Nuk ka përfundim të ndritur pa një fillim që djeg.
Siç shprehet Ibn Ataullah el-Iskenderij:
“Ai që nuk ka një fillim që djeg, nuk do të ketë një fund që ndriçon.”
Fillimi është gjithmonë më i vështiri.
Është ai moment kur njeriu përballet me veten e tij—kur dëshirat e tërheqin poshtë, ndërsa ndërgjegjja e thërret lart. Kur trupi kërkon rehati, por shpirti kërkon ngritje. Kur rruga e drejtë duket e rëndë, ndërsa e lehta duket joshëse.
Është ajo përpjekje e heshtur:
kur zgjohemi për namazin e sabahut ndërsa sytë rëndohen nga gjumi,
kur japim nga pasuria ndërsa zemra lidhet me të,
kur agjërojmë dhe përmbahemi ndërsa dëshirat na thërrasin,
kur largohemi nga gjynahet edhe pse ato janë të lehta për t’u arritur.
Është një përplasje që djeg.
Djeg sepse kërkon sakrificë.
Djeg sepse kërkon durim.
Djeg sepse kërkon ndryshim.
Por kjo djegie nuk është shkatërrim—është pastrim.
Ashtu si ari që futet në zjarr për t’u pastruar nga papastërtitë, edhe njeriu kalon nëpër sprova dhe përpjekje për t’u bërë më i pastër, më i fortë dhe më i vlefshëm. Sa më i fortë zjarri, aq më i pastër del ari.
Allahu i Madhëruar thotë në Kuran:
“Dhe adhuroje Zotin tënd derisa të të vijë bindja (vdekja).”
(El-Hixhr: 99)
Kjo është rruga—jo e lehtë dhe jo e shkurtër, por e vërtetë. Një rrugë që kërkon vazhdimësi, durim dhe sakrificë deri në fund.
Fundi që ndriçon nuk është vetëm arritje.
Është qetësia që mbushet në zemër.
Është afërsia me Allahun.
Është një dritë që nuk shuhet—një dritë që vazhdon edhe përtej kësaj bote.
Prandaj, kur fillimi të duket i rëndë, mos u tremb.
Kur rruga të duket e gjatë, mos u ndal.
Kur sakrifica të duket e madhe, mos u kthe pas.
Sepse ndoshta pikërisht ajo djegie që ndiejmë sot…
është ajo që do ta bëjë fundin tonë të ndriçojë nesër.
Hoxhë Korab Hajraj
