Rasti për të treguar sado pak atdhedashuri në kohë tradhëtish nga qeverisja
“Tehut të shpatës kemi ecur rrufe, pastaj shpata ka ecur mbi ne” – Xhevahir Spahiu.
Është kjo një ndër thëniet më brilante ku ngërthehet historia jonë si shqiptarë, ku shpata nuk është as më pak e as më shumë se tradhëtia që ne i kemi bërë dhe vijojmë t’ja bëjmë këtij vendi. Jo tradhëti klasike, duke bashkëpunuar me armikun, por tradhëti morale, ku siç thuhet, i bëjmë vendit tonë atë aq as armiku nuk na e ka bërë. Dhe kjo është e qartë ditën për diell: ne jemi tradhëtarë nga lehtësia si korruptohemi dhe korruptojmë, se si e çnderojmë dhe e bëjmë pis vendin tonë, si e dhunojmë dhe e bëjmë të urryer, pra vetë ne. Dhe kjo meriton të quhet açik si tradhëti.
Por tradhëtia më e madhe kësaj kohe të trazuar po shfaqet dhe në planin politik, aty ku në fakt tradhëtohet më shumë. Dhe kjo është mpleksja me shtetin namkeq izraelit, një çiban i sajuar denatyrshëm mbi kohezionin fetar, social e historik të Lindjes së Mesme, i cili, siç po shihet, po i vë flakën botës prej të çmendurve në krye të tij.
Në mos u dalloftë sot, nëser padyshim që do jetë e frikshme në qartësi tradhëtia e qeverisë duke u rreshtuar krah sionistëve gjakatarë, të cilëve u lexohet fundi mjaft të lexosh historinë.
Dhe në këtë zhvillim, janë shfaqur së fundi shenja të një invazioni hebre në Shqipëri për blerje pronash të patundshme.
Ndaj, kush sot u shet prona hebrenjve, bën aktin më të ulët të tradhëtisë ndaj këtij vendi. Kush e bën këtë, i ka vënë thjesht një minë atdheut të tij, sado me halle.
Të mbrosh jetën e dikujt nën kërcënim, siç kanë bërë shqiparët me hebrenjtë gjatë Luftës së Dytë Botërore, është vërtet një akt fisnik, vërtet për t’u krenuar. Është në thelb një akt i natyrës islame, i vërtetuar në histori. E bënë këtë dhe palestinezët zemërbardhë nën peshën e një empatie pas Luftës së Dytë Botërore, duke u hapur u dyert për mirëseardhje nga andej ku kishin hequr picirin, në Europë. Por më pas pasoi tradhëtia e besëthyerja tipike çifute, duke sjellë tragjedinë e një populli që vijon edhe sot, faqe botës.
Dhe sot, tradhëti është që t’u japësh qoftë dhe një copë tokë nga vendi yt, ku nesër të mallkosh veten pse e bëre. Dhe nëse ka vërtet arsye për krenari në shpëtimin e hebrenjve dekada më parë, krenari sot është të refuzosh paratë e tyre që kullojnë padrejtësi duke iu shitur prona.
Është kjo prova nëse shqiptarit, sado të keqe ta ketë qeverisjen, të tregojë se i ka mbetur ende sa pak atdhedashuri e dinjitet për vendin e vet.
Shqipëria që u ka rezistuar shumë furtunave historike, shumë belave të natyra të ndryshme, ka mbijetuar gjithsesi. Por nëse hebrenjtë ulen këmbëkryq në këtë vend, lamtumirë Shqipëri, në tërë kuptimin më dramatik e tragjik të fjalës! /tesheshi
