Rindërtimi që tregoi fuqinë dhe vitalitetin e jashtëzakonshëm të shtetit dhe kombit turk
Turqia përkujton sot tre vjetorin e njërës prej tragjedive më të rënda në historinë e saj moderne, tërmetit katastrofik të 6 shkurtit 2023, që preku 11 provinca dhe mori jetën e mbi 55.000 njerëzve. Megjithatë, ky përvjetor nuk shënohet vetëm me dhimbjen e humbjes, por edhe me një bilanc mbresëlënës të rindërtimit që dëshmon vullnetin e palëkundur të një kombi për t’u ringritur.
Nën moton “Projekti i Shekullit”, zonat që dikur ishin fusha gërmadhash, sot janë shndërruar në lagje të reja e moderne, ku jeta po rikthehet me një shpejtësi që ka sfiduar çdo parashikim teknik dhe kohor.
Brenda tre viteve, Turqia ka arritur të mobilizojë një fuqi punëtore gjigante prej mbi 200.000 personash, duke përfshirë arkitektë, inxhinierë dhe punëtorë që kanë operuar në mbi 3.481 kantiere të ndryshme.
Bilanci i kësaj pune intensive është dorëzimi i 455.357 njësive të përfunduara, ku përfshihen rreth 367.995 banesa urbane, mbi 65.672 shtëpi fshati dhe mijëra vende pune. Ky transformim rekord është realizuar me një ritëm që në kulmin e tij arriti në ndërtimin e 23 banesave në orë, një shifër që presidenti Erdogan e ka cilësuar si ndërtimin e një “vendi të vogël” nga e para në një kohë jashtëzakonisht të shkurtër.
Përveç banesave, vëmendje e veçantë iu kushtua infrastrukturës sociale dhe shëndetësore. Menjëherë pas goditjes, u ngritën 34 spitale fushore që shërbyen si pika kyçe për trajtimin e rreth 590.468 pacientëve, përpara se shërbimet të kalonin në spitale të përhershme dhe moderne.
Edhe sistemi arsimor u rimëkëmb me shpejtësi, ku pavarësisht dëmtimit të mbi 1.295 shkollave, qeveria turke garantoi vazhdimësinë e mësimit duke shpërndarë miliona tekste dhe materiale ndihmëse për nxënësit në zonat e prekura.
Logjistika e ndihmave u koordinua përmes qindra tregjeve sociale, të cilat shpërndanë mbi 466 milionë artikuj jetikë për të mbijetuarit. Përtej shifrave dhe betonit, forca e vërtetë e kësaj ringritjeje gjendet te historitë njerëzore të qëndrueshmërisë.
Zeliha Yılmaz, e cila u shpëtua pas 117 orësh nën rrënoja, sot ecën me një këmbë protezë dhe ndjek me vendosmëri ëndrrën e saj për t’u bërë mësuese. Po ashtu, motrat Istegün, të cilat përjetuan tmerrin e bllokimit për dhjetë orë, sot shërbejnë si vullnetare të kërkim-shpëtimit, duke e kthyer dhimbjen në mision për të ndihmuar të tjerët.
Këto dëshmi, bashkë me kujtimin e heronjve katërputroshë si qeni Köpük apo macja Enkaz, tregojnë se Turqia po i mbyll plagët e saj, duke i treguar botës se planifikimi strategjik dhe bashkimi kombëtar mund të ngrenë një komb të tërë nga pluhuri i katastrofës drejt një të ardhmeje plot shpresë. /tesheshi
