Feminizmi: çfarë është? Cilat janë bindjet e tij? Sa i rrezikshëm është për shoqëritë në përgjithësi, dhe për shoqërinë islame në veçanti? Dhe cila i garanton më plotësisht të drejtat e gruas: qasjet feministe apo legjislacioni hyjnor në mësimet islame?
Diskutimi mbi lëvizjen feministe filloi me kërkesa të kujdesshme për të drejtat njerëzore dhe shoqërore të gruas, por përfundoi duke kaluar në kërkesën për barazi dhe rivalitet të plotë me burrin, madje në disa raste duke e tejkaluar plotësisht atë.
Koncepti i feminizmit
Feminizmi është një grup teorish, lëvizjesh shoqërore, politike dhe ideologjish që synojnë të përkufizojnë dhe të vendosin barazinë politike, ekonomike, personale dhe shoqërore ndërmjet gjinive.
Feminizmi mban qëndrimin se shoqëritë u japin përparësi meshkujve dhe se gratë trajtohen në mënyrë të padrejtë në këto shoqëri. Feministët dhe feministet pajtohen se qëllimi përfundimtar është eliminimi i të gjitha formave të shtypjes që lidhen me gjininë, në mënyrë që të gjithë – gra dhe burra – të mund të zhvillohen dhe të marrin pjesë në shoqëri me siguri dhe liri.
Shumica e feministëve janë veçanërisht të interesuar për çështjet e pabarazisë politike, shoqërore dhe ekonomike ndërmjet grave dhe burrave, ndërsa disa prej tyre argumentojnë se konceptet e gjinisë dhe identitetit gjinor përcaktohen nga struktura shoqërore.
Ekzistojnë shumë përkufizime të konceptit të feminizmit dhe rryma të ndryshme që përfshihen nën të, por thelbi bazë i këtij termi mbetet se të gjitha idetë lidhen me çështjet e grave dhe që synojnë t’i japin fund çdo forme pabarazie dhe shtypjeje mbi bazën e gjinisë.
Korniza e përgjithshme rreth së cilës sillet feminizmi fokusohet në idenë e shtypjes së gruas nga burri dhe domosdoshmërinë e përballjes me të; ai përpiqet me të gjitha mjetet – të drejta apo të gabuara – të arrijë mbështetjen e gruas në këtë përballje me burrin.
Të tjerë e klasifikojnë si një tërësi idesh dhe vizionesh që fillimisht thërrasin për barazi në aspektet politike, shoqërore dhe ekonomike, deri sa të arrijnë në një barazi të plotë dhe absolute në çdo gjë mes burrit dhe gruas.
Nga një këndvështrim tjetër, ajo konsiderohet si një prirje kundër dualizmit të përqendruar tek burri/gruaja, e cila mbështetet në përqendrimin tek femra dhe në thirrjen për pavarësi të plotë nga burri.
Qëllimi i lëvizjes feministe
Feminizmi në përgjithësi synon të arrijë një qëllim kryesor, që është mbrojtja dhe fitimi i të drejtave të gruas, si dhe rishikimi i sistemeve dominuese në strukturat shoqërore, vënia e tyre në pikëpyetje ose ndryshimi i tyre. Ai gjithashtu synon të sqarojë arsyet që çuan në shfaqjen e konceptit të “shtypjes së gruas” në të kaluarën dhe në të tashmen, si dhe humbjen e barazisë së saj me burrin.
Sipas kësaj qasjeje, zgjidhja qëndron në ndryshimin e sistemit shoqëror, ekonomik dhe politik përmes veprimit kolektiv. Prandaj, feminizmi konsiderohet një lëvizje shoqërore-politike që u shfaq fillimisht në Perëndim për të kërkuar të drejtat e gruas në aspektet shoqërore, politike dhe ekonomike.
Disa e shohin atë si një filozofi dhe teori të re në fusha si gjuha, letërsia, kritika, historia, etika dhe njohuria, e cila erdhi ndryshe nga filozofia dhe teoria tradicionale, pasi – sipas tyre – këto të fundit janë formësuar mbi baza mashkullore.
