Komanda Qendrore e ushtrisë amerikane po i kërkon Pentagonit burime për të përballuar të paktën 100 ditë luftë në Lindjen e Mesme, një periudhë shumë më e gjatë nga sa ishte folur publikisht deri tani.
Kërkesa është bërë nga Centcom, komanda me seli në Florida që mbulon gjithë rajonin e Lindjes së Mesme. Gjeneralët që drejtojnë operacionin “Epic Fury” kërkojnë më shumë ushtarë, më shumë mjete dhe pajisje shtesë. Kjo do të thotë se Departamenti amerikan i Mbrojtjes duhet të shtojë edhe dhjetëra miliarda dollarë të tjerë mbi 11.3 miliardët që janë shpenzuar vetëm në gjashtë ditët e para të operacionit.
Ky zhvillim duket se jep një ide më të qartë mes deklaratave të ndryshme që ka bërë president Donald Trump. Sipas drejtuesve ushtarakë amerikanë, pasi është testuar rezistenca e fortë e regjimit të ajatollahëve, konflikti mund të vazhdojë të paktën edhe tre muaj të tjerë. Kjo është shumë më tepër se parashikimi prej katër deri në gjashtë javësh që ishte përmendur publikisht nga presidenti.
Në këtë kuadër shpjegohet edhe vendimi i Sekretarit amerikan të Mbrojtjes, Pete Hegseth, për të pranuar kërkesën e parë të rëndësishme nga Centcom për përforcime.
Një flotilje prej tre anijesh, e udhëhequr nga anija amfibe e sulmit “Tripoli”, do të largohet nga baza japoneze e Sasebos drejt Iranit. Në bord ndodhen rreth 5 mijë ushtarë, mes tyre edhe 2.500 marinsa që deri tani ishin të vendosur në Okinawa. Forcat do të shoqërohen edhe nga një skuadron me disa dhjetëra avionë luftarakë F-35, ndër më të avancuarit që ka në përdorim aviacioni amerikan.
Prania e trupave të marinsave ka shtyrë disa analistë amerikanë të hedhin hipotezën për një operacion të mundshëm në ishullin Kharg, që më herët është goditur nga bombardimet amerikane. Nuk përjashtohet që administrata amerikane të mendojë edhe për një kontroll të përhershëm të këtij ishulli të vogël në Gjirin Persik, rreth 22 kilometra katrorë në hyrje të ngushticës së Hormuzit.
Kharg është një pikë kyçe për Iranin, sepse aty ndodhen infrastruktura të rëndësishme të naftës dhe prej andej kalon rreth 80–90 për qind e naftës që vendi eksporton. Një operacion i tillë do të kishte pasoja të mëdha gjeopolitike, pasi një pjesë e madhe e këtij nafte blihet nga Kina.
Në sfond, vendet e Gjirit po përpiqen të shmangin përshkallëzimin e konfliktit. Arabia Saudite, Emiratet e Bashkuara Arabe, Katari, Kuvajti, Bahreini dhe Omani janë takuar disa herë në Këshillin e Bashkëpunimit të Gjirit dhe kanë rënë dakord për një vijë të përbashkët: të mbrojnë territorin e tyre nga raketat dhe dronët iranianë, por pa planifikuar kundërsulme ndaj Teheranit.
Monarkitë sunnite kanë frikë se një përballje e drejtpërdrejtë me Iranin do të kishte pasoja të rënda për Lindjen e Mesme, Evropën, Azinë dhe edhe për vetë Shtetet e Bashkuara. Megjithatë ato po bëjnë presion ndaj Uashingtonit që të rikthejë sa më shpejt sigurinë e lundrimit të cisternave në ngushticën e Hormuzit.
Sipas një diplomati të Gjirit, çështja nuk është vetëm nafta. Pyetja kryesore është nëse Teheranit do t’i lejohet të përdorë trafikun detar si mjet presioni ndaj pjesës tjetër të botës.
Ndërkohë ka edhe përpjekje për rrugë diplomatike. Turqia duket se është më aktive në këtë drejtim dhe diplomatët e presidentit Recep Tayyip Erdogan kanë zhvilluar tashmë takime me përfaqësues të Teheranit për të testuar mundësinë e një dialogu me udhëheqjen e re iraniane, Mojtaba Khamenei. /CorrieredellaSera/Tema
