Një njeri citon një hadith:
“Çfarë është poshtë kyçeve të këmbëve nga rroba, është në zjarr.”
Pastaj, me një fjali të vetme, shpall dënimin e përjetshëm për mijëra njerëz.
Jo për arrogancë, jo për padrejtësi, por për disa centimetra pëlhurë.
Harrohet se zvarritja e rrobës nga mendjemadhësia ishte ves i elitave të arrogancës në kohët e errëta të injorancës, shenjë pushteti dhe mbretërie, jo rregull estetik e as kriter shpëtimi.
Rroba që mbulon trupin me dinjitet, pa vetëlartësim e pa përçmim të tjetrit, nuk është rrugë për në zjarr.
Por fanatiku nuk dëgjon.
Ai nuk dialogon, nuk peshon, nuk kupton.
Ai gjykon.
Dhe kush nuk pajtohet me gjykimin e tij, shpallet armik i Sunetit.
Ironia është e hidhur:
i veshur shkurt, por i mbushur me vetëpëlqim;
i kujdesshëm për formën, por i shkujdesur për shpirtin.
Nëse, siç tha Profeti ﷺ, mendjemadhësia është refuzimi i së vërtetës dhe përçmimi i njerëzve, atëherë ajo nuk matet me gjatësinë e rrobës, por me mënyrën si trajtohet tjetri.
Dhe njeriu mund të jetë mendjemadh edhe i veshur deri në gjunjë.
Më trondit më shumë kur feja shndërrohet në provokim moral:
kur përmendet dënimi i babait të Profetit ﷺ me një ftohtësi të pashpirt, pa urtësi, pa dhimbje, pa etikë.
Kur hadithi përdoret për të plagosur, jo për të udhëzuar.
Dhe kur përballë kësaj arrogance kujton fjalën hyjnore:
“Ne nuk dënojmë derisa të dërgojmë një të dërguar”,
ata shqetësohen jo për kuptimin, por për emërtimin:
“Ky është ajet, jo hadith!”
Sikur problemi të ishte etiketa, jo domethënia.
Sikur feja të ishte fjalor termash, jo udhëzim për zemrat.
Muhammed Gazali