Historia e feminizmit
Studiuesit në fushën e studimeve mbi gruan kanë mendime të ndryshme rreth historisë së shfaqjes së termit “feminizëm”:
Shkrimtarja Sara Gamble mendon se përdorimi i parë i termit “feminist” daton në vitin 1805, në një revistë të quajtur “Minaret el-‘Ilm”, një vit pasi Sara Grand krijoi termin “gruaja e re”, me të cilin përshkruante gjeneratën e re të grave që kërkonin pavarësi dhe refuzonin kufizimet tradicionale të martesës.
Ndërsa disa të tjerë ia atribuojnë përdorimin e parë të termit filozofit Sharl Furje.
Shkrimtarja Hakimeh Naxhi thotë se shfaqja e parë e termit ishte në një tezë të vjetër në fushën e mjekësisë në vitin 1871, ku ai nënkuptonte ndalimin e zhvillimit te mashkulli i sëmurë dhe mungesën e virilitetit tek ai.
Disa të tjerë mendojnë se koncepti nuk ka kaluar përtej përshkrimit të tipareve femërore deri në mesin e shekullit të nëntëmbëdhjetë.
Termi “feminizëm” që njohim sot është një term modern, i lidhur me një rrymë kërkimore akademike që u shfaq në universitetet perëndimore që nga fundi i viteve 60 dhe fillimi i viteve 70. Ai u përqendrua në rishqyrtimin dhe rileximin e historisë, për të zbuluar qendërzimin mashkullor që ka margjinalizuar gratë, u ka mohuar të drejtat dhe ka injoruar kontributet dhe rolin e tyre, si dhe për të zbuluar dominimin mashkullor në ndërtimin e dijes dhe shkencave përgjatë historisë.
Pra, në fillimet e tij, koncepti – me shumë gjasë – nuk njihej si një thirrje për të mbrojtur gruan apo për të denoncuar padrejtësitë ndaj saj, por në rastin më të mirë ishte thjesht një term mjekësor.
Fazat që ka kaluar lëvizja feministe
Faza e parë: Filloi me thirrjen për barazi shoqërore, ekonomike dhe politike në fund të shekullit XVIII dhe vazhdoi deri në fillim të shekullit XX.
Koncepti qendror mbi të cilin u ndërtua feminizmi në këtë valë ishte barazia sipas filozofisë liberale. Kërkesat kryesore në atë periudhë u përqendruan në të drejtën për arsimim, të drejtën e pronësisë, të drejtën për përkujdesje, të drejtën për të ngritur padi për divorc, rritjen e mundësive për punësim, barazinë ligjore dhe, mbi të gjitha, të drejtën e votës për gruan. Pas kësaj faze, pasoi një periudhë relative stagnimi për shkak të angazhimit të opinionit publik me Luftën e Parë Botërore.
Faza e dytë (teoria feministe dhe gjinia/seksi): Filloi në vitet 60 të shekullit XX dhe vazhdoi deri në mesin e viteve 70.
Në këtë fazë, koncepti i feminizmit u ndikua nga idetë socialiste. U përfshi ideja e dallimit ndërmjet gjinive, e cila u interpretua si rezultat i historisë dhe edukimit shoqëror, ndërsa në thelb burri dhe gruaja konsideroheshin si një lloj i vetëm.
Gjithashtu, u fut koncepti i “gjinisë” si një mjet për analizimin e marrëdhënieve shoqërore dhe për të dalluar midis dimensionit biologjik dhe atij kulturor-shoqëror.
Faza e tretë (pas-feminizmi / feminizmi global): U shfaq që nga mesi i viteve 70 të shekullit XX dhe vazhdon deri në ditët tona.
Në këtë fazë, feminizmi mori një karakter global, i bazuar në idenë e pluralizmit dhe në thyerjen e monopolizimit nga një perspektivë e vetme. Ai filloi të përfshijë gratë në mbarë botën, duke çuar në shfaqjen e rrymave si feminizmi i grave me ngjyrë dhe feminizmi i botës së tretë.
