Kur ishim të vegjël, na thonin: “Punoni për të ardhmen tuaj”, dhe ne u rritëm duke e mbajtur këtë fjalë si një amanet të shenjtë. E shtynim buzëqeshjen për më vonë dhe e vononim pushimin për një të nesërme që nuk vinte, sikur lumturia të ishte një premtim i shtyrë në postën e ditëve. Mendonim se jeta na priste përtej horizontit dhe se gëzimi ishte shtyrë për një stinë që do të vinte, por ja që jeta kalonte ndërsa ne qëndronim në stacionin e pritjes.
Në shkollë na thanë: Puno fort që të bëhesh dikush në të ardhmen.
Në rini na thanë: Lodhja e sotme është rehatia e së nesërmes.
Në punë na thanë: Duro tani, frytet do të vijnë.
Në sëmundje mjekët thanë: Mjekojmë për hir të së ardhmes.
Fjala u përsërit, fytyrat ndryshuan, por fjala mbeti e njëjtë, duke na ndjekur si një hije që nuk zhduket: e ardhmja.
Por askush nuk na tregoi se e ardhmja nuk banon në të nesërmen, por jeton në kraharorin e çastit që po përjetojmë. Dhe se ai që e humb sot për hir të nesërmes, i ka humbur të dyja bashkë.
Ditët kaluan, dhe e nesërmja që kërkuam doli të ishte veçse një fytyrë tjetër e së djeshmes, ndërsa e tashmja që neglizhuam ishte parajsa që kërkonim.
Sa njerëz kanë jetuar duke numëruar ditët në pritje të së nesërmes së ndritshme, por kur ajo erdhi, erdhi e zbehtë si fytyra e shpresës pas viteve.
Sa prindër e shtynë të qeshurën me fëmijët për një kohë të lirë që nuk erdhi kurrë; fëmijët u rritën dhe u shpërndanë, dhe e qeshura mbeti e mbyllur në fyt.
Sa të dashuruar e shtynë takimin, derisa takimi u kthye në kujtim mbi një varr.
Ne e shtyjmë jetën derisa ajo të na largohet, dhe mendojmë se po përgatitemi për të, ndërsa në të vërtetë po i themi lamtumirë në prag të pakujdesisë.
Një i urtë rrëfente se po u fliste nxënësve për sekretin më të madh të ekzistencës dhe tha:
“Mos thuaj: do të gëzohem nesër, sepse nesër mban edhe brengën e vet, siç mban gëzimin e vet. Gëzohu tani, sepse ky çast është e gjithë jeta jote.”
Dhe kishte të drejtë; ajo që zotërojmë vërtet nuk është as e nesërmja, as e djeshmja, por ky çast mes frymëmarrjeve tona. Është shkëndija që peshon gjithë kohën, dhe çasti që përmbledh kuptimin e një jete të gjatë.
Pashë një plak të moshuar që çdo mëngjes ulej në një stol në park dhe shikonte kalimtarët me një buzëqeshje të humbur. Një ditë e pyeta: çfarë të sjell çdo ditë këtu? Ai tha me një zë të lodhur si krahët e mbrëmjes: “E shtyja gjithçka për nesër, derisa sot mbeta pa nesër. Thosha: kur të pushoj do të vizitoj miqtë, kur të lirohem do të shoh fëmijët, kur të stabilizohem do të qesh, kur të qetësohem do të jetoj. Dhe ja ku erdhi stabiliteti, por pa kohë; erdhi qetësia, por pa jetë. Nuk më mbeti veçse kjo orë, ta jetoj si nuk kam jetuar asnjëherë tjetër.”
Fjalët e tij ishin një mësim nga mësimet e fatit, sikur vetë ditët flisnin përmes tij.
Jeta nuk është një premtim që presim të realizohet, por një çast që duhet ta kapim siç duhet.
Gëzimi nuk është në arritjen e së ardhmes, por në ndërgjegjësimin se po jetojmë në të tani.
Çdo minutë që e jetojmë me vetëdije dhe mirënjohje është një e ardhme e realizuar, një nesër e lindur para kohe.
Ata që jetojnë në çast nuk humbasin asgjë, sepse jetojnë vërtet. Ndërsa ata që jetojnë duke e shtyrë gjithmonë, janë si ata që vrapojnë pas një hijeje që nuk kapet.
Qytetërimi modern na ka zhytur në iluzionin e planifikimit, derisa harruam artin e të jetuarit. Filluam t’i numërojmë ditët si numra në një tabelë, jo si frymëmarrje në zemër. Grumbullojmë para dhe humbasim kuptimin, ndërtojmë shtëpi dhe rrëzojmë qetësinë, ndjekim të ardhmen derisa e tashmja bëhet e huaj në vendin tonë.
Sa çudi! Jetojmë duke menduar për nesër, dhe vdesim duke ëndërruar për dje.
Të jetosh në çast nuk do të thotë të heqësh dorë nga puna apo qëllimet, por të përfshish shpirtin në atë që bën; të jesh i pranishëm në veprimet e tua, të ndjesh bukurinë e asaj që ke, dhe të jesh mirënjohës për frymët që nuk blihen. Të kuptosh se e tashmja nuk është një kalim i përkohshëm, por vetë jeta.
Shiko lulen si çel në agim; ajo nuk mendon për vyshkjen e nesërme, por jep aromën e saj në këtë çast.
Dëgjo zogun; ai nuk këndon për një stinë që do të vijë, por sepse zemra e tij është mbushur me këngë tani.
Sa shumë kemi nevojë të mësojmë nga lulet dhe zogjtë kuptimin e pranisë.
Hasan el-Basriu (r.h) ka thënë: “O biri i Ademit, ti je vetëm ditë; kur kalon një ditë, ka kaluar një pjesë e jotja.”
Xhelaludin Rumi ka thënë: “Në çastin ku je, ndodhet gjithçka që të nevojitet.”
Po, jeta nuk i mungojnë ditët, por i mungon vetëdija për ditën. Kush e kupton ditën e tij, zotëron kohën e tij.
Çdo çast që na jepet është një mesazh nga qielli që thotë: “Ji këtu, sepse e nesërmja nuk është e sigurt.”
Bëje çastin tënd një lutje, buzëqeshjen tënde një adhurim, dhe ekzistencën tënde një falënderim për dhuratën e jetës. Buzëqesh, thuaj “Elhamdulilah”, dhe jepi zemrës tënde një hapësirë për të qenë e pranishme.
Ndoshta një çast i sinqertë hap për ty dyer të mbyllura të kohës. Ndoshta një ditë e vetme vlen më shumë se një jetë e tërë.
Dhe pas gjithë këtyre zërave që kaluan nëpër jetën time, e them: mos puno vetëm për të ardhmen, por puno brenda saj, sepse ajo është kjo ditë që ke në duar.
Sepse kur e shtyjmë jetën për nesër, e nesërmja plaket në djepin e së sotmes, dhe çasti vdes duke kërkuar dikë që ta jetojë.
Prandaj bëhu bir i së tashmes, sepse ora që e jeton me mirënjohje është përjetësia jote e vërtetë.
E gjithë pjesa tjetër është një mirazh jete i shtyrë në fletoren e mungesës.
Autor: Muhamed Sufeil
Përktheu: Elton Harxhi
By: ardhmëriaonline.com
