Në një botë që shpesh na ftoh dhe na bënë të përqendrohemi vetëm te vetvetja, mësimet e Islamit na thërresin te bujaria e shpirtit.
I Dërguari i Allahut, Muhamedi (a.s.), na lë këtë porosi të jashtëzakonshme:
“Buzëqeshja jote ndaj vëllait tënd është sadaka ( lëmoshë ).”
Tirmidhiu
Ky hadith nuk është thjesht një normë mirësjelljeje, por një filozofi e thellë e lidhjes njerëzore dhe e bujarisë shpirtërore.
* Bamirësia pa kosto materiale:
Islami e bënë bamirësinë të arritshme për çdo njeri, pavarësisht gjendjes ekonomike. Kur njeriu nuk ka mundësi të ndihmojë me pasuri, ai ka në dispozicion monedhën më të pastërt të shpirtit: një fytyrë të çiltër që nuk kushton asgjë, por vlen pafundësisht.
* Ura e dyanshme e nevojës:
Buzëqeshja nuk ushqen vetëm atë që e merr, duke i dhënë dritë e shpresë në një ditë të vështirë; ajo shëron sidomos atë që e jep. Dhuruesi çlirohet nga ngarkesa e egoizmit dhe zbut zemrën e vet, duke fituar njëkohësisht paqe të brendshme dhe shpërblim hyjnor.
* Përgjigjja ndaj thirrjes shpirtërore:
Njeriu nuk buzëqesh thjesht nga një mekanizëm social. Ai e bën këtë sepse shpirti ka nevojë të japë dobi. Siç na mësoi Muhamedi alejhi selam ku tha: “Njerëzit më të dashur te Allahu janë ata që janë më të dobishmit për njerëzit.”
Buzëqeshja mbetet sadakaja më e lehtë dhe më e fuqishme:
Ajo nuk e zbraz kurrë zemrën, por e mbush atë me dritë, duke e afruar njeriun me njerëz, po edhe duke e drejtuar drejt kënaqësisë së Allahut.
Hoxhë Sadik Avdiu
