Një analizë mbi përhapjen e panikut sionist globalisht dhe rritjen e lëvizjes pro-palestineze. Nga rënia e Jeremy Corby-n te suksesi i Zohran Mamdanit, drejtësia po fiton terren.
Mbulimi i The Times of Israel mbi avantazhin e thellë të Zohran Mamdanit në garën për kryetar bashkie të Nju Jorkut, lexohet më shumë si një alarm nga një elitë politike nervoze sesa si një raport objektiv.
Buletini pro-sionist amerikan, Mosaic, kujton me një ndjenjë triumfi, se si lobi sionist në Mbretërinë e Bashkuar orkestroi rënien politike të Jeremy Corbyn. Ata përdorën shantazh emocional dhe një fushatë të gjerë mediatike për të krijuar një narrativë të “kërcënimit ekzistencial”.
Kjo strategji tani po propozohet edhe për Nju Jorkun: organizimi i fushatave ndër-konfesionale për të izoluar dhe demonizuar Mamdanin. Kjo nuk është një përgjigje e sinqertë ndaj anti-semitizmit, por një përpjekje për të detyruar një ortodoksi politike.
Ashtu si Corbyn para tij, Mamdani nuk është një “kërcënim” për shkak të anti-semitizmit, por sepse ai është një person me parime, i popullarizuar dhe nuk dëshiron t’i shërbejë linjës sioniste. Sondazhet janë të qarta. Mamdani udhëheq me një diferencë dy-shifrore, madje edhe mes votuesve hebrenj—43% në total, dhe një shifër mbresëlënëse prej 67% mes atyre të moshës 18-44 vjeç. Kjo gjeneratë e re po e refuzon propagandën e ricikluar. Kërkesa për udhëheqës me parime, kundër-luftës dhe pro-drejtësisë po bëhet gjithnjë e më kryesore, madje edhe brenda komuniteteve që dikur konsideroheshin të besueshme për status quo-në.
Por situata po ndryshon. Analisti Sami Hamdi thekson se aktivizmi anti-sionist tani po “bind përfaqësuesit e zgjedhur se sionizmi është një barrë politike”. Ky mesazh jehon edhe në Australi, ku marshi i dhjetëra mijëra njerëzve përmes Urës së Portit të Sidneit në solidaritet me Gazën nuk ishte një tubim i margjinalizuar. Muslimanët, të krishterët, hebrenjtë dhe australianët laikë u bashkuan për të kërkuar drejtësi dhe fundin e bashkëpunimit me krimet e Izraelit. Përpjekjet për t’i etiketuar këta njerëz si anti-semitë po dështojnë. Më shumë se 60% e australianëve duan masa më të ashpra qeveritare për të ndaluar ofensivën ushtarake të Izraelit në Gaza.
Ndërsa zërat për drejtësi bëhen më të fortë, një pjesë e medias australiane dyfishon mohimin dhe shtrembërimin. Prezantuesit e Sky News i quajnë raportet për urinë dhe vdekjet masive të civilëve si “propagandë e Hamasit” ose “ekzagjerime” nga burime gjoja të pabesueshme, duke argumentuar se problemi i vërtetë janë protestuesit anti-Izrael në Australi.
Ndërkohë, gazeta The Australian vazhdon t’i paraqesë veprimet e Izraelit si vetëmbrojtje, duke anashkaluar realitetin palestinez dhe duke etiketuar çdo thirrje për llogaridhënie si anti-semitike ose përçarëse. Analiza të shumta konfirmojnë atë që shumë australianë tashmë e ndjejnë: këto media projektojnë në mënyrë të theksuar narrativën izraelite duke margjinalizuar përvojat palestineze dhe thirrjet për drejtësi.
Qoftë në Nju Jork me Mamdanin, në Londër me Corbyn, apo në rrugët e Australisë, strategjia e akuzave, izolimit dhe shkatërrimit po dështon. Realiteti i ri është i qartë: hebrenjtë e rinj po e refuzojnë sionizmin, muslimanët dhe të krishterët po krijojnë aleanca, dhe aktivistët laikë e indigjenë po tregojnë solidaritet të vendosur.
Lëvizja për drejtësi është më e fortë se kurrë—Australia nuk po mashtrohet, dhe as bota. Sa më shumë që elita përpiqet të heshtë disidencën, aq më shumë zbulon dobësinë e saj. Baticës po i vjen radha. Drejtësia, provat dhe uniteti po marshojnë nga Nju Jorku në Sidnej. Dhe ura është plot. /tesheshi
Nga: Fadlullah Wilmot
