Rrëfimi i ndjerë i shkrimarit palestinez Qasem Waleed El-Farra që kërkon dritën mes harresës, etjes dhe çadrave të grisura në Al-Mawasi
Kur zgjohem në agim, nuk më pret tingulli i bukur i ezanit; Izraeli i ka shkatërruar pothuajse të gjitha xhamitë në Gaza. Në vend të tij, zgjohem me boritë e mbytura të kamionit të ujit në Al-Mawasi.
Ky është alarmi im i ri, një vrap i dëshpëruar në errësirë për të kapur radhën, sepse të flesh pak më shumë do të thotë të mbetesh pa pikë uji. Eci 150 metra nëpër pluhur, me enë në duar, duke ndjekur dritat e dobëta të elektrikëve të të tjerëve që zvarriten si hije.
Megjithatë, ka një bukuri të dhimbshme edhe në këtë vuajtje: Orioni më shoqëron gjatë rrugës dhe Siriusi më ndjek kur kthehem në tendë. Janë dëshmitarët e vetëm të heshtur të jetës sonë, e cila rrotullohet rreth mbetjeve të mundshme të ekzistencës.
Në Gaza, ne nuk ndjekim më orën, por fazat e mbijetesës: sjellja e ujit, prerja e druve me gurë, ndezja e zjarrit për pak ngrohtësi. Familja ime – nëna, motra dhe tre vëllezërit – dergjet në një tendë katër me pesë metra që nga maji i vitit 2025, kur u shkatërrua plotësisht shtëpia jonë në Khan Younis.
Jeta këtu është një “kaos i organizuar”. Nëse e humbet vigjilencën qoftë edhe për një minutë, mund të humbasësh kafshatën e bukës apo radhën për ujin e verdhë të puseve. Ky ujë, që shërben për larje, ka një ngjyrë të frikshme verdhë-jeshile.
Sapo dielli shfaqet, ne vrapojmë të mbushim rezervuarët me ankthin se një re mund të bllokojë panelet diellore dhe të ndalë pompat. Për të gatuar, thyejmë degët me gurë, duke kursyer ato pak kilogramë gaz që na takojnë çdo dy muaj.
Pas muajsh urie të imponuar nga Izraeli, energjia jonë është e pakët; trupat tanë janë tretur nën peshën e mungesës. Frika nga një tjetër zi buke, na përndjek si fantazmë në çdo hap.
Nëna ime shiti byzylykun e martesës dhe unazat e saj të fundit vetëm për të blerë miell. Ne jetojmë me sytë nga tregu, duke pritur një lajm për ndonjë zbritje çmimi te sheqeri apo vaji, pasi kursimet tona u gllabëruan nga çmimet e çmendura të luftës.
Çdo ditë është një luftë me të papriturën. Duhet të jemi kudo në të njëjtën kohë për të siguruar jetën. Kur bie nata dhe fiket zjarri i gatimit, mbetet vetëm qielli – e vetmja gjë që Izraeli nuk mundi ta shkatërronte.
I shikoj yjet kur jam i zemëruar, i lodhur apo i dëshpëruar gjer në palcë. Përveç mjerimit, yjet janë e vetmja gjë konstante në këtë ferr. Bie të fle vetëm sepse e di që nesër, pas lodhjes dhe dhimbjes, do t’i shoh përsëri. /tesheshi