Feminizmi në botën arabe
Idetë dhe konceptet feministe perëndimore hynë në botën arabe në mënyra të ndryshme përmes disa kanaleve, më të rëndësishmet prej tyre janë:
Misionet dhe studimet në vendet perëndimore
Veprat e paraqitura nga figurat e Rilindjes arabe, si myslimanë ashtu edhe të krishterë
Imitimi i kulturës dhe stilit të jetesës perëndimore nga shtresat shoqërore gjysmë-aristokrate
Termi “feminizëm” në botën arabe ka kaluar nëpër tre faza:
Faza e parë (1860–1920): Termi u shfaq në mënyrë të nënkuptuar në Egjipt ndër aktivistet për çlirimin e gruas. Në këtë periudhë lindi ajo që quhet “feminizmi i fshehtë” (Invisible Feminism) në shoqërinë arabe.
Faza e dytë (fundi i viteve 20 – fundi i viteve 60): U shfaq një lëvizje feministe e organizuar në disa vende arabe. Megjithatë, duke filluar nga vitet 1950 deri në vitet 60, disa shtete arabe filluan ta kufizonin këtë lëvizje pa e zhdukur plotësisht pavarësinë e saj apo pa cenuar anëtaret e saj.
Faza e tretë (nga vitet 70 deri sot): Kjo periudhë shënoi një ringjallje të aktivitetit feminist në disa vende arabe. Fundi i shekullit XX konsiderohet si momenti kur u formua një feminizëm arab i strukturuar, i teoricizuar dhe analitik ndaj çështjeve të gruas.
Kasim Amin konsiderohet si “babai shpirtëror” i feminizmit arab. Lëvizja filloi me librin e tij “Çlirimi i gruas”, ku u shfaqën për herë të parë thirrjet për emancipimin e saj. Ai shkroi gjithashtu librin “Gruaja e re” dhe bëri thirrje për çlirimin e gruas, duke e parë këtë si një thirrje që buron nga vetë feja për barazi në të drejta mes gjinive.
Ai gjithashtu hodhi bazat e ideve feministe duke kërkuar barazi në të drejta dhe duke theksuar rëndësinë e arsimimit të gruas, qoftë edhe në nivel minimal, për të arritur plotësimin e dinjitetit të saj njerëzor sipas tij. Ai kërkoi gjithashtu që divorci të vendosej në dorën e gjykatës për të shmangur abuzimin nga burri, ndërsa e konsideronte poligaminë si një formë të rëndë nënçmimi ndaj gruas.
Më pas, Huda Shaarabi themeloi Bashkimin Feminist në Egjipt, dhe filluan të përhapen organizata dhe shoqata feministe të mbështetura nga Perëndimi në vende të ndryshme arabe, me qëllime dhe slogane që ndonjëherë gjenin mbështetje e ndonjëherë jo.
Huda Shaaravi vazhdoi lëvizjen feministe pas Kasim Aminit; ajo arriti të bindte Universitetin e Egjiptit në vitin 1908 që të hapte një sallë për ligjërata për gratë. Ajo gjithashtu bëri thirrje për heqjen e mbulesës së fytyrës, gjë që ishte e pazakontë për kohën, dhe themeloi “Bashkimin Feminist Egjiptian” në vitin 1923, i cili në vitin 1966 u quajt “Shoqata Huda Shaaravi”.
Më pas, organizatat dhe shoqatat feministe filluan të themelohen në mënyrë të pavarur në vende të ndryshme të botës arabe.
Arsyet e shfaqjes së feminizmit
Shumë do të thonë se ai lindi si pasojë e padrejtësive që gruaja ka pësuar ndër shekuj, por kjo nuk u përgjigjet disa pyetjeve shumë të rëndësishme:
Pse lëvizja feministe u shfaq vetëm kohët e fundit, megjithëse pretendohet se gruaja ka qenë e shtypur prej mijëra vitesh?
Pse ajo u shfaq në vendet e zhvilluara, ku gratë gëzojnë kushte më të mira jetese se gratë – madje edhe burrat – në vendet në zhvillim?
