✍️- Nuk është thjesht rastësi që Salahudini hyri në Jerusalem dhe e riktheu Jerusalemin nga kryqëzatat më 27 Rexheb, 583 AH, pasi kishte mbetur në duart e tyre për gati një shekull!
Është sikur fati të ketë urdhëruar që kthimi i Xhamisë Al-Aksa te myslimanët të përkojë me festimin e tyre të Israsë; një shenjë se xhamia e trashëguar nga Islami duhet të mbetet e saj, se lidhja midis të parës dhe të fundit të dy Kiblave është e pathyeshme dhe se as Kryqëzatat e vjetra dhe as Sionizmi i sotëm nuk do të ndryshojnë ligjet e Zotit në lidhje me fatet e kombeve, edhe nëse të dyja ia dalin për një kohë në shkaktimin e disfatës mbi myslimanët! Dhe kthehemi aty ku filluam:
👈- Zoti i Plotfuqishëm tha: “Lavdi Atij që e çoi robin e Tij natën nga Xhamia e Shenjtë (Qabes) në Xhaminë më të Largët( Aksasë) rrethinën e së cilës e kemi bekuar, për t’i treguar disa nga shenjat Tona. Vërtet, Ai është Gjithëdëgjuesi, Gjithëshikuesi.” Menjëherë pas këtij ajeti, lexojmë fjalët e Tij: “Dhe Ne i dhamë Musait Librin dhe e bëmë atë udhërrëfyes për Bijtë e Izraelit, [duke urdhëruar]: “Mos merrni askënd tjetër përveç Meje si mbrojtës.”
👈- Cila është lidhja midis Udhëtimit të Natës (Isra’) dhe Shpalljes së Teuratit, Historisë së Evrejve dhe Tregimit të Korrupsionit të Tyre, dhe vedisimin për Muslimanët mbi Pasojat e tij?
Udhëtimi i Natës (Isra’) ishte nga Meka në Jerusalem, dhe Jahudit kanë një histori në këto vende! Është e vërtetë se ata nuk kishin prani në Palestinë në kohën e Udhëtimit të Israsë gjatë një pjese të natës; në të vërtetë, prania e tyre atje ishte e ndaluar. Megjithatë, prania e tyre e mëparshme është e pamohueshme. Ndërprerja e kësaj pranie dhe ndalimi i saj i mëvonshëm kërkojnë shpjegim, gjë që tregohet nga ajeti dhe ato që e ndjekin atë në fillim të Sures El-Isra, dhe kjo është ajo që tani dëshirojmë të shqyrtojmë nga një perspektivë historike!
👈- Kenanët banonin në Palestinë në kohët e lashta. Ata ishin pasardhës arabë, si vëllezërit e tyre Adnanët dhe Kahtanët. Duket se ata u bënë tiranë dhe ngulitën frikë në zonat ku jetonin. Zoti dëshironte t’i ndëshkonte për korrupsionin e tyre, kështu që Ai u dha Bijve të Izraelit pushtet mbi ta. Izraelitët në kohën e Musait a.s ngurronin të përballeshin me Kenanët, të mposhtur nga frika dhe refuzuan të marshonin drejt Palestinës, duke i thënë Musait a.s.: “Vërtet, atje ka një popull me forcë të jashtëzakonshme dhe ne nuk do të hyjmë atje derisa të largohen ata.” (Maide:22).
Kur ai këmbënguli, ata thanë përsëri: “Ne kurrë nuk do të hyjmë atje për sa kohë që ata qëndrojnë në të.” dhe izraelitët u ndëshkuan për frika e tyre duke u endur dhe sillur në Sinai për dyzet vjet, gjatë të cilave Musa(paqja qoftë mbi të) vdiq. Ai u pasua nga Jusha, i cili i udhëhoqi Bijtë e Izraelit në Palestinë, fitimtarë mbi Kenanët, dhe krijoi një qeveri fetare në emër të Tevratit pas disfatës së arabëve.
👈- Megjithatë, hebrenjtë nuk qëndruan shumë kohë para se të lindnin sëmundje jashtëzakonisht të këqija morale dhe shoqërore midis tyre, duke i bërë ata më të këqij se ata që erdhën para tyre.
Kurani rrëfen gjëra rreth tyre që meritojnë reflektim. Ata kryen vese që e çuan përcaktimin të dekretonte dëbimin e tyre nga Palestina në mënyrën më të keqe të mundshme. Meqenëse pushteti ishte në duart e tyre, ai lehtësoi shpifjen dhe agresionin në një masë të madhe, dhe ata nuk ishin të denjë për këtë vend të shenjtë.
Ai vend Palestina – edhe pas mbërritjes së hebrenjve – ishte plot me popuj të tjerë, dhe rruga e preferuar e veprimit për Bijtë e Izraelit ishte të nënçmonin dhe denigronin këta popuj në një mënyrë të çuditshme! Ata pretenduan se “Benamitët” ishin me një origjinë që nuk mund të ngrihej kurrë. Si? Ata thanë: Ata janë pasardhësit e Lutit kur ai u deh dhe kreu amoralitet me vajzën e tij! Dhe ata e shkruan këtë në Librin e Zanafillës në Bibël.
👈- Pastaj ata erdhën te Kenanët arabë i përshkruan arabët si qen! Ky përshkrim shtrihet edhe në Bibël Dhiatën e Re!
Një grua kenanease takoi Jezusin, paqja qoftë mbi të, ndërsa ai po predikonte në Jerusalem. Ajo i thirri: “O zotëri Bir i Davudit, vajza ime është shumë e sëmurë!” dhe iu lut ta shëronte. Ai u përgjigj: “Shko, grua.
Sepse ushqimi i fëmijëve nuk u hidhet qenve.” Me “fëmijë”, ai nënkuptonte izraelitët, dhe me “qen”,kenanasit.
Gruaja e pikëlluar tha: “Dhe qentë gjithashtu hanë në këmbët e zotërinjve!” Pas kësaj lutjeje të përulur, ai shëroi vajzën e saj.
Jemi të sigurt se Isau Jezusi i butë dhe i mëshirshëm, biri i Merjemes, paqja qoftë mbi të, nuk do të kishte vepruar kurrë në këtë mënyrë ose nuk do të kishte shqiptuar ofendime të tilla. Përkundrazi, ishin hebrenjtë që specializoheshin në shpifjen e profetëve dhe fyerjen e kombeve. Kështu, ne e kuptojmë vargun kuranor në lidhje me ta:
“Ata janë ata, veprat e të cilëve janë bërë të pavlera në këtë botë dhe në botën tjetër, dhe ata nuk do të kenë ndihmës.” (Kurani 2:166-169)
Prof. ass. dr. Musa Vila
