Kohë betejash të vështira me armë vetëdijen e fortë
Një nga ndryshimet më të dukshme që kanë shënuar kohën tonë është se shumë njerëz nuk jetojnë më në të vërtetë jetën e tyre, por jetojnë në një gjendje ndjekjeje të vazhdueshme – ndjekja e kohës, lajmeve, trendeve, asaj që bëjnë të tjerët dhe imazhi i idealizuar që të gjithë përpiqen të projektojnë para të tjerëve.
Njeriu është bërë kështu një qenie që lëviz vazhdimisht nga një ekran në tjetrin, nga një mendim në tjetrin dhe nga një dëshirë në tjetrën, pa i dhënë pothuajse kurrë vetes një mundësi të vërtetë për të pyetur veten: ku po shkon në të vërtetë?
Mendja moderne sot është e mbingarkuar me një sasi të madhe informacioni dhe përmbajtjeje të përditshme, por kjo përmbushje e dukshme shpesh fsheh një boshllëk të brendshëm që po zgjerohet në heshtje. Një njeri mund të dijë lajmet e të gjithë botës, por nuk e kupton veten. Ai mund të ndjekë qindra njerëz çdo ditë, por nuk ka asnjë moment të qetë ku të ulet sinqerisht me veten.
Këtu shfaqet kriza e kuptimit.
Sepse problemi nuk është se dimë shumë, por se gradualisht humbasim aftësinë për t’u mbledhur, për të menduar thellë dhe për të pasur një bisedë të vërtetë të brendshme me veten.
Kjo është arsyeja pse njeriu sot mund të mos ketë nevojë për asgjë më shumë sesa aftësia për të ndaluar. Të ndalet para konsumimit të vazhdueshëm të përmbajtjes, para krahasimit të vazhdueshëm me të tjerët dhe para një jete që reduktohet gjithnjë e më shumë në reagime të thjeshta.
Sepse shpirti nuk rritet në mes të zhurmës së pandërprerë, dhe mendja nuk piqet derisa të hidhet nga një mendim në tjetrin çdo moment, pa qetësi dhe stabilitet të brendshëm.
Kjo është arsyeja pse qetësia është një dhuratë e madhe edukative dhe psikologjike. Qetësi që i lejon një personi të rivlerësojë veten, të riorganizojë prioritetet e tij dhe të mendojë për atë që meriton vërtet jetën, kohën dhe forcën e tij.
Disa njerëz kalojnë vite duke menduar se po bëjnë përparim, kur në realitet ata thjesht po rrotullohen në të njëjtin rreth, por me një shpejtësi më të lartë.
Kjo është arsyeja pse mençuria nuk fillon kur një njeri di gjithçka, por kur ai mëson të dallojë atë që meriton vëmendjen e tij nga ajo që meriton të injorohet; atë që i jep jetës së tij kuptim të vërtetë sesa atë që thjesht i vjedh kohën me pretekstin e argëtimit kalimtar.
Sepse një njeri formohet jo vetëm nga ajo që kalon, por edhe nga ajo që lejon të vendoset brenda tij.
Prandaj, lloji më i rrezikshëm i humbjes nuk është humbja e gjërave, por që një person humbet veten në mes të kësaj turme të madhe, pa qenë as i vetëdijshëm për këtë.
Abdulkerim Bekkar
