Në Parlamentin e Maqedonisë së Veriut, ndodhi ajo që nuk duhet të ndodhë në asnjë vend ku pretendohet demokracia dhe humanizmi: një vendim kolektiv për të heshtur përballë vuajtjes. Jo një debat, jo një protestë, por një heshtje që ulëriu me 93 vota që thanë: “mos fol”. Me 93 duar që ngritën peshë jo për drejtësi, por për mbyllje sysh. Ky nuk ishte thjesht qëndrim politik ishte një masakër morale.
- Kur heshtja vret
Në parlamentin tonë, njerzillëku nuk ka vdekur thjesht – është masakruar publikisht. Jo me fjalë fyese, as me ligje të ashpra. Por me diçka më të rëndë: me heshtje. Me 93 duar të ngritura lart, jo për të ndaluar të keqen, por për të kthyer kokën anash. Me 93 vota që e mbytën zërin e ndërgjegjes, që vunë dry në fytin e njerëzores. Vetëm 16 deputetë guxuan të jenë njerëz. Vetëm 16 guxuan të dalin nga rreshti i turpit kolektiv. Të tjerët?
Figura të ulura në karrige që mbajnë trupin, por jo shpirtin. Trupa të veshur me kostume të shtrenjta, por të zhveshur nga ndjeshmëria. Të ngurtë, të ftohtë, të heshtur – tamam si gurët mbi varr. Ata nuk e kuptojnë se në heshtje nuk ka nder. Në heshtje nuk ka qëndrim. Në heshtje ka vetëm dorëzim dhe bashkëpunim me të keqen. Dhe më e keqja: kjo heshtje nuk është e padëmshme. Ajo vret. Vret më thellë se plumbi. Sepse vret shpresën.
- Jo neutralitet, por bashkëfajësi
Në një kohë kur fëmijët në Gaza nuk kanë më zë as për të qarë, kur prindërit e tyre i mbulojnë me batanije të holla në vend të mbulesës së varrit, deputetët tanë zgjodhën të mos bëjnë zë. Të mos marrin qëndrim. Të mos shqetësojnë komoditetin e pushtetit të tyre me barrën e ndërgjegjes njerëzore.
Jo neutralë, por bashkëfajtorë. Jo përfaqësues të popullit por vegla të një krimi që vret me heshtje. Ky nuk është qëndrim politik është rrënim moral. Dhe rrënimi moral është më i rrezikshëm se çdo krizë tjetër. Sepse nga ai nuk ka rikthim në ndërgjegje, nëse ajo është djegur deri në hije.
Kur një foshnje vdes nga uria, dhe ti vendos të heshtësh, ti nuk je më një deputet – ti je pjesë e varrit të saj. Çdo votë për heshtje është një gozhdë në arkivolin e moralit tonë kombëtar. Çdo deputet që zgjodhi të heshtë, humbi të drejtën të flasë për të ardhmen, për drejtësinë, për paqen. Sepse ai nuk foli kur duhej për jetën. Për më elementaren: mbijetesën.
- Historia nuk fal heshtjen
Çdo deklaratë pas votës është një farsë, një zbukurim i turpit. Nuk ka fjalë që justifikon heshtjen përballë vuajtjes së fëmijëve. Nuk ka qëllim politik që e lan ndërgjegjen nga gjaku i pafajshëm. Historia nuk i mban mend ata që heshtin përballë padrejtësisë ajo i turpëron. I përjashton.
I ndëshkon me harresë të rëndë, me përçmim që kalon brez pas brezi. Ju që heshtët, mos u ngushëlloni me idenë se gjithçka do harrohet. Se populli nuk mban mend.
Populli ndoshta nuk ka fuqi të reagojë gjithmonë, por ai sheh. Dhe kujton. Dhe do vijë dita kur kjo heshtje do t’ju ndjekë si hije në çdo deklaratë që bëni, në çdo karrige ku uleni, në çdo fjalë që përpiqeni të thoni për ndjeshmëri apo drejtësi. Në ditën kur drejtësia morale do të thërrasë secilin përpara vetes dhe ajo ditë gjithmonë vjen mos kërkoni falje nga populli. Populli nuk fal lehtë kur foshnjat vdesin dhe përfaqësuesit e tij heshtin. Kërkoni dhe, që t’ju pranojë. Sepse dheu do të turpërohet t’ju mbulojë, dhe Zoti do t’ju pyesë për heshtjen që vrau më shumë se zëri.
Nuk ka paqe pa drejtësi. Nuk ka drejtësi pa zë. Dhe nuk ka zë më të rëndë se ai që mungon kur më së shumti duhet.
Nga Mr. Hasan BAFTIJARI