Nëse gruaja e ka konsideruar veten të shtypur prej kohësh, pse shumë gra në vende si SHBA, Kanadaja, Britania dhe Australia kundërshtuan lëvizjen feministe në fillimet e saj?
Qëllimet e lëvizjes feministe
Përforcimi i bindjes se nuk ka dallime midis mashkullit dhe femrës, dhe se ata janë të njëjtë në aspektin mendor dhe psikologjik; si dhe përhapja e konceptit “gjini” (gender) për ta rrënjosur këtë ide në strukturën shoqërore dhe mendore të shoqërisë.
Synimi për të ndryshuar konceptet tradicionale përmes pranimit të devijimeve seksuale, kundërshtimit të martesës tradicionale mes burrit dhe gruas, pranimit të martesave mes të njëjtit seks dhe dobësimit të familjes natyrore; si dhe ndryshimi i ligjeve për t’i unifikuar ato për të dy gjinitë, duke e konsideruar familjen, amësinë dhe martesën tradicionale si burime të shtypjes së gruas.
Përhapja e idesë së “gruas si viktimë”, duke theksuar se ajo është viktimë e dominimit mashkullor, e dhunës, e përdhunimit dhe e ngacmimit seksual në të gjitha marrëdhëniet me burrin, dhe se ajo duhet të mbrohet prej tij, sidomos pasi nuk ka më nevojë për martesë për të siguruar jetesën.
Theksimi i konceptit të përdhunimit dhe përhapja e studimeve dhe shkrimeve që pretendojnë se të gjithë burrat ushtrojnë dhunë seksuale ndaj grave; sipas kësaj ideje, çdo marrëdhënie që nuk përputhet me dëshirën e gruas konsiderohet përdhunim, edhe brenda martesës.
Dhënia e lirisë absolute gruas në marrëdhëniet seksuale, përfshirë të drejtën për të përcaktuar identitetin e saj gjinor dhe për të pasur marrëdhënie me këdo që dëshiron, brenda apo jashtë martesës; si dhe konsiderimi i kontrollit të lindjeve si e drejtë ekskluzive e saj.
Nxitja e martesave mes të njëjtit seks dhe kërkesa për njohjen dhe mbrojtjen e tyre në nivel ndërkombëtar, me arsyetimin e shmangies së barrës së shtatzënisë dhe lindjes.
Disa nga përfaqësueset e njohura të feminizmit bashkëkohor shprehen hapur për përvoja të tyre në marrëdhënie me persona të të njëjtit seks, dhe lidhja mes disa rrymave feministe dhe këtyre orientimeve konsiderohet e njohur në këto qasje.
Format e feminizmit
Feminizmi ndahet në tre shkolla tradicionale kryesore:
1 – Feminizmi liberal
2 – Feminizmi radikal (themelues)
3 – Feminizmi socialist/marksist
Këto njihen ndonjëherë si “tre shkollat kryesore” të mendimit feminist.
Më vonë, që nga fundi i shekullit të XX, u shfaqën forma të reja feministe që ndjekin tendencat politike të shoqërisë ku veprojnë, ose përqendrohen në tema specifike si mjedisi.
Feminizmi liberal
Njëlloj i njohur edhe si feminizëm reformist, lëvizja kryesore ose feminizmi borgjez.
Mendohet se zgjidhja e problemeve të grave qëndron në ndryshime ligjore dhe politike reformiste, pa nevojën e ndryshimeve radikale në shoqëri.
Përfaqësuesit e këtij drejtimi e shohin çështjen e gruas nga perspektiva individuale: çdo grua si individ ka aftësi të realizojë vetveten dhe të barazohet me burrin, edhe brenda një shoqërie mashkullore.
Nuk e konsiderojnë klasën, etninë apo gjininë e gruas si faktor vendimtar; çdo grua mund të zgjedhë dhe ndryshojë për t’u bërë e barabartë me burrin.
