Sot dua të flasim për një realitet të thjeshtë, por shumë të thellë: askush nuk qëndron përgjithmonë pranë nesh.
Njerëzit që kemi rreth vetes nuk janë të garantuar; ata janë dhuratë dhe mundësi që Allahu na ka dhënë. Shpesh nuk e kuptojmë vlerën e tyre deri sa largohen.
Ky realitet lidhet bukur me një ngjarje nga jeta e Profetit ﷺ me djalin e axhës se tij, Xhafer ibn Abi Talib.
Xhaferi dhe Profeti ﷺ ishin shumë të ngjashëm në pamje, por nuk kishin qenë bashkë për shumë vite. Qysh herët, Xhaferi ishte shpërngulur me një grup myslimanësh në Abisini për shkak të torturave të rënda në Mekë.
Shume vite larg nga vendlindja dhe familja e tij.
ai erdhi ne medine ate ditë ishte edhe dita kur Profeti ﷺ kishte çliruar Hajberin, një fitore e madhe për muslimanët. Kur Profeti ﷺ e pa Xhaferin, gëzimi i tij ishte i tillë, sa tha fjalën e njohur:
“Vërtet nuk di për cilën të gëzohem më shumë, për çlirimin e Hajberit apo për ardhjen e Xhaferit!”
Ky moment tregon dashurinë dhe lidhjen e thellë mes Profetit ﷺ dhe Xhaferit, një lidhje që shkon përtej kohës dhe hapësirës.
Siç dihet, më vonë Xhaferi ra shehid në një betejë. Dhimbja e Profetit ﷺ ishte e madhe. Kur shkoi në shtëpinë e Xhaferit për të informuar familjen, fëmijët dolën dhe e përqafuan, duke menduar se ishte babai i tyre për shkak të ngjashmërisë në fytyrë. Aty, lotët e Profetit ﷺ rrjedhën nga dhimbja për ndarjen dhe nga trishtimi që fëmijët kishin mbetur pa babain e tyre.
Ky tregim na mëson shumë për jetën tonë: edhe njerëzit më të dashur për ne nuk qëndrojnë përgjithmonë. Ata që janë pranë nesh janë dhuratë, janë mundësi të çmuara për t’u vlerësuar dhe për t’i dashur me gjithë zemrën dhe shpirtin tonë.
Shumë herë i marrim njerëzit për të mirëqenë. Marrim kohën e tyre, dashurinë dhe praninë e tyre si diçka të zakonshme.
Por realiteti është se askush nuk qëndron përgjithmonë. Çdo moment me njerëzit që na rrethojnë është i çmuar. Çdo shprehje dashurie, çdo përqafim, çdo ndihmë, çdo fjalë e mirë, është një mundësi që nuk duhet humbur.
Prandaj, të dashur vëllezër dhe motra, le të jemi të kujdesshëm që të tregojmë dashuri dhe respekt ndaj familjes, miqve dhe shokëve tanë.
Le të lëmë pas një kujtim të mirë, ashtu si Profeti ﷺ bëri për Xhaferin. Dhe më e rëndësishmja, le të lutemi për ata që largohen nga jeta jonë, sepse kujtimi dhe lutja janë shprehje të dashurisë së përjetshme.
Ky mesazh është i thjeshtë, por i fuqishëm: askush nuk qëndron përgjithmonë pranë nesh, por dashuria, kujtimi dhe lutja për ta mund të zgjasin përgjithmonë. Le të vlerësojmë çdo moment, çdo lidhje dhe çdo person që Allahu na ka dhënë pranë nesh.
Hoxhë Halil Avdulli
