Një pemë nga e kaluara e largët, me moshë mbi 4800 vjet, ende vazhdon të jetojë. Ajo ka emrin e saj shkencor “PingusLongoeva” dhe njihet si “Urry tree”. Gjendet në lartësitë e shtetit të Nevadës në Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe, me gjasë, është mbjellë në kohën e faraonëve, shumë shekuj më parë. Ajo ka dëshmuar ngjarje dhe ndryshime klimatike, si edhe ndërrimin e orëve të natës dhe të ditës, të gjitha këto janë të “shkruara” në rrathët e trungut të saj. Po si?
Shkencëtarët i studiojnë fazat e njëpasnjëshme të rritjes së pemëve përmes këtyre rrathëve, të cilat tregojnë gjendjet klimatike. Ato janë si tuba që ngushtohen në kohë thatësire dhe zgjerohen kur ka bollëk uji; kështu bëhet e mundur të njihet ndërrimi i stinëve.
Me anë të mikroskopit është zbuluar se këto unaza ndahen edhe në unaza më të vogla, të cilat përcaktojnë muajt, javët dhe ditët.
Kjo ka zbuluar një sekret të madh, siç thotë prof. dr. Zaglul Nexhar: këto rrathë, së bashku me fosilet që i shoqërojnë, tregojnë se shpejtësia e rrotullimit të Tokës ka qenë gjashtë herë më e madhe se sa është sot. Si rrjedhojë, numri i ditëve të vitit ka qenë shumë më i madh se sot, ndërsa dita ka qenë më e shkurtër, rreth katër orë.
Në epokën Kambriane, rreth 600 milionë vjet më parë, viti kishte 425 ditë; në epokën Ordoviciane, rreth 450 milionë vjet më parë, viti kishte 415 ditë; dhe kështu me radhë, derisa u arrit në 365 ditë, 5 orë, 49 minuta dhe 12 sekonda.
Ky zvogëlim ka ndodhur – dhe vazhdon të ndodhë – për shkak të baticave dhe zbaticave, si edhe erërave që kundërshtojnë rrotullimin e Tokës, të cilat veprojnë si frena natyrore.
Nga sa u tha, përfundojmë se Toka dikur rrotullohej me një shpejtësi shumë të madhe, gjë që çoi në ndërrimin e shpejtë të natës dhe ditës, ku secila e “ndjek” tjetrën me vrull, ashtu siç thotë Allahu i Lartësuar: “Ai e mbulon natën me ditën, e cila e ndjek atë me shpejtësi.”[1]
I Lartësuar qoftë Ai, në Dorën e të Cilit është sundimi i çdo gjëje dhe që është i Plotfuqishëm mbi çdo gjë.
Autor: Sami Hamis ez Zuman
Përktheu: Elton Harxhi
Ardhmëriaonline.com
[1] – Sure A’raf: 54.