Feminizmi radikal (themelues)
Sipas këtij drejtimi, problemi i grave qëndron në organizimin shoqëror; kërkohet një rindërtim rrënjësor i shoqërisë për të eliminuar dominimin mashkullor.
Përcakton hierarkinë kapitaliste të kontrolluar nga burrat si burimi kryesor i shtypjes së gruas dhe synon shkuljen dhe rindërtimin e plotë të shoqërisë.
Nuk mbështet marrëdhëniet heteroseksuale tradicionale dhe lidhet ngushtë me feminizmin lesbik.
Feminizmi radikal kritikohet nga disa gra të tjera feministe për ndarjen që krijon midis gjinive.
Feminizmi marksist/socialist
Ka rrënjë në mendimin marksist perëndimor dhe ka frymëzuar lëvizje të ndryshme të ndërthurura, që kritikon kapitalizmin dhe fokusohet në lidhjen e ideologjisë me gratë.
Sipas këtij drejtimi, kapitalizmi është shkaku themelor i shtypjes së grave; diskriminimi në punë dhe në jetën familjare është pasojë e ideologjive kapitaliste.
Feminizmi socialist dallon nga ai marksist sepse thotë se çlirimi i gruas arrihet vetëm përmes eliminimit të të gjitha burimeve ekonomike dhe kulturore të shtypjes.
Feminizmi mjedisor
Shikon lidhjen mes shtypjes së gruas dhe çështjeve mjedisore.
Sipas këtij drejtimi, shkatërrimi mjedisor dhe shtypja e gruas kanë një burim të përbashkët: shfrytëzimin mashkullor të mjedisit. Në sistemin patriarkal, burri zotëron tokën, e shfrytëzon dhe shtyp gruan.
Ky shtypje e përbashkët krijon një lidhje dhe ngjashmëri mes grave dhe natyrës.
Feminizmi i Jugut (pas-kolonial)
Përqendrohet në çështjet e grave në një nivel global.
Kritikon feminizmin e Veriut që imponon perspektivën e grave të shoqërive të pasura si universale.
Synon të analizojë ndërveprimin mes ideologjive mashkullore, kolonializmit dhe racizmit.
Gjykimi i feminizmit në Islam
Feminizmi paraqitet si një lëvizje globale kundër legjislacionit hyjnor dhe kundër çdo gjëje tjetër; ai bazohet në mendimin liberal, që nënkupton lirinë absolute të gruas në të gjitha veprimet dhe barazimin e saj me burrin në çdo të drejtë. Kjo ide bie ndesh me parimin e adhurimit ndaj Allahut, dorëzimit ndaj ligjit të Tij dhe bindjes ndaj Tij përmes zbatimit të urdhrave dhe shmangies nga ndalesat. Allahu i Lartësuar thotë: “Thuaj: “Vërtet, namazi im, adhurimi im, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve.”
Gruaja që kërkon një liri pa kufij, të rregulluar vetëm nga ligji njerëzor, konsiderohet si kundërshtuese e ligjit të Allahut, pasi ajo synon një gjykim jashtë shpalljes hyjnore.
Mendimi feminist shihet si kundërshtues i parimeve islame që Allahu i ka shpallur në Librin e Tij dhe që i Dërguari (a.s) i ka sqaruar; ndër to është dallimi mes burrit dhe gruas në dispozitat juridike, si dhe diferencimi i tyre në veçori, ku çdo gjini ka të drejta që përputhen me natyrën dhe funksionet e saj. Ligjvënësi i ka dhënë burrit disa përgjegjësi dhe kompetenca për realizimin e interesit dhe ruajtjen e të drejtave, si në fjalën e Allahut: ”O ju që besuat! Ruani veten dhe familjet tuaja nga një zjarr, lënda djegëse e të cilit janë njerëzit dhe gurët” dhe në fjalën e Tij: “Nëse nuk janë dy burra, atëherë një burrë dhe dy gra nga ata që i pranoni si dëshmitarë, që nëse njëra gabon, t’ia kujtojë tjetra” dhe në fjalën e Tij: “Allahu ju urdhëron për fëmijët tuaj: mashkullit i takon sa pjesa e dy femrave.”
