Dikur thoshte se futbolli duhet të rrijë jashtë politikës, sot Infantino është shndërruar në një aleat të Trump
Kupa e Botës 2026 nuk është vetëm turneu më i madh i futbollit në histori. Ajo është bërë edhe një skenë ku FIFA po legjitimon politikisht rendin e ri të udhëhequr nga Shtetet e Bashkuara, ndërsa pret të arkëtojë të ardhura rekord.
Ndërkohë që Egjipti shkroi histori duke u bërë kombi i dytë arab që arrin në fazën e 16 më të mirëve dhe trajneri Hossam Hassan ia kushtoi fitoren popullit të Gazës, palestinezët e ndoqën ndeshjen mes rrënojave të qyteteve të tyre. Vetëm pak ditë më parë, portieri palestinez Saleem al-Ashqar ishte vrarë nga ushtria izraelite, duke iu shtuar qindra sportistëve palestinezë të vrarë që nga tetori 2023.
Pikërisht këtu shfaqet kontrasti më i madh i këtij Botërori. Nga njëra anë, futbolli vazhdon të bashkojë njerëzit edhe në mes të luftës. Nga ana tjetër, FIFA vazhdon të refuzojë çdo masë ndaj Federatës Izraelite të Futbollit, pavarësisht shkatërrimit sistematik të sportit palestinez.
Në Gaza, tifozët u mblodhën për të ndjekur ndeshjet me gjeneratorë mes ndërtesave të shkatërruara. Edhe kjo hapësirë minimale gëzimi u godit: Mohamed al-Wahidi, punonjësi i ndihmës që organizonte transmetimin publik të ndeshjes, u vra në një sulm izraelit pak para fillimit të saj.
Megjithatë, për FIFA-n, këto nuk janë arsye për të ndryshuar kurs. Përkundrazi. Organizata vazhdon të promovojë turneun si “më të suksesshmin në histori”, ndërsa gjyqtarë janë deportuar, lojtarë janë marrë në pyetje për orë të tëra dhe presidentit të Federatës Palestineze të Futbollit i është refuzuar hyrja në SHBA.
Kjo nuk është më thjesht “sportswashing”. Është një mbështetje e hapur për projektin politik të Uashingtonit.
Gianni Infantino, i cili dikur predikonte se futbolli duhet të qëndrojë jashtë politikës, është shndërruar në një aleat të administratës Trump. Madje raportohet se një telefonatë e presidentit amerikan mjaftoi për të ndryshuar vendimin për pezullimin e sulmuesit amerikan Folarin Balogun.
Standardet e dyfishta nuk ndalen këtu. Iranit iu ndalua ngritja e kampit bazë në territorin amerikan, ndërsa Haitit iu kërkua të hiqte nga fanella referencat ndaj revolucionit që krijoi republikën e parë me ngjyrë në botë, me arsyetimin se përmbanin “mesazhe politike”.
Edhe Meksika, bashkëorganizatore e turneut, është reduktuar në një rol dytësor, ndërsa miliona tifozë janë përjashtuar nga stadiumet për shkak të çmimeve të papërballueshme të biletave.
Në këmbim të këtij spektakli politik, FIFA pret të arkëtojë rreth 13 miliardë dollarë. Loja është shndërruar në biznes, ndërsa drejtuesit e saj kanë hequr dorë edhe nga pretendimi për neutralitet.
Por fusha vazhdon të tregojë një histori tjetër. Kombëtaret shumëetnike sfidojnë narrativat nacionaliste. Më shumë se gjysma e lojtarëve të përfaqësueses amerikane kanë shtetësi të dyfishtë ose origjinë emigrante. Irani, i refuzuar nga SHBA-ja, u prit me solidaritet në Meksikë, ku tifozët organizuan festa publike për ndeshjet e tij.
Kjo është forca që FIFA nuk mund ta kontrollojë. Futbolli vazhdon të krijojë solidaritet aty ku politika ndërton mure. Ai mbetet një simbol i identitetit kolektiv, edhe kur drejtuesit e tij e trajtojnë si një produkt tregtar.
Siç shkruante shkrimtari uruguajan Eduardo Galeano, futbolli është “pasqyra e gjithçkaje”. Edhe këtë herë ai reflekton qartë hendekun mes atyre që e duan lojën e bukur dhe atyre që e drejtojnë atë. \tesheshi
