✍️- Lloji i katërt: (Dy persona që e deshën njëri-tjetrin dhe u shoqëruan për hir të Zotit, duke u takuar dhe duke u ndarë për hir të Tij). Domethënë, ata u takuan për dashurinë e Zotit dhe u ndanë për hir të Tij.
Afërsia e tyre me njëri-tjetrin është e vazhdueshme dhe e sinqertë, vetëm për hir të Zotit, jo për ndonjë përfitim apo interes të kësaj bote që pritet nga njëri-tjetri, por thjesht për hir të Zotit të Plotfuqishëm dhe duke kërkuar kënaqësinë e Tij.
👈- Islami i ka dhënë kësaj dashurie një status të lartë te Zoti i Plotfuqishëm dhe në ligjin e Tij. Dashuria për hir të Zotit është lidhja më e fortë e besimit dhe një nga karakteristikat më të spikatura të besimtarëve midis tyre.
Zoti i Plotfuqishëm ka premtuar shpërblim dhe bekime të bollshme për këtë cilësi fisnike. Shumë hadithe flasin për virtytin e saj, përfshirë deklaratën e Pejgamberit (paqja dhe bekimet qofshin mbi të), siç transmetohet nga Ebu Davudi në Sunenin e tij:
“Midis robëve të Zotit ka njerëz që nuk janë as profetë dhe as dëshmorë, megjithatë profetët dhe dëshmorët do t’i kenë zili ata në Ditën e Ringjalljes për statusin e tyre të lartë me Zotin e Plotfuqishëm.” Ata thanë: “O i Dërguar i Zotit, na trego kush janë ata.” Ai tha: “Ata janë njerëz që e duan njëri-tjetrin për hir të Zotit, pa asnjë lidhje farefisnore midis tyre ose ndonjë shkëmbim pasurie. Pasha Zotin, fytyrat e tyre shkëlqejnë dhe janë në dritë. Ata nuk do të kenë frikë kur njerëzit të kenë frikë, as nuk do të pikëllohen kur njerëzit të pikëllohen.” Pastaj ai recitoi këtë ajet: “Pa dyshim, [për] dashurit e Zotit nuk do të ketë frikë për ta, as nuk do të pikëllohen”. (Junus: 62).
👈- Lloji i pestë është: (Një burrë që ftohet nga një grua me pozitë dhe bukuri të lartë, dhe ai thotë: “Unë i frikësohem Zotit”).
Kjo i referohet një burri të cilin një grua e bukur me prejardhje fisnike dhe status të lartë shoqëror e fton në amoralitet. Pasuria, statusi dhe një pozicion prestigjioz – të gjitha këto janë tundime për të kryer amoralitet, e inkurajojnë atë dhe e lehtësojnë atë.
Burri tha: “Unë i frikësohem Zotit”, qoftë gojarisht, për ta qortuar gruan për sjelljet e saj, duke i kujtuar vetes, duke e frenuar veten dhe duke i futur frikë asaj, ose e tha në zemrën e tij dhe veproi sipas saj duke refuzuar t’u bindet sjelljeve të saj. Vetëm një zemër e mbushur me frikë të thellë nga Zoti do të përmbahej nga një gjë e tillë pavarësisht të gjitha këtyre tundimeve.
👈- El-Kurtubiu, Zoti e mëshiroftë, tha: “Refuzimi i tij është dëshmi e njohurisë së tij të madhe për Zotin e Plotfuqishëm, frikës së tij të fortë nga ndëshkimi i Tij, devotshmërisë së tij të fortë dhe modestisë së tij para Zotit të Plotfuqishëm.
Kjo është pozita e Jusufit” (Shih hadithin Sahih Muslim: 899). Domethënë, ai veproi siç veproi Jusufi, paqja qoftë mbi të.
👈Lloji i gjasht: “Një njeri që jep lëmoshë fshehurazi, në mënyrë që dora e tij e majtë të mos e dijë se çfarë jep dora e tij e djathtë.”
– Qëllimi pas kësaj është të theksohet sekreti dhe fshehja maksimale e lëmoshës së dhënë, deri në atë pikë sa edhe ai vetë nuk është në dijeni se sa shumë ose pak shpenzon, dhe kështu që dora e tij e majtë të mos e dijë se çfarë ka dhënë ai me dorën e djathtë, edhe pse janë shumë afër njëra me tjetren.
👈- Dhënia e lëmoshës fshehurazi është e preferueshme sesa dhënia e saj hapur dhe publikisht, përveç nëse ka ndonjë përfitim në bërjen e saj publike.
Allahu i Plotfuqishëm thotë: “Nëse i zbuloni shpenzimet tuaja të bamirësisë, ato janë të mira; por nëse i fshihni dhe ua jepni të varfërve, kjo është më mirë për ju, dhe Ai do t’ju largojë disa nga veprat tuaja të këqija. Dhe Allahu, me atë që veproni, është (plotësisht) i Njohur.” (El-Bekare: 271).
Është transmetuar në një hadith: “Veprat e mira mbrojnë nga qëllimet e këqija, dhe bamirësia e fshehtë shuan zemërimin e Zotit.” Transmetuar nga At-Tabarani në El-Kebir dhe është në Sahih El-Xhami’.
Dhënia e bamirësisë fshehurazi ka disa përfitime, duke përfshirë:
Është më afër sinqeritetit dhe më larg hipokrizisë, ka më shumë gjasa të pranohet, dhe tregon konsideratë për ndjenjat e marrësit, veçanërisht ata që janë të vetëpërmbajtur.
👈Lloji i shtat: “Një person (burrë) që e kujton Allahun në vetmi dhe sytë e tij mbushen me lot.” Kjo nuk është ekskluzive për burrat; gratë përfshihen gjithashtu, por burrat përmenden si përgjithësim.
– Thënia e tij, “e përkujton Allahun”, do të thotë ta përkujtojë Atë në zemrën e tij, ose ta përkujtojë Atë me gojë, dhe sytë e tij të mbushen me lot. Lotët e derdhur janë një pasqyrim i madhështisë ose bukurisë së Zotit, dhe kjo mbushje e syrit varet nga gjendja e atij që e përkujton Atë, nderimi dhe admirimi i tyre ndaj Tij. Kështu, të qarat mund të rrjedhin nga frika ndaj Zotit, ose nga përkujtimi i atributeve të Tij të bukurisë dhe madhështisë, dhe numrit të madh të bekimeve dhe favoreve të Tij, që rezultojnë në dashuri dhe mall.
– Fakti që kjo ndodh në vetmi është dëshmi e sinqeritetit të plotë dhe mungesës së hipokrizisë. Përkujtimi i Zotit në vetmi është provë e lavdërimit të Tij në të gjitha rrethanat dhe në çdo kohë.
– Ajo gjithashtu tregon se vetmia mund të lartësojë ose poshtërojë. Disa njerëz, kur janë vetëm me Zotin, lartësohen nga vetmia e tyre, duke u bërë ndër ata për të cilët Zoti tha: “Ai që i frikësohet Mëshiruesit pa u parë dhe vjen me zemër të penduar.” (Kaf: 33).
Të tjerët, kur janë vetëm me Zotin, ekspozohen nga vetmia e tyre, siç tha Pejgamberi (paqja dhe bekimet qofshin mbi të) për një popull: “Kur janë vetëm me atë që Zoti e ka ndaluar, ata e shkelin atë.” Prandaj, kushdo që është i vetëdijshëm për Zotin kur vetmia i mbulon, meriton të jetë në hijen e Zotit në Ditën e Turpit dhe të Gabimeve.
Prof. ass. dr. Musa Vila