Edhe hadithet e sakta që trajtojnë këtë koncept janë të shumta.
Si i garantoi Islami të drejtat e gruas?
Para Islamit, gruaja jetonte në shtypje; ajo trajtohej si një send i shtëpisë. Kur i vdiste burri, ajo trashëgohej nga djemtë e tij; nëse nuk ishte nëna e tyre, mund të konsiderohej si skllave dhe të trajtohej si e tillë.
Kur erdhi Islami, ai e fuqizoi gruan dhe i dha shumë të drejta: politike, shoqërore dhe financiare. Megjithatë, për fat të keq, këto të drejta shpesh nuk zbatohen në kohën tonë, për shkak të disa dijetarëve tradicionalë, veçanërisht gjatë periudhës së rënies së muslimanëve (rreth 400 vite), të cilët nxorën fetva që ndalonin arsimimin e gruas. Ndikimi i këtij regresi vazhdon të ndihet deri në ditët tona.
E drejta e gruas në politikë
Ndër të drejtat që Islami i ka dhënë gruas në aspektin politik është mundësia që ajo të mbajë poste të ndryshme, përfshirë edhe poste të larta, si dhe të marrë pjesë në udhëheqje dhe në çështje publike (si shembulli i Aishes, Allahu qoftë i kënaqur me të, në Betejën e Devesë).
E drejta e lirisë
Islami e çliroi gruan nga robëria dhe i siguroi një jetë sigurie dhe qetësie, duke e ngarkuar njëkohësisht me përgjegjësitë që i takojnë.
E drejta e pronësisë
Islami e barazoi gruan me burrin në të drejtën e pronësisë, në lidhjen e kontratave dhe në të gjitha llojet e veprimeve financiare. Kur gruaja arrin pjekurinë dhe shfaq aftësi të mirë në menaxhim, ajo nuk është më nën kujdestarinë e dikujt (qoftë babai apo tjetër), ashtu si edhe burri, në çështjet e saj financiare dhe personale.
E drejta e barazisë
Nëse burri është kryefamiljar dhe mbrojtësi i saj, kjo nuk e ul pozitën e gruas; ajo është nëna, bashkëshortja, motra dhe vajza, dhe përbën bërthamën e familjes përmes edukimit të fëmijëve, përkujdesjes ndaj burrit dhe shërbimit ndaj shoqërisë. Për ndërtimin e një shoqërie islame të balancuar, Islami i barazoi burrin dhe gruan në të drejtat civile në të gjitha format. Allahu thotë:
“O njerëz! Ne ju krijuam nga një mashkull dhe një femër dhe ju bëmë popuj e fise që të njiheni ndërmjet jush. Më i nderuari tek Allahu është më i devotshmi. Allahu është i Gjithëditur dhe i Mirënjohur”
Kjo barazi përfshin si adhurimet ashtu edhe marrëdhëniet shoqërore dhe ekonomike (teuhidi, namazi, agjërimi, haxhi, etj.).
E drejta e gruas për arsimim
Nëse dija është një domosdoshmëri shoqërore sot, ajo ka qenë e tillë edhe në sheriatin islam, i cili filloi me urdhrin për lexim: “Lexo në emër të Zotit tënd që krijoi” Allahu gjithashtu thotë: “A janë të barabartë ata që dinë dhe ata që nuk dinë?” Ky adresim është për të dy gjinitë. Aishja (r.a) ishte transmetuese e haditheve dhe njohëse e poezisë, ndërsa Hafsa dinte të lexonte dhe të shkruante. Profeti (a.s) theksoi rëndësinë e edukimit të grave.
E drejta e gruas për punë
Puna është një dukuri jetësore dhe shoqërore, përmes së cilës njeriu siguron jetesën dhe ndërton jetën e tij në bashkëpunim me të tjerët. Kurani nxit punën: “Thuaj: punoni, sepse Allahu do ta shohë punën tuaj, i Dërguari i Tij dhe besimtarët.” Siç punon burri, punon edhe gruaja: Burrave u takon ajo që fitojnë dhe grave u takon ajo që fitojnë Prandaj, puna e gruas është e lejuar.
