“Gruaja me ligj në dorë po e vritka gruan – jo burri. E dhimbshme deri në asht!” — Arlinda Zekaj
Rasti i Arlinda Zekajt na ka tronditur dhe pikëlluar thellë. Humbja e jetës së saj, në rrethana të
dhimbshme, na përball me nevojën për të reflektuar mbi dhunën ndaj grave, përgjegjësinë
institucionale dhe solidaritetin njerëzor.
Kur lexova letrën e saj, kjo fjali më mbeti në mendje. Pas saj ndihet një dhimbje e thellë dhe një
zhgënjim që vështirë mund të përshkruhen me fjalë.
Kur flasim për dhunën dhe padrejtësitë ndaj grave, me të drejtë kërkojmë përgjegjësi nga ata që i
ushtrojnë ato. Megjithatë, nuk duhet të anashkalojmë as përgjegjësinë e kujtdo që, përmes
veprimeve, vendimeve ose heshtjes së vet, mund të ndikojë në thellimin e vuajtjes së një gruaje.
Kjo përgjegjësi nuk përcaktohet nga gjinia, por nga sjellja dhe detyra që secili ka.
Nuk po flas vetëm për këtë rast, por për një çështje që kërkon reflektim të përbashkët. Ne gratë
kemi mundësi të rëndësishme për të mbështetur, për të dëgjuar dhe për të ndihmuar njëra-tjetrën.
Mënyra se si e përdorim këtë mundësi mund të bëjë ndryshim të madh në jetën e dikujt.
Jemi nëna, bija, motra dhe gra që njohim nga afër sfida të ngjashme. E dimë sa e vështirë është të
flasësh e të mos dëgjohesh, të kërkosh mirëkuptim e të përballesh me paragjykime. Ndonjëherë,
këto vështirësi lindin edhe brenda familjes, kur mungojnë respekti, mirëkuptimi dhe mbështetja.
Shumë gra kanë kërkuar vetëm respekt, siguri dhe drejtësi, por në vend të tyre janë përballur me
gjykime të padrejta. Ka raste kur një grua, e lodhur nga vuajtjet dhe pa mbështetje, i drejtohet një
gruaje tjetër me shpresën se do të gjejë mirëkuptim dhe ndihmë. Kur kjo shpresë zhgënjehet,
dhimbja bëhet edhe më e rëndë.
Fjalët e Arlindës na ftojnë të mendojmë për përgjegjësinë që kemi ndaj atyre që kërkojnë mbrojtje
dhe drejtësi. Ato na kujtojnë se çdo person që ka mundësi të ndihmojë duhet ta trajtojë me
seriozitet zërin e një gruaje që ndodhet në vështirësi. Përgjegjësitë konkrete për këtë rast duhet të
përcaktohen mbi bazën e fakteve dhe të hetimit të paanshëm.
Dhimbja është edhe më e madhe kur mendojmë se Arlinda ishte nënë. Përpjekja e një nëne për të
mbrojtur veten dhe fëmijën e saj na kujton se vendimet dhe veprimet e të tjerëve mund të kenë
pasoja të thella jo vetëm për një person, por për një familje të tërë.
Sot shumë gra janë të arsimuara, të suksesshme dhe mbajnë përgjegjësi të rëndësishme në
institucione e në shoqëri. Kjo është një arritje me vlerë. Por rëndësia e një pozite nuk matet vetëm
me titullin apo kompetencat që ajo jep; matet edhe me drejtësinë, ndjeshmërinë dhe përgjegjësinë
me të cilat ushtrohet.
Veçanërisht kur përballë nesh është një grua që kërkon ndihmë, është e domosdoshme ta dëgjojmë
pa paragjykim, ta trajtojmë me dinjitet dhe të veprojmë brenda përgjegjësive tona. Mbrojtja e së
drejtës nuk mund të mbetet vetëm një deklarim parimor.
Në Islam, pozita dhe përgjegjësia janë edhe amanet, për të cilin njeriu do të japë llogari para
Allahut. Sa më i madh të jetë pushteti apo ndikimi, aq më e madhe është përgjegjësia për të vepruar
me drejtësi dhe për të mos ia mohuar askujt të drejtën që i takon.
Nuk mjafton të flasim për të drejtat e grave. Ato duhen mbrojtur me veprime, me vendime të drejta
dhe me gatishmëri për të reaguar ndaj padrejtësisë. Kur një nëne i mohohet mbrojtja ose drejtësia,
pasojat mund të rëndojnë edhe mbi sigurinë dhe të ardhmen e fëmijës së saj.
Prandaj, le të jemi më të kujdesshme ndaj përvojave të njëra-tjetrës, më të paanshme në gjykim dhe
më të gatshme për të ofruar mbështetje. Të jemi të vendosura, por jo të ashpra; të guximshme, por
të drejta; të afta për ta thënë të vërtetën edhe kur kjo nuk është e lehtë.
Forca e një gruaje nuk qëndron te ushtrimi i pushtetit mbi një grua tjetër, por te mënyra se si ajo e
shndërron pozitën e saj në përgjegjësi dhe mundësinë për të vendosur në mundësi për të bërë mirë.
Kur mund të gjykojë, le të dëgjojë me kujdes; kur mund të ndihmojë, le të mos qëndrojë
indiferente.
Mbështetja nuk është thjesht një fjalë e bukur. Ajo shfaqet në një dorë të zgjatur në çastin e
vështirë, në një zë që ngrihet kundër padrejtësisë dhe në veprime konkrete për të mbrojtur dinjitetin
e tjetrit. Profeti Muhamed a.s. na ka mësuar se besimtarët janë si një trup i vetëm: kur një pjesë e tij
vuan, i gjithë trupi e ndien atë dhimbje. Sa më shumë vlerë do të kishte kjo porosi po ta zbatonim
në marrëdhëniet tona të përditshme!
Ne gratë mund të jemi një mbështetje e çmuar për njëra-tjetrën. Le të mos bëhemi shkak që një
gruaje tjetër t’i shtohet vuajtja dhe padrejtësia. Nuk është e nevojshme ta kemi përjetuar vetë
dhimbjen e dikujt që të tregojmë mirëkuptim dhe njerëzi.
Uroj që rasti i Arlindës të mos mbetet vetëm një lajm që na trondit për disa ditë, por të shërbejë si
thirrje për ndërgjegjësim, përgjegjësi, drejtësi dhe solidaritet.
Para Allahut mbajmë përgjegjësi për veprimet tona, për amanetet që na janë besuar dhe për
pjesëmarrjen tonë në padrejtësi. Allahu na ruajtë nga të bërit padrejtësi dhe nga të qenët shkak i
vuajtjes së dikujt tjetër. Na dhëntë zemra të ndjeshme, mendje të kthjellëta dhe guxim për të
qëndruar në anën e së drejtës, edhe kur kjo kërkon të mos pajtohemi me njerëzit tanë më të afërt.
Allahu na bëftë prej atyre që e ndihmojnë të dobëtin, e mbrojnë të pambrojturin dhe e mbështesin
të drejtën. Le të jemi arsye që një grua të gjejë forcë e shpresë, jo shkak që ajo të vuajë edhe më
shumë.
Le të jemi mbështetje, jo pengesë; zë i drejtësisë, jo pjesë e padrejtësisë; dorë që ndihmon, jo dorë
që lëndon.
“Kush ndërmjetëson për një çështje të mirë, do të ketë pjesë në shpërblimin e saj, e kush
ndërmjetëson për një çështje të keqe, do të ketë pjesë në përgjegjësinë e saj.” (Kurani, En-Nisa,
4:85)
