekur; ajo e mbylli apartamentin dhe u largua, vetëm për t’u kthyer për ta gjetur atë në rrënoja. Pas shtatë ditësh qëndrimi në një tendë pa ujë, tualet, mobilje dhe shtrat, ajo nuk tregon shenja keqardhjeje, por thekson se është “jashtëzakonisht e lumtur dhe e qetë”.
Amal u kthye në Rrip javën e kaluar, pasi forcat pushtuese lejuan që kalimi i Rafah të rihapej më 2 shkurt, duke lejuar një numër të vogël palestinezësh të udhëtonin dhe të ktheheshin. Sipas zyrtarëve qeveritarë në Gaza, rreth 80,000 njerëz duan të kthehen pavarësisht sulmeve të vazhdueshme izraelite dhe kushteve të përkeqësuara të jetesës.
Vendi më i mirë
Amal, duke u përpjekur të shpjegonte arsyet e kthimit të saj, tha: “Kam jetuar në një apartament në Egjipt dhe nuk na ka munguar asgjë, por Gaza është vendi më i mirë në botë për mua, sepse, shkurt, është atdheu im, nuk ka asgjë si një atdhe.” Ajo shtoi: “Gaza ka nevojë për ne, ne jemi njerëzit e saj dhe forca e saj, dhe u them njerëzve të kthehen dhe të mos hezitojnë.”
Ajo theksoi se “të gjithë të ikurit nga Rripi duan të kthehen pavarësisht kushteve të vështira, dhe ata duan që kalimi të hapet plotësisht”, megjithëse autoritetet pushtuese po “e kthejnë udhëtimin e kthimit në ferr”, siç tha ajo, “duke torturuar udhëtarët për të frikësuar ata që duan të kthehen”, por ajo beson se kjo është “një politikë e dështuar dhe nuk do t’i pengojë të ikurit që të kthehen”.
Ndërsa Intisar Al-Akar, u largua nga Gaza me shtëpinë e saj në Rafah të paprekur, vetëm për ta gjetur atë të shkatërruar plotësisht kur u kthye, duke gjetur vetëm një tendë për të jetuar, por pavarësisht të gjithave, “ajo është e lumtur dhe nuk pendohet për vendimin e saj”. Në tendën ku jeton në zonën Al-Maëasi të Khan Younis, asaj i mungojnë kushtet themelore të jetesës, si uji, mobiljet dhe energjia elektrike, por thotë se është “jashtëzakonisht e kënaqur dhe e lumtur”.
Kur u pyet për arsyet e marrjes së vendimit për t’u kthyer pavarësisht rreziqeve të vazhdueshme dhe kushteve të këqija të jetesës, ajo u përgjigj: “Asgjë nuk krahasohet me ndjenjën e kthimit në shtëpi, edhe nëse kushtet janë të vështira“. Ajo shtoi: “Malli për Gazën ishte i madh, jetova tre vitet më të vështira të jetës sime jashtë vendit tim, doja të kthehesha gjatë luftës pavarësisht rrezikut”.
Ajo vazhdoi: “Gaza është toka jonë, e gjithë jeta jonë, të jetosh në tenda është më mirë se një i huaj larg atdheut, një kokërr rëre nga toka e saj është më e mirë se e gjithë bota, dhe kjo nuk është vetëm pikëpamja ime, të gjithë të ikurit jashtë vendit duan të kthehen.”
Një mall i madh
Nga ana tjetër, Lamia Hamatto e përshkruan jetën e saj në Egjipt si “luksoze” me të afërmit e saj që jetojnë atje, por kjo nuk e ndaloi atë të merrte vendimin për t’u kthyer në Gaza menjëherë pas hapjes së kalimit të Rafah.
Ajo tha: “Malli për Gazën ishte një ndjenjë e madhe, a ka vend më të mirë se vendi juaj? Pavarësisht se sa i bukur është një vend i huaj, betohem në Zot, nuk ka asgjë më të bukur ose më të mirë se vendi ynë.”
Lamia është e vetëdijshme se rreziqet vazhdojnë të kërcënojnë banorët e Rripit me vazhdimin e sulmeve izraelite, si dhe kushtet e këqija të jetesës, por thekson se “malli për atdheun” është më i madh se çdo gjë tjetër.
Kufizime izraelite
Një burim qeveritar palestinez në Rrip tha se kalimi kufitar nuk po funksionon siç duhet, pasi dhjetëra mijëra palestinezë që duan të kthehen po përballen me vështirësi të mëdha për shkak të masave aktuale. Burimi, i cili kërkoi të mos identifikohej, shtoi: “Do t’u duhen shumë vite për t’u kthyer nëse mekanizmi aktual vazhdon.”
Ai shpjegoi se kohezioni social midis palestinezëve është një nga arsyet kryesore që i inkurajon ata të kthehen. Ai vazhdoi: “Jashtë vendit, palestinezëve u mungon jeta me familjet dhe të afërmit e tyre.”
Po shqiptarët?
E kundërta e gazanëve mund të konsiderohen shqiptarët, që paçka së në paqe e në një standart ku e ku më të lartë jetë, e braktisin lehtësisht atdheun e tyre dhe çdo gjë që ka ai, duke sharë çdo gjë që bart.
Dhe kur lexon për gazanët, të cilët e duan vendin e tyre kaq çmendurisht, edhe pse vdekjen para syve, të kap vërtet dëshpërimi, një dëshpërim më i madh se ai që vjen nga zhgënjimi prej politikës, si arsye kryesore e ikjeve. /tesheshi