E drejta e gruas në martesë
Në hadith thuhet: “Gruaja e ve nuk martohet pa u konsultuar, dhe vajza e virgjër pa dhënë pëlqimin e saj.”
Martesa është një kontratë e fortë që duhet të bazohet në pëlqimin e të dy palëve.
Përmbledhje mbi gjykimin e feminizmit në Islam
Në Islam nuk ekziston koncepti i feminizmit në kuptimin e tij modern, as heqja e kujdestarisë, as ndryshimi i dispozitave fetare, e as liberalizmi islam; këto konsiderohen ide të huaja për fenë. Ajo që gjendet në sheriat është respektimi i të drejtave të gruas dhe largimi i padrejtësisë ndaj saj, gjë që është përmendur në shumë tekste fetare.
Profeti (a.s) ka porositur: “Trajtojini gratë mirë!” Gjithashtu: “Asnjëri prej jush të mos e rrahë gruan siç rrihet robi, e pastaj të ketë marrëdhënie me të në fund të ditës.” Dhe: “O Allah, unë e bëj të rëndë (të ndaluar) cenimin e të drejtave të dy të dobëtve: jetimit dhe gruas.”
Thuhet se drejtësia në këto çështje është realizuar në Islam shumë kohë përpara se të shfaqej në Perëndim, si për të drejtat e njeriut ashtu edhe për ato të kafshëve.
Dallimi midis feminizmit dhe të drejtave të gruas
Çështja e të drejtave të gruas trajtohet si një degë e të drejtave të njeriut dhe është një nga çështjet më të rëndësishme bashkëkohore. Ajo është në fokus të rritjes së vëmendjes së Kombeve të Bashkuara për gjendjen e grave në botë, duke synuar mbrojtjen dhe përmirësimin e të drejtave të gruas përmes marrëveshjeve dhe konferencave ndërkombëtare, të cilat theksojnë nevojën që gratë të gëzojnë të gjitha të drejtat e njeriut në mënyrë të plotë dhe të barabartë. Kjo duhet të jetë një nga prioritetet kryesore të qeverive, të cilat duhet të marrin të gjitha masat e nevojshme për të luftuar shkeljet e këtyre të drejtave.
Më pas u shfaq lëvizja feministe, e cila pati një zhvillim të madh dhe të rrezikshëm në vitet 60 të shekullit të kaluar, me përhapjen e sekularizmit, moralit të lirshëm, egoizmit dhe ngatërrimit ideor. U krijuan lëvizje feministe ekstreme që adoptonin një ideologji të veçantë për gratë, larg të drejtave reale të tyre, duke promovuar ide që kundërshtojnë drejtësinë, moralin, vlerat dhe fesë, duke çuar në kaos dhe shkatërrim të individit, familjes dhe shoqërisë.
Lëvizja feministe u transformua nga një lëvizje sociale për çlirimin e gruas dhe sigurimin e të drejtave të saj themelore, në një lëvizje që synonte “çlirimin e gruas nga vetë gjinia e saj” si femër, duke e parë gruan si një entitet të pavarur dhe të ndarë nga burri, në konflikt me të.
Kjo ka prodhuar një sërë konceptesh dhe ide që janë në kundërshtim me natyrën njerëzore dhe krijesën që Allahu ka dhënë, dhe që përplasen me vlerat dhe besimet e njerëzve.
Përmbledhje:
Ky drejtim ideologjik është i rrezikshëm; kërcënon sigurinë e shoqërisë dhe kulturën e vajzave tona. Ai përhapet si një “kancer” mes adoleshenteve, veçanërisht kur mungon ndjenja fetare, edukimi shoqëror është i dobët dhe nuk ka mbikëqyrje. Kur familja dobësohet, dobësohet struktura e brendshme e shoqërisë, zvogëlohet besnikëria ndaj atdheut, lidhet shpërbërja e komunitetit dhe pasojat janë të rënda.
Autor: Tarik Suvejdan
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
