Evropa përballet me një formë të re lufte, për të cilën mbetet ende e papërgatitur
“Lufta e padukshme” ka mbërritur edhe në supermarkete. Në fakt, bombat nuk janë më të vetmet mjete për ta vënë një vend në vështirësi.
Ndonjëherë, mjafton një sulm kibernetik për të goditur shërbimet thelbësore dhe për të ndërhyrë drejtpërdrejt në jetën e përditshme të miliona qytetarëve.
Sulmet ndaj sistemeve të ftohjes së supermarketeve, të regjistruara së fundmi në disa vende evropiane, përfshirë Italinë, si dhe tentativa e djeshme për sabotimin e një qendre transfuzioni gjaku në Francë, e cila u parandalua në momentin e fundit, ngrenë një çështje që shkon përtej dëmit ekonomik apo tregtar.
Mbrojtja e infrastrukturës civile, është shndërruar tashmë në një pjesë të pandashme të sigurisë kombëtare.
Po përballemi me një realitet që tregon se sa të ekspozuara janë shoqëritë teknologjikisht të përparuara ndaj formave të reja të cenueshmërisë.
Shërbimet jetike varen gjithnjë e më shumë nga pajisje dhe sisteme të ndërlidhura, të cilat janë vazhdimisht të ekspozuara ndaj kërcënimeve kibernetike.
Sulmet e ditëve të fundit janë marrë përsipër nga dy grupe hakerësh pro-rusë, të njohur tashmë nga Bashkimi Evropian me emrat NoName057(16) dhe Z-Pentest.
Për momentin, nuk ka prova që të sugjerojnë përfshirjen e drejtpërdrejtë të Moskës. Megjithatë, një fakt është i pamohueshëm: mundësia për të goditur shërbimet publike përmes mjeteve informatike përfaqëson një element gjithnjë e më konkret të rivalitetit ndërkombëtar dhe të përplasjeve gjeopolitike.
Cenueshmëria nuk kufizohet vetëm te supermarketet. Një numër gjithnjë e më i madh impiantesh industriale dhe tregtare menaxhohen përmes sistemeve të lidhura me internetin, shpesh të pajisura me mbrojtje të pamjaftueshme dhe teknologji të vjetruara.
Në rrezik nuk është vetëm vlera e produkteve që mund të shkatërrohen apo dëmi ekonomik që mund të pësojnë kompanitë. Mbi të gjitha, vihet në pikëpyetje besimi i qytetarëve te aftësia e institucioneve demokratike për të garantuar mbrojtjen e duhur.
Duhet të kuptojmë se nga ky moment e tutje, siguria ushqimore, njësoj si siguria energjetike dhe ajo shëndetësore, nuk mund të konsiderohet më e mirëqenë.
Kur grupet e hakerëve demonstrojnë aftësinë për të komprometuar sistemet e ftohjes së produkteve ushqimore në supermarkete apo për të ndryshuar kushtet e ruajtjes së gjakut në qendrat e transfuzionit, ndërkohë që veprojnë mijëra kilometra larg, çështja nuk është më thjesht teknologjike.
Ajo shndërrohet në një problem të sigurisë kolektive. Në këto kushte, sfida e vërtetë është politike dhe lidhet me aftësinë e një shteti sovran për të rimarrë kontrollin mbi një ekosistem teknologjik, i cili është projektuar për t’i bërë shoqëritë tona më efikase, por që rrezikon t’i bëjë ato njëkohësisht edhe më të cenueshme.
Terrorizmi kibernetik kërkon bashkëpunim evropian, shkëmbim të informacionit të inteligjencës e mbi të gjitha, investime të konsiderueshme në sistemet e mbrojtjes dixhitale. Por a do të jetë Evropa në gjendje t’i përballojë këto sfida? Në këtë drejtim, vendet evropiane janë dukshëm ende prapa. \tesheshi.com\
